tag:blogger.com,1999:blog-38351895984166368012012-02-12T18:39:35.268+01:00ΘΑ ΑΦΙΕΡΩΣΩ ΚΑΠΟΙΕΣ ΩΡΕΣ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΩΜΕΝΟ ΜΟΥ ΧΩΡΙΟ... ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΝΟΜΟ ΣΕΡΡΩΝSimela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.comBlogger691100tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-43004009193583550012011-09-08T19:51:00.011+02:002011-09-09T10:29:07.737+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-M4X3W9jC5Mg/TmkP7ycZIaI/AAAAAAAABHY/MtwiBxIE-pc/s1600/P1150115.JPG"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-M4X3W9jC5Mg/TmkP7ycZIaI/AAAAAAAABHY/MtwiBxIE-pc/s400/P1150115.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650064727340556706" border="0" /></a><br />Τον Ιανουάριο του 2010 ήταν η τελευταία φορά πυ ήμουν στο χωριό μου, στο Καλοχώρι Σερρών! Με την ευκαιρία, τότε, φωτογράφησα όλες τις γυναίκες (όσες βρήκα στο σπίτι και τις υπόλοιπες στην εκκλησία, που, όπως όλοι ξέρουμε, είναι η μοναδική τους "διασκέδαση"!) κι έγραψα κάτι λίγα για την καθεμιά, σ αυτό το blog!<br />Τους άνδρες τους άφησα για την επόμενη φορά, που θα μουν στο χωριό, για τον απλό λόγο ότι εκείνη την φορά δεν προλάβαινα!<br /><br />Μα για κάποιους καλοχωρίτες δεν πρόλαβε να ρθει η επόμενη φορά και, όπως πρόσφατα έμαθα, έφυγε ο Στάθης Νικολαίδης (ο γιος του, κοινώς, Χάτσου), ο δεξιοτέχνης και αυτοδίδακτος στο βιολί που με τα γλέντια και το ιδιαίτερο εκείνο στιλάκι του έχει διασκεδάσει κόσμο και κοσμάκη στην βόρεια Ελλάδα!<br /> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-lXA41CwGrPQ/TmnN1ELpwQI/AAAAAAAABHo/TiQJ6qYvOws/s1600/nastasis.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 293px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-lXA41CwGrPQ/TmnN1ELpwQI/AAAAAAAABHo/TiQJ6qYvOws/s400/nastasis.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650273519052374274" border="0" /></a>Ο επόμενος που έφυγε πριν 2-3 μέρες είναι ο Αναστάσιος Παπαδόπουλος που η γλυκιά του ψαλμωδική φωνή με ακολουθεί όπου και να πάω κι όπου και να βρεθώ!<br />Και που ήταν η αιτία μια μέρα εκνευρισμένη να φύγω από την λειτουργία, σε μια εκκλησία, στην Έδεσσα, όπου βρέθηκα με την αδελφή μου για Πάσχα! Ο λόγος; με ενοχλούσε η παραφωνία των εκεί παπάδων και ψαλτών! Ήθελα να ακούω φωνές σαν του Ναστάση μας!!!<br /><br />Την τελευταία φορά που ήμουν στο χωριό πήγα στο σπίτι του για να φωτογραφήσω την γυναίκα του, την Μαρία, μα αφού ήταν κι αυτός εκεί βιαστικά φωτογράφησα κι αυτόν με την υπόσχεση να ξαναπάω την επόμενη φορά για να τον φωτογραφήσω καλύτερα....<br /><a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/02/10.html"><br />Εδώ έγραψα για την Μαρία και γι αυτόν</a> το 2010<br /><a href="http://simela.wordpress.com/2011/09/06/anastasis/://">Κι εδώ έγραψα για τον πρόσφατο χαμό του αείμνηστου Ναστάση μας και για τις διάφορες φωνές, που αφορούν αυτόν, στην σελίδα του χωριού μου, στο facebook </a><br /><span style="font-style: italic;"><br />Στην πρώτη φωτογραφία είναι όπως τον είδα για τελευταία φορά και στην δεύτερη όπως ήταν νέος και λεβέντης! </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ψάχνοντας στο αρχείο μου τώρα δεν βρίσκω καμία φωτογραφία με τον Στάθη Νικολαίδη και εντυπωσιάζομαι γι αυτό, αλλά και λυπάμαι γι αυτό!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4300400919358355001?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-27791734123802032452010-02-18T19:34:00.005+01:002010-02-18T20:26:53.691+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S32IhGacH6I/AAAAAAAABG0/v7EjWWbAE54/s1600-h/P1240743.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439654027171995554" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S32IhGacH6I/AAAAAAAABG0/v7EjWWbAE54/s400/P1240743.JPG" /></a><br /><br />Ποιός το 'λεγε ότι θα ξανανέβαινα στο Καλοχώρι αφού το είχα αφήσει την Κυριακή στις 17 του Γενάρη πιστεύοντας ότι λόγω πίεσης χρόνου είχα αποτελειώσει από εκεί;<br />Έτσι, του ό,τι προκείψει είμ' εγώ και προέκειψε κι ανέβηκα πάλι το Σάββατο στις 23 Ιανουαρίου ενώ αργά το βράδυ της 24ης Ιανουαρίου πετούσα πίσω, για την Στοκχόλμη!<br />Και πηγαίνοντας με την ανηψιά μου, Ελένη, στα Πλατανάκια (σε διπλανό μας χωριό) για μια δουλειά περάσαμε από την Σοφία - την βρήκαμε έξω στον κήπο σαν την πιό κλασική επαρχιώτισα να μουρμουρίζει με τις κοτούλες και τα κοτοπουλάκια της...<br />Νά η ευκαιρία, που λένε, λοιπόν, και την τράβηξα κανά δυό στάσεις, και αν και με τον ήλιο απέναντι κάτι κάναμε...<br /><br />Η Σοφία, η γυναίκα του κοινώς, Χάμπου τη Παυλ, και από τις πολύ αγαπητές μου θείες, έχει ζήσει ένα φεγγάρι και στην Σουηδία!<br />Νύφη ήρθε κι αυτή στο χωριό, από την Ραδίλα Σερρών ήρθε - γέννημα θρέμα καλοχωρίτισα δεν είναι αλλά από την στιγμή που αυτό συνέβη πριν τον καιρό μου την θεωρώ πλέον καλοχωρίτισα!<br /><br />"Κια Σύμελά μουνε" λέει πάντα όταν κάτι θέλει να μου πει... Το "μουνε" που συμαίνει "δικιά μας" το τονίζει λες κι έχω γεννηθεί μέσα στο τζάκι της και είμαι τόσο πιά δικιά τους!<br /><br />"Ναι Σοφία μουνε" απαντώ κι εγώ με το ίδιο νόμισμα...<br />Αφού είμαι δικιά τους είναι και δικιά μας - έτσι πάει, αυτό, σύμφωνα με το νόμο του Σύμπαντος!<br />Ό,τι δίνεις παίρνεις! Ή μάλον ό,τι δίνεις έρχεται πίσω σε σένα δίχως καν να το περιμένεις... απλά έρχεται από μόνο του!<br /><br />Μια χαρά την βρήκα την Σοφία-μουνε και χάρηκα πολύ διότι πρωτύτερα είχα ακούσει ότι έτρεχε κι αυτή σε γιατρούς! Θα μου πεις και ποιός δεν τρέχει σ' αυτούς!<br /><br />Και το άλλο, το χειρότερο; Τα φάρμακα που έχω δει σε καλαθάκια πάνω σε κομοδίνα ή σε τραπέζια, στα σπίτια που επισκεπτόμουν, μ' έχουν απογοητεύσει κυριολεκτικά!!!<br />Και να 'ταν καλά; Με τόσα φάρμακα που καταναλώνουν δεν θα 'πρεπε οι άνθρωποι να νοιώθουν καλά; Κι όμως η μια πονούσε εδώ η άλλη εκεί και γενικά όλες πονούσαν... και να τα βράσω τα φάρμακά τους που αντί για καλό σε κάνουν χειρότερα...<br /><br />Τώρα πια είχα αφήσει το Καλοχώρι!<br />Την Κυριακή στις 24 Ιανουαρίου το άφησα, κι όχι την Κυριακή στις 17 Ιανουαρίου, κι έφυγα σχεδόν κατευθείαν για το αεροδρόμιο...<br /><br />Ωστόσο υπάρχουν κάποιες που δεν κατάφερα να δω - άλλες μένουν στην Σαλονίκη, σε παιδιά τους, επειδή δεν τα καταφέρνουν πια μόνες, άλλες έλειπαν γενικά, άλλες ήταν κλεισμένες στο σπίτι και δεν διασταυρώθηκε ο δρόμος μας...<br />Άλλες έτσι άλλες γιουβέτσι, που λένε, αλλά θα τις βρω άλλη φορά και το "ρεπορτάζ" με θέμα τις Καλοχωρίτισες" θα συνεχίσει, απλά δεν ξέρω πότε θα 'ναι το επόμενο πρόσωπο!<br /><br />Εσείς που αρχίσατε το διάβασμα από αυτή την ανάρτηση, για να καταλάβετε καλύτερα το όλο θέμα, καλά θα κάνετε να αρχίσεται από <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html">ΑΥΤΗ</a> την ανάρτηση - από την καλοχωρίτισα νούμερο 1!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-2779173412380203245?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-35472510278691566982010-02-13T13:35:00.003+01:002010-02-13T14:03:16.739+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3ac_WfglAI/AAAAAAAABGs/L7Sd1bZ_cig/s1600-h/P1170307.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437706212279882754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3ac_WfglAI/AAAAAAAABGs/L7Sd1bZ_cig/s400/P1170307.JPG" /></a><br /><br />Πριν αφήσω το Καλοχώρι ήθελα να ανεβάσω και αυτή την φωτογραφία με τον σημερινό μας 24άχρονο ιερέα, (πιό νέος κι απ' τον μικρό μου γιό) που είναι από την Ρουμανία, με την σημερινή μας παπαδιά και το μωράκι τους!<br />Μη ρωτάτε ονόματα, δεν ρώτησα, αλλά ήθελα να δείξω την διαφορά μεταξύ πρεσβυτέρων!<br /><a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html">Αυτήν που για χρόνια γνωρίζω</a>, και που είναι και "νουνά" μου - δεξαμέντσα, που λέμε και στα ποντιακά, επειδή η μάνα μου βάφτησε την κόρη της, Κλεωνίκη - και αυτήν που υπάρχει σήμερα!<br /><br />"Είπα κι εγώ.... κάτι φλας έβλεπα αλλά δεν καταλάβαινα τι γινόταν" είπε ο παπάς με τα σπαστά, μου φάνηκε, ελληνικά μετά την λειτουργία εννοώντας την φωτογράφηση που έκανα την ώρα που λειτουργούσε...<br />Αν και ούτε με, ούτε δίχως, φλας βγήκαν καλά οι φωτογραφίες και δεν ανεβάζω καμία!<br /><br />Την ώρα που έβγαινε το καλοχωρίτικο "ποίμνιο" από την εκκλησία, και φωτογράφιζα τις καλοχωρίτισες, τράβηξα και μερικές φωτογραφίες από καλοχωρίτες - κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά, που λέμε, αλλά δεν σκοπεύω να τις κάνω κάτι... τουλάχιστον όχι τώρα!<br />Θα δείξει τι θα γίνει και μ' εκείνες...<br /><br />Και με τούτα και μ' εκείνα άφησα για την ώρα το Καλοχώρι μ' ένα σωρό φωτογραφικό υλικό αλλά όχι γραπτό.... έγραψα μόνον αυτά που από νέα θυμάμαι, και κάτι λίγα που άκουσα μετέπειτα, και βγήκε αυτό το, ας το πούμε, ρεπορτάζ αλλ' αφού ο Θεόφιλος, του Τουμπού του Θόδωρου, το αποκαλεί Θεικό το σέβομαι απόλυτα!<br /><br />Καλή ανάγνωση σε όσους ενδιαφέρονται για το Καλοχώρι μας... κι αν μπεις στο blog μου σ' αυτό το σημείο σου συνηστώ ν' αρχίσεις την ανάγνωση από την αρχή- <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html">ΑΠΟ ΕΔΩ!</a><br /><br />Εγώ παίρνω ελεύθερο για ένα διάστημα μέχρι να 'χω κάτι τις άλλο να γράψω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-3547251027869156698?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-26445170042357148332010-02-12T13:19:00.008+01:002010-02-13T14:14:41.283+01:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VKAl6TteI/AAAAAAAABGk/TPumdoR5XP8/s1600-h/P1170305.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437333499156870626" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VKAl6TteI/AAAAAAAABGk/TPumdoR5XP8/s400/P1170305.JPG" /></a><br /><br />Είχα γράψει και πριν ότι τις καλοχωρίτισες που ήρθαν στο χωριό σα νύφες δεν ήξερα πώς να τις κατατάξω!<br />Το σκέφτηκα έτσι το σκέφτηκα αλλιώς και τελικά κατέληξα να τις βάλω όλες μαζί σ' ένα ρεπορτάζ! Εννοώ όλες όσες είδα στην εκκλησία την Κυριακή στις 17 του Γενάρη όπου είδα κι άλλες όμορφες φατσούλες αλλά δεν τις γώριζα προσωπικά...<br /><br />Κι αρχίζω από την Σταματία, την γυναίκα του Στάθη του Λάμπου, που έχει 3 χαριτωμένα παιδιά εκ των οποίων η όμορφη κορούλα, η Αγγελική, μένει για χρόνια κάπου στο Οχάιο της Αμερικής κι έχω κάτι χρονάκια να την δω!<br /><br />Η Σταματία όταν ήρθε στο χωριό νεόνυμφη, μικρούλα εγώ και γειτόνισα αυτή, την θαύμαζα για το κάτι το διαφορετικό από εμάς, τους χωριάτες, που ήταν...<br />Τουλάχιστον έτσι μου φαινόταν - μου φαινόταν σα να 'ταν και από χάι σοσάιτι, κάτι και ντρεπόμουν και να την πλησιάσω... ή να την μιλήσω...<br />Την άκουγα να φωνάζει τον άνδρα της "Ευστάθιε" κι αναρωτιόμουν τι στην ευχή εννοεί... Στάθη τον ξέρουμε εμείς τι θέλει αυτή με το Ευστάθιε...<br />Στάθη κυρά μου!<br />Στάθη και πολύ του πέφτει! Διότι εμείς, κυρά μου, στο Καλοχώρι ή κόβουμε τα ονόματα ή βάζουμε παρατσούκλια και δεν πάμε αρχαιστή! Άκου Ευστάθιε...<br />Άραγε πώς τον φωνάζει τώρα... από περιέργεια θα το προσέξω την επόμενη φορά!<br /><br />Μου ποζάρισε η Σταματία πάνω στα σκαλιά της εκκλησιάς μας σαν να 'ταν κάνα top model... Μπράβο ρε Σταματούλα που δεν κολλάς...<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJ278jnRI/AAAAAAAABGc/mzk1h1FeX4Q/s1600-h/P1170299.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437333333273189650" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJ278jnRI/AAAAAAAABGc/mzk1h1FeX4Q/s400/P1170299.JPG" /></a><br /><br />Περνάμε στην Γιωργία, στην γυναίκα του κοινώς, Στουλίκα του Χάτσου (του Δήμου) που την τσάκωσε η κάμερά μου να ξεκαρδίζεται στα γέλια με το αντίδωρο στο στόμα και μ' άρεσε πάρα πολύ έτσι!<br /><br />Από την Θεσσαλονίκη μας ήρθε αυτή και μου φαινόταν παραμυθένιο... άκου, Σαλονίκη!<br />Ούτε στο όνειρό μου τολμούσα να φέρω την πόλη αυτή που την πρωτοείδα στην ηλικία των 16, περίπου. Κι εκείνο στα κρυφά από τον πατέρα μου κάνωντας σκασιαρχείο από το γυμνάσιο με δυο συμμαθήτριές μου, η μια απο την Λειβαδειά κι άλλη από την Κερκίνη....<br /><br />Τα παιδιά της Γιωργίας όπου με βλέπουν μ' αγκαλιάζουν σα να 'μαι μια άλλη αδελφή τους!<br /><br />"Ους να φεύφς ασ' εμέν άρχεσαι και περτς ξύλα και καυς, ακούς; = όσπου να φύγεις από μένα θα 'ρχεσαι να παίρνεις ξύλα να καις, τ' ακούς" μου 'πε με έμφαση όταν ήρθε σπίτι και της ανάφερα το γεγονός ότι είχα παραγκείλει κάποια ξύλα για τη σόμπα κι ότι ακόμα να 'ρθουν...<br />Βέβαια, βολευόμουν και από την αδελφή μου αλλά, εδώ που τα λέμε, της Γωργίας τα ξύλα είναι πιό κοντά από της αδελφής μου αφού μένει δίπλα μας...<br /><br />Εντάξει, σκέφτομαι, από την Γιωργία ξύλα, από την Ναζλού αυγά, από την Σοφία λάχανα, από την άλλη μελιτζάνες/πιπεριές, από την παράλλη κάτι άλλο... μια χαρά θα τα περνάω έτσι και αποφασίσω να μετακομίσω στο Καλοχώρι μου... κάπως έτσι! Διότι όσο είμαι στο χωριό όλο και κάτι φέρνουν οι γυναίκες και είναι τόσο, μα τόσο συγκηνιτικό αυτό! Αναρρωτιέμαι πώς να τις ευχαριστήσω όλες αυτές!!!<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJvhJ0l_I/AAAAAAAABGU/aAqzynJoYSU/s1600-h/P1170303.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437333205821986802" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJvhJ0l_I/AAAAAAAABGU/aAqzynJoYSU/s400/P1170303.JPG" /></a><br /><br />Και περνάμε στην Γιωργία νούμερο 2!<br />Του Γιάννη του Πηλέν η γυναίκα, αυτή, και από ένα χωριό επίσης του νομού Σερρών αλλά δεν ξέρω ποιό ακριβώς!<br /><br />Και αυτή η Γιωργία και η προηγούμενη είχαν καφενείο! Είχαν τα 2 καφενεία στο χωριό αλλά αυτήν δεν την έβλεπα να δουλεύει μέσα ενώ την άλλη την έβλεπα πιό πολύ να γυρωφέρνει στο μαγαζί! Τώρα τι μαγαζί, και τι δουλειά, και τι πελάτες, και τι κέρδη, δεν ξέρω.<br />Ξέρω, ωστόσο, ότι εκτός από το μαγαζί είχαν από πάνω και τα καπνά, και τα χωράφια, και τα μωρά, και τα ζώα, και τους μπαξέδες... κλπ κλπ!<br />Χαρά στο κουράγιο τους αυτές οι ηρωίδες!!!<br />Τους αξίζουν τόσα ΜΠΡΑΒΟ που ούτε σε blog χωράνε!!!<br />Αυτό μόνο λέω...<br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJiaYA3dI/AAAAAAAABGM/rVrVzUIisQk/s1600-h/P1170283.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437332980664163794" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJiaYA3dI/AAAAAAAABGM/rVrVzUIisQk/s400/P1170283.JPG" /></a><br /><br />Η γαλήνια και θεική αυτή κυρία είναι, δίχως να 'μαι πολύ σίγουρη, η γυναίκα του Άρη του Μοντορίκα (Θοδώρικα)<br />Έχω, ωστόσο, τις επιφυλάξεις μου γι αυτό!<br />Μ' αυτή την γυναίκα δε νομίζω να έχω μιλήσει ποτέ και η αλήθεια είναι δεν γνωρίζω ούτε καν την φωνή της...<br />Ενώ τον Άρη τον βλέπω σχεδόν πάντα και πάντα ανταλάσσουμε και από καμιά κουβέντα!Πονεμένη ιστορία κι αυτής ο ερχομός στο χωριό... η ματιά της, που η κάμερα την πέτυχε και καθαρότατη, θαρρείς και σκίζει τα μέσα της ψυχής μου... τα μέσα μιας γυναικείας, γενικά, ψυχής... άστα να πάνε<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJY5cjQrI/AAAAAAAABGE/D9ukavdlfgA/s1600-h/P1170291.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437332817206002354" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJY5cjQrI/AAAAAAAABGE/D9ukavdlfgA/s400/P1170291.JPG" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJOjM5-cI/AAAAAAAABF8/ZhwCCOHKjbw/s1600-h/P1170304.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437332639436110274" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3VJOjM5-cI/AAAAAAAABF8/ZhwCCOHKjbw/s400/P1170304.JPG" /></a><br /><br />Αυτές οι δύο τελευταίες χάριτες είναι αδελφούλες από την Ανατολή!<br />Η πρώτη είναι η Ελένη, η γυναίκα του Γιώτη του Γιακήμ και η δεύτερη είναι η Τασούλα, η γυναίκα του πασίγνωστου Γούλη του Παναστάτη!<br /><br />Τι να πω γι αυτές που δεν τις γνωρίζω καλά αλλά και που δεν θυμάμαι να 'χω βιώσει κάτι μαζί τους!<br />Για την Τασούλα ξέρω ότι μαζί με τον άνδρα της, τον Γούλη, έχει κάνει στην Σουηδία αλλά όταν εγώ ανέβηκα εδώ πάνω αυτοί είχαν ήδη κατέβει και δεν τους θυμάμαι από εδώ.<br /><br />Ξέρω, ωστόσο, ότι και αυτήν την έχει δοκιμάσει σκληρά ο Θεός με το προώτοκό της παιδί να σκοτώνεται πάνω στα βουνά, στα ξύλα, με τρακτέρ, τούμπαρε.... κάτι!<br />Δεν ξέρω λεπτομέρεις αλλά και σε τι θα βοηθούσαν αυτές; Από την στιγμή που κάποιος φεύγει τι σημασία έχει από τι και γιατί...<br /><br />Κουράγιο να τις δίνει αυτός που τις έβαλε σε δοκιμασίες - είναι υποχρέωσή του να το κάνει αυτό σε τόσο δοκιμασμένες και πονεμένες ψυχές...<br /><br /><span style="color:#660000;">ΑΥΤΕΣ τις γυναίκες έχω δει εκείνο το σαββατοκύριακο στο χωριό!<br />Αυτές τις 20 γέννημα και θρέμα καλοχωρίτισες και τις 5 νύφες καλοχωρίτισες.<br />Είδα, όμως, κι άλλες στην εκκλησία αλλά δεν ήξερα ποιές ήταν και ούτε προλάβαινα να ρωτήσω....<br />Μέχρι να φωτογραφίσω αυτές που ήξερα οι άλλες είχαν ήδη φύγει...<br />2 ώρες περίπου αργότερα είχα φύγει κι εγώ για την Θεσσαλονίκη ξέροντας ότι στο χωριό δεν προλάβαινα να ξανανέβω. Οι μέρες λίγες, ο χρόνος περιορισμένος, και η επίσκεψή μου στο Καλοχώρι, για εκείνη την φορά, είχε τελειώσει...</span><br /><span style="color:#660000;"></span><br /><span style="color:#660000;">Λυπήθηκα πολύ που δεν είδα γυναίκες που ήθελα να δω όπως την Σοφία και την Μελπού, τις νύφες τη Παυλ, που είναι και συγκενείς μου. Την Ανάστα του κοινώς, Ροκάν, που είναι επίσης συγκενής μου. Την Ελένη του Βαλτσάμ, και νύφη της Θεώνης, καθώς και την Μαρία, την άλλη νύφη της Θεώνης (Του Παύλου η Ελένη και του Χήλου η Μαρία)</span><br /><span style="color:#660000;">Και σύγουρα υπάρχουν κι άλλες που τώρα δεν μου 'ρχονται στο μυαλό!<br /><br />Αλλά επειδή το κεφάλι μου δεν πέρασε τελείως... πάω για ξάπλα!</span><br /><br /><span style="color:#660000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-2644517004235714833?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-24627133193043729522010-02-12T12:51:00.005+01:002010-02-13T14:06:44.671+01:00Πριν συνεχίσω ήθελα, μ' αυτή την 3η παρένθεση, να εξηγήσω ότι το θέμα μου στο ρεπορτάζ αυτό είναι οι Καλοχωρίτισες!<br />Όχι οι Καλοχωρίτες! Αυτών η σειρά ίσως έρθει αργότερα!<br />Κι όταν λέω καλοχωρίτισες εννοώ τις κάπως μεγαλύτερες!<br />Η ιδέα μου είχε ξεκινήσει από την <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html">Παπαδιά</a> και την <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/01/2.html">Χαντσαρίνα</a> αλλά επειδή άλλες τόσο γερόντισες δεν υπάρχουν προχώρησα προς στις παρακάτω ηλικίες.<br /><br />Να 'ναι τουλάχιστον μεγαλύτερες από μένα αν και στην ηλικία μου δεν υπάρχουν συχωριανές!<br />Δύο ήμασταν όλο κι όλο αλλά καμμιά από μας δεν μένει στο χωριό - η Γιωργία του κοινώς, Γούρτσαλη μένει κάπου στο Κιλκίς, θαρρώ, κι η αφεντιά μου στην Σουηδία.<br /><br />Ούτε και οι αμέσως μεγαλύτερες από εμάς, πχ. η Φωτεινή του Χάμπου του Παυλ, η Μαγάλα του Πόλικα, η Νίκη του Βάνη, η Ρούλα του Κουλτούρ (τη Μούλωνος) κλπ., μένουν στο χωριό και η σκέψη μου είναι να κάνω μια αναφορά στις γυναίκες που μένουν μόνιμα εκεί.<br />Που είναι οι ακρίτες της Ελλάδας.<br />Που επί δεκαετίες υπέστησαν τα δεινά των άγωνων χωραφιών, για την επιβίωσή τους, κι όχι μόνον μέχρι να παντρευτούν και μετά να την κάνουν για ευκολότερη ζωή, όπως και του κεφαλιού μου... όχι πως εγώ έφυγα μετά από κανέναν γάμο - εγώ, απλά, έφυγα πριν μας εύρει ΚΑΙ τέτοιο "κακό"!<br /><br />Αυτές θέλω σ' αυτή την αναφορά κι εύχομαι να το καταλαβαίνετε!<br />Και τώρα συνεχίζουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-2462713319304372952?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-39032797003493780792010-02-10T22:15:00.006+01:002010-02-10T23:53:33.698+01:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3MiJ9LwFLI/AAAAAAAABFs/qYg50HV-xrc/s1600-h/P1170301.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436726729604338866" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3MiJ9LwFLI/AAAAAAAABFs/qYg50HV-xrc/s400/P1170301.JPG" /></a><br /><div></div><div>Χρισούλα και Ναζλού!</div><div>Του Παντελή κόρη η πρώτη και του Ζεγκίλια κόρη η δεύτερη!</div><div></div><div></div><div></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong> </div><div><strong></strong> </div><div><strong><span style="color:#ff0000;">Χρισούλα:</span></strong></div><div>Στην Σουηδία ήμουν όταν άκουσα το μαντάτο!<br />Άλλη μια σκληρή δοκιμασία από τον Θεό σε συχωριανή μας!<br />Κατάνεο το παιδί της, γύρω στα 17, πνήγηκε στην στέρνα που μόλις τότε είχαν χτίσει για να ποτίζουν τα χωράφια μας στο χωριό!</div><div>Σ' εκείνην που κι εγώ, με αδελφή μου, πηγαίναμε τα βράδυα και πλενόμασταν για ν' απαλαγούμε την διαδικασία στο σπίτι με σκάφες, κουβαλίματα νερών κλπ κλπ...</div><div>Αλλά εμείς δεν μπαίναμε μέσα - απ' έξω έτρεχαν νερά και βολευόμασταν μ' εκείνα ενώ αυτός μπήκε να κολυμπήσει!<br />Πού να παν να κολυμπήσουν τ' άμοιρα τα παιδιά και βρήκαν την στέρνα και πήγε μαζί μ' ένα άλλο παιδί και ο άλλος γύρισε στο χωριό μόνος... τραγικά πράγματα...</div><div></div><div>Παντρεύτηκε η Χρισούλα τον Μίμηλη που ήταν από άλλο μέρος, δεν ξέρω από πού, ο οποίος είχε και την ικανότητα να βγάζει τέλειους στοίχους...</div><div>Ένας απ' αυτούς που θυμάμαι είναι το: σταμάτα τρένο, σταμάτα τρένο τα βρακιά μου δένω!</div><div>Το 'πε σε μια φάση που, εκεί που φύλαγε τα ζώα, δεν πρόλαβε να σηκώσει τα παντελόνια του κι ήρθε ένα τρένο...μας τα διηγόνταν όταν τύχαινε να 'μαστε στα ίδια χωράφια!</div><div></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong> </div><div><strong></strong> </div><div><strong></strong> </div><div><strong><span style="color:#ff0000;">Ναζή/Ναζλού:</span></strong></div><div>Ξαδέλφη μου, μάλον θεία αλλά σαν ξαδέλφη την έβλεπα πάντα!<br />Σ' αυτήν λέγαμε τα παράπονα που είχαμε από τον πατέρα μας - όχι πως αυτή θα τον άλλαζε ή θα τον έπειθε για κάτι αλλά μας αρκούσε που κάποις ενήλικος μας άκουγε!<br />Και που ποτέ μα ποτέ δεν αντιμίλησε ή έφερε αντίρρηση!<br />Ήταν σαν φιλενάδα και σύμβουλός μας!<br />΄</div><div>Ατυχία η ξαδελφούλα μου αλλά και άξια για τους αγώνες της!<br />Άξια για την αντοχή της να ανέχεται την νοοτροπία των χωριανών να την βλέπουν σαν "ζωντοχοίρα" που επέστρεψε στο χωριό, από την Θεσσαλονίκη, μ 'ένα παιδί στα μπαγκάζια της! Και μικρούλα, πολύ μικρούλα ακόμα...</div><div><br />Με τον καιρό η ξαδελφούλα μου κατάφερε νε παντρευτεί τον Παναή του Καντήλ, τον πιό αξιαγάπητο άνθρωπο του χωριού που τον σεβόμουν πολύ περισσότερο απ' ό,τι τον πατέρα μου!</div><div>Μα να της φύγει κι αυτός - από ασθένεια αυτός, νέα κοπελιά αυτή ακόμα!</div><div>Έκτοτε είναι μόνη η ξαδέλφη και ταξιδεύει σε Αμερική, όπου έχει αδελφό, και Γερμανία όπου έχει τα δυο παιδάκια της που έχω να τα δω πολύ καιρό...</div><div></div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-3903279700349378079?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-27676148783178022572010-02-10T21:48:00.002+01:002010-02-10T22:13:27.046+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3Mb5e90KrI/AAAAAAAABFk/wo8R3RnsjNo/s1600-h/P1170284.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436719849545149106" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3Mb5e90KrI/AAAAAAAABFk/wo8R3RnsjNo/s400/P1170284.JPG" /></a><br />Η Φρώσο!!!<br /><br />Πολύ μ' άρεζε αυτή από τότε που εγώ ήμουν κοριτσάκι κι αυτή κοπέλα!<br />Είχε ένα λεπτεπύλεπτο κορμάκι, κοντούλα αλλά ευλύγιστη και χαριτωμένη, με το μαλί πάντα περιποιημένα και δεμένα ψηλά θαρρώ!<br />Κούκλα είναι ακόμα, δείτε τι όμορφη είναι!<br /><br />Είναι η Φρώσο του Μοντορίκα και νύφη του Αζάπ αλλά δεν είμαι σίγουρη πώς λέγεται ο άνδρας της!<br />Δύο από τα αδέλφια της ξέρω ότι λέγονται Χρίστος και Άρης κι ο Χρίστος έχει νομίζω έναν γιό στο Norköping της Σουηδίας, τον Σάββα, αλλά ποτέ δεν έτυχε να βρεθούμε!<br />Και αν δεν κάνω λάθος ο Σάββας έχει έναν γιό που παίζει μπάλα, εδώ στην Σουηδία, και είναι και μεγάλο όνομα γιατί κάπου κάπου ακούω/διαβάζω για κάποιον Χριστοφορίδη και έτσι λέγεται και η οικογένεια του Μοντορίκα, θαρρώ... επομένως ίσως είναι και ο γιός του Σάββα, που είναι γιός του Χρίστου του Μοντορίκα!<br /><br />Έχει, όμως, η Φρώσο και μια αδελφή που είναι μικρότερη από αυτήν και όχι πολύ μεγαλύτερη από μένα μα ούτε το όνομά της θυμάμαι. Γι αυτή την αδελφή είχα ακούσει παλιά μια τραγική ιστορία: ένα της παιδάκι έπεσε σε πηγάδι, κάτι, και πνήγηκε! Στην Γερμανία αυτό... Τι τραγωδία κι αυτό! Γιατί, άραγε, Θεέ δοκιμάζεις τους ανθρώπους τόσο σκληρά; Μια πιό ήπια δοκιμασία, έστω και τιμωρία, δεν έχεις να τους δώσεις πια;<br /><br />Η Φρώσο είχε θαρρώ κόρες κι αν τις έμοιασαν θα 'ναι και αυτές κούκλες αλλά ιδέα δεν έχω που είναι και πώς είναι!<br /><br />Στα πεταχτά στην εκκλησία την φωτογράφισα και ούτε μια ερώτηση της έκανα...<br />Άν έπερνα μια μικροσυνέντευξη απ' όλες τις γυναίκες θα είχα και κάποιο υλικό να γράψω αλλά με την βιασύνη μου ίσα ίσα τις φωτογράφιζα κι έφευγα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-2767614878317802257?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-564043791881416212010-02-10T21:06:00.008+01:002010-02-10T22:14:58.196+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3MSBI0kFLI/AAAAAAAABFc/SiwfijHtxm8/s1600-h/P1170293.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436708985923441842" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3MSBI0kFLI/AAAAAAAABFc/SiwfijHtxm8/s400/P1170293.JPG" /></a><br /><div></div><div>Κι ήρθε η σειρά της Ανάστας που την Παρασκευή, μαζί με την νύφη της, πήγα στο σπίτι της αλλά έλειπαν όλοι...</div><div></div><div>"Είδαμε σε ασό αυτοκίνητο όταν εκλώσκουμνες = σε είδαμε από το αμάξι όταν γυρίζαμε " είπε ο άνδρας της, ο Κώτσος του Γαράταη, όταν το βράδυ της Παρασκευής στο καφενείο του το 'πα!<br />Πράγματι είχα δει ένα αμάξι πηγαίνοντας προς τα σπίτια της οικογένειας "Θεώνη" αλλά δεν γνώριζα τον οδηγό, που ήταν ο γιός τους, και δεν σταμάτησα... πέρασε και γρήγορα το αμάξι που δεν προλάβαμε να αντιδράσουμε...<br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Με τους νέους του χωριού δεν τα πάω και τόσο καλά - ήταν μωρά όταν έφυγα ή δεν γεννήθηκαν καν και δεν τους γνωρίζω όλους, κι όσο κι αν έχω την καλή διάθεση να το κάνω δεν τα καταφέρνω.<br />Και σ' αυτό φταίει, προφανώς, το γεγονός ότι σπάνια τα καταφέρνω να πάω στο χωριό μόνη!<br />Σχεδόν πάντα ακολουθεί ολόκληρος λόχος από την Θεσσαλονίκη, αδελφές ανίψια κλπ., επομένως μένουμε σπίτι μεταξύ μας και με την αδελφή μας που μένει εκεί!</div><div>Κι αν τους ξεφεύγω λιγάκι να πάω στο καφενείο να δω και κάποιον άλλον πέφτουν τα παράπονα!<br />Καλά, το "άμουν άγουρος πας σα καφενεία εκές = σαν άνδρας πας κι εσύ στα καφενεία" το γράφω εκεί που δεν γράφεται αλλά όταν μου λεν και το "για εμάς έρχεσαι εδώ ή για τους καλοχωρίτες;" αυτό με πειράζει κομμάτι...</div><div>Πώς να κάνεις λοιπόν;;;;</div><div></div><div>Αλλά αυτή την φορά ήμουν μόνη και το καταφχαριστήθηκα....<br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Η Ανάστα, λοιπόν, η κόρη τη Κόντονος και, όπως είπα, γυναίκα του Κώτσου τυγχάνει να είναι και κουμπάρα ενός από τα αδέλφια μου, του Θανάση!<br />Βάφτησαν τον δεύτερο γιό του Θανάση, τον Νάκη, που σήμερα πλέον δεν υπάρχει σε τούτη την ζωή!<br />Ίσως είναι και αυτός ένας λόγος που την έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, δεν ξέρω.</div><div>Τίποτ' άλλο δεν μπορώ να σκεφτώ που να εξηγεί το φενόμενο!</div><div></div><div>Ο δε Κώτσος είναι άλλο ένας συμπαθής χωριανός μου και χαίρομαι όταν τους βλέπω διότι δεν είναι σίγουρο ότι τους βλέπω κάθε φορά που είμαι στο χωριό.</div><div>Και η Ανάστα και ο Κώτσος μένανε ανέκαθεν στον πάνω μαχαλά, ενώ εγώ στον κάτω, και δεν τους γνωρίζω και τόσο πολύ! Χαίρομαι, ωστόσο, πάρα πολύ όταν τους βλέπω...</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Πρόσφατα ήταν εδώ η αδελφή της, η Σοφία, που για χρόνια μένει στην Αυστραλία και χάρηκα που έτυχε να τις δω και τις δύο στην στάση του χωριού μας, περιμένοντας το τρένο για την Θεσσαλονίκη, που μου φάνηκαν και σαν δύδυμες...</div><div>Θυμάμαι ότι είχαν κι έναν αδελφό αλλά δεν έχω ιδέα πού βρίσκεται - δεν έτυχε να τον δω ποτέ σαν μεγάλη ούτε και να ακούσω πού βρίσκεται... καιρός ίσως να το ρωτήσω!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-56404379188141621?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-76136547205821665652010-02-09T17:34:00.011+01:002010-02-10T23:52:19.046+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3GP9BVeI6I/AAAAAAAABFU/WbUPXCgJO68/s1600-h/P1170296.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436284503706182562" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3GP9BVeI6I/AAAAAAAABFU/WbUPXCgJO68/s400/P1170296.JPG" /></a><br /><br />Πάμε από την αρχή αυτού του Θεικού ρεπορτάζ, όπως το αποκαλεί κι ο Θεόφιλος του Τουμπούλ του Θεόδωρου που πολλά χρόνια ζει κάπου στην Γερμανία!<br /><br />Πέμπτη στις 14 Ιανουαρίου 2010 κηδέψαμε τον αδελφό μου, Πολυχρόνη, στο χωριό Παραπόταμος Σερρών.<br />Παρασκευή στις 15 έκανα την περιοδεία μου στο χωριό μου, Καλοχώρι, για να δω και να φωτογραφίσω τις καλοχωρίτισες.<br />Σάββατο στις 16 πήγα με την αδελφή μου επίσκεψη σε συγκενείς στο διπλανό χωριό, Καστανούσσα !<br />Κυριακή στις 17 κατέβηκα για Θεσσαλονίκη αλλά το πρωί, πριν φύγω από το χωριό, πήγα στην εκκλησία/λειτουργία να δω τις γυναίκες που μου "ξέφυγαν" και δεν είχα δει την Παρασκευή!<br /><br />Στήθηκα στην πόρτα της εκκλησίας και πριν βγούνε οι κυρίες μια μια τις φωτογράφιζα - τις περισσότερες την ώρα που τρώνε το αντίδωρό τους!<br />Και ξεκίνησα με την Ειρηνούλα που τόσο συμπαθώ αλλά που δεν ήταν σπίτι όταν την Παρασκευή της χτύπησα την πόρτα και ίσως έπινα καφέ μαζί της να της πω και για την Νάξο που ήμουν τον Μάιο και <a href="http://simela.wordpress.com/2009/05/14/efi-naxos/">βρήκα εκεί την κορούλα της, την Έφη, </a>και περάσαμε θαυμάσια!<br /><br />"Έμαθα ήρθες και δεν ήμουν εκεί....κρίμα, βρε Συμέλα... να 'ρθεις σήμερα για καφέ" μου 'πε η Ρήνα στα ελληνικά... μη νομίζετε ότι όλοι εκεί στο χωριό μιλάμε ελληνικά... στα ποντιακά γίνεται συνήθως το κουβετολόι...<br /><br />Της το 'παν της Ρήνας... τ' άκουσε... μήπως τι γίνεται και δεν μαθαίνεται σ' ένα χωριό σαν το μικρό Καλοχώρι;<br />Άλλωστε, στο καφενείο το βράδυ της Παρασκευής, το 'πα κι εγώ η ίδια στον άνδρα της τον Νούκα, όπως τον αποκάλεσα και γέλασαν οι άλλοι - είχα την εντύπωση ότι έτσι τον λένε αλλά ίσως μπερδεύω τ' όνομά του με τ' όνομα του Νούκα του Θωμά...!<br />"Σιγά μη πήγες σπίτι..." έκανε αυτός δύσπιστα κι εγώ δεν έβρισκα τον λόγο να μη με πιστέψει!<br /><br />Ναστούκας, Ναστάσης, Αναστάσης λέγεται ο άνδρας της Ρήνας ο οποίος είναι γιός του τότε παπά, Ηλία, μεγαλωμένος στου, κοινώς, Χάμπουλα!<br />Η καλοσυνάτη, χαμηλόφωνη και γλυκομίλητη όμορφη Ρήνα είναι κόρη του κοινώς, Πηλέν, και αδελφή του γαμπρού μου, Τάκη!<br />Με άλλα λόγια όλο το χωριό ή συγκενείς , ή συμπεθέροι, ή κουμπάροι, ή κάτι τις, είναι, και μεταξύ τους αλλά και με μένα...<br /><br />Καφέ, ωστόσο, μαζί της δεν ήπια αλλά προσεχώς, γιατί όχι!<br />Μακάρι να μπορούσα να καθήσω με τον καθένα και ν' ακούω να μου διηγούνται ιστορίες, και παλιές και τωρινές, για να 'χω υλικό για γράψιμο!<br /><br />Βέβαια, προσεχώς που δεν θα έχουμε υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, και θα 'μαστε για πιό πολύ καιρό στο Καλοχώρι, θα δούμε τι θα γίνει....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7613654720582166565?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-54415560141374654642010-02-07T22:58:00.011+01:002010-02-08T01:06:59.386+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S284gHplzWI/AAAAAAAABE8/4DX6QPHkBBc/s1600-h/P1160247.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435625399719939426" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S284gHplzWI/AAAAAAAABE8/4DX6QPHkBBc/s400/P1160247.JPG" /></a><br /><br />Μια παρένθεση ακόμα πριν συνεχίσω με τις καλοχωρίτισες για να ταιριάζει και όπως ακριβώς πέρασα τις μέρες εκείνες στο χωριό!<br />Είπα σε προηγούμενη ανάρτηση ότι το σάββατο στις 16 του Γενάρη έλεγε το πρόγραμμα να πάω με την αδελφή μου στο χωριό της μάνας μας, στην Καστανούσσα, όπου έχουμε κι εκεί "μάσαλαχ μάσαλαχ" μπόλικους συγκενείς - σα να μη μας έφταναν οι 100 που περίπου ήμαστε εμείς, μόνον η οικογένειά μας...<br /><br />Στην πρώτη φωτογραφία είναι οι 4 χάριτες: Κερεκή (αδελφή μου), Κλεώνα, Όλγα και Σοφούλα<br />Η Όλγα και η Σοφία είναι αδελφές και κόρες του αείμνηστου Γαράλια μετά της συζήγου του Μαρίας που είναι και η αδελφή της μάνας μου, Πολυξένης που για ευκολία και από κακή συνήθεια να αλάζουμε τα ονόματα, την λέγανε Πουλίτσα!<br />Η Κλεώνα είναι η κόρη του Πάνου, του αδελφού της Πουλίτσας και της Μαρίας κι έτσι μαζευτήκαμε, μαζί με μένα, 5 πρώτες ξαδέλφες...<br /><br />Καταχάρηκαν οι φουκαριάρες και με κατευχαριστούσαν που της μάζεψα και τα 'παμε κάπως...<br />Η Όλγα και η Σοφούλα έχουν και μια άλλη αδελφή, την Νίνα που είναι και το Νούμερο (με μαγάλο Ν) όλου του συγκενολογίου, αλλά που μένει Σαλονίκη και δεν είχαμε την τύχη να την είχαμε μαζί μας!<br />Παλαιότερα, τότε που όλοι και όλες ήταν νέοι κι άντεχαν, διότι τώρα με τέτοια γόνατα που έχουν όλες για ΚΑΠΙ είναι, μαζεύονταν σε γιορτές και δημιουργούσαν ένα μπάχαλο με τα γέλια τους με αρχηγό του stand up comic την Νίνα!<br />Εγώ, που χρόνια τώρα είμαι ξενητεμένο πουλάκι, τέτοιες καλές εποχές δεν είδα αλλά έχω ακούσει πολλές φορές ότι και στα βρακιά τους ακόμα κατουρούσαν, που λέει ο λόγος...<br />Μια φορά με πήγε ένας ανηψιός, ο γιός της Σοφούλας, ο Στάθης, να την δω κι εγώ αυτή την Νίνα που το όνομα και την χάρη της μόνο άκουγα αλλά που προσωπικά δεν την ήξερα...<br />Και πήγαμε, στην Σαλονίκη αυτά, και τι ήθελα και δεν κράτησα το στόμα μου κλειστό...<br /><br />Δεν είχε φανταστεί και ο Στάθης να με προειδοποιήσει ότι αυτές εδώ, Νίνα, Όλγα και Σοφούλα, δεν είναι μόνο δικές μου πρώτες ξαδέλφες αλλά είναι και του ΘΕΟΥ ξαδέλφες και ουέ κι αλοίμονο αν πεις κακή κουβέντα για τον ξάδελφό τους εκείνον...<br />Κάτι που όντως έκανα! Άστα να πάνε....<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S287x3JEkII/AAAAAAAABFM/yzPGm-SYoFY/s1600-h/P1160249.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435629003061104770" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S287x3JEkII/AAAAAAAABFM/yzPGm-SYoFY/s400/P1160249.JPG" /></a><br />Οι αδελφούλες εδώ!<br />"Ε κια, έπαρμε έναν έμορφο φωτογραφία να βαλτς με σην εφημερίδα = ε, πάρε με μια όμορφη φωτογραφία να με βάλεις σε εφημερίδα" είπε η Σοφούλα κι αυτό έκανα κι εγώ...<br /><br />Μείναμε στην Καστανούσσα όλη τη μέρα με μια Κερεκή, από την μια να με ευγνωμωνεί που την πήγα σε συγκενείς και από την άλλη να μουρμουρίζει που άφησε τον Τάκη της μόνο στο σπίτι! Και να με κάνει εμένα να αναρωτιέμαι ΕΑΝ τελικά αυτή η αλληλοεξάρτηση μεταξύ ανδρόγυνου είναι καλό πράγμα για την υγεία του ανθρώπου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-5441556014137465464?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-61389956240048195402010-02-06T22:06:00.005+01:002010-02-06T23:10:03.655+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S23a7lHyWfI/AAAAAAAABEs/t_vx74ve5GU/s1600-h/P1160243.JPG"><img style="WIDTH: 300px; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435241042417965554" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S23a7lHyWfI/AAAAAAAABEs/t_vx74ve5GU/s400/P1160243.JPG" /></a><br /><br />Δυσκολεύτηκα να βρω σειρά να γράψω γι αυτήν - την βάζω στο νούμερο 15 και θα εξηγήσω μετά τον λόγο!<br />Είναι η αδελφή μου η, κοινώς, Κερεκή - η Κυριακή, η Κούλα, η Κυριακίτσα κλπ.!<br />Κärt barn har många namn λένε κι οι σουηδοί και σημαίνει ότι κάτι που αγαπάς πολύ το "βαφτίζεις" και με πολλά ονόματα!<br /><br />Η Κερεκή είχε την τύχη, που πολλές φορές της έκατσε και σαν ατυχία, να γεννηθεί πρώτη στην οικογένεια των 13 παιδιών!<br />Και να γίνει, έτσι, το δεξί χέρι της μάνας μου και να την βλέπουμε κι εμείς σαν μάνα, πιό πολύ, παρά σαν αδελφή!<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S23atrCCY6I/AAAAAAAABEk/XNbPrS2e0zs/s1600-h/P1150219.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435240803486294946" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S23atrCCY6I/AAAAAAAABEk/XNbPrS2e0zs/s400/P1150219.JPG" /></a><br /><br />Αλλά και το δεξί χέρι του πατέρα μου έχωντας την ευθήνη των καπνών, των καλαμποκιών κι όλων των απέραντων στρεμμάτων χωραφιών, γενικά!<br />Την έχει σπουδάσει ο πατέρας μου - στο καραβάν σαράι έμαθε μοδίστρα η Κερεκίτσα και συχνά πυκνά μας διηγείται ακόμα για εκείνη την δασκάλα της την μοδίστρα!<br />Όχι πως με το επάγκελμα αυτό έβγαλε το ψωμί της η Κερεκή αλλά, τουλάχιστον, απαλάχτηκε ο πατέρας μου να πληρώνει ακριβά τα φουστάνια μας!<br />Αγόραζε κάμποσα μέτρα ύφασμα και η Κερεκή μας τα 'ραβε, ευτυχώς, με την μαστοριά της μας τα 'ραβε με διαφορετικά ντιζάιν!<br />Και μας έβλεπες τα μικρά κορτσόπουλα, (κι όλες μας να έρθουμε στο τέλος;), να φοράμε ίδια φουστάνια...<br /><br />Στις δε τελευταίες τάξεις στο γυμνάσιο φορούσα μια ποδιά που καμία άλλη δεν φορούσε αφού οι άλλες αγόραζαν τα ετοιματζίδικα ενώ εγώ φορούσα το handmade με το αποκλιστικό σχέδιο της Κερεκής, και μάλιστα, με ύφασμα πολυτελείας φερμένο από την Γερμανία!<br />Μέχρι που μεγάλωσα, πιά, και η ποδιά στις αμασχάλες είχε ξεσκιστεί για τα καλά... αλλά από νεανικό πείσμα επέμενα μ' εκείνην να πάρω το απολυτήριο γυμνασίου και δεν ήθελα να ράψω/αγοράσω άλλη ποδιά!<br />Προς το τέλος της τελευταίας χρονιάς, που έπιασαν οι ζέστες και οι ξεσκισμένες αμασχάλες άρχισαν να φαίνονται, αντί για την ποδιά συνδίαζα μια μπλε φουστίτσα (μέχρι κάπου στα γόνατα) κι ένα μπλε πουκάμισο για να ξεγελάσω τους καθηγητές ότι φοράω ποδιά... πόσο το είχα βαρεθεί ενείνο το μπλε το χρώμα.. ποτέ αργότερα δεν το 'χω ξαναφορέσει!<br /><br />Η Κερεκή, λοιπόν, που με τον καιρό παντρεύτηκε τον Τάκη του Πηλέν, πριν ακόμα μεταναστεύσουν στην Γερμανία έμενε στο σπίτι του Πηλέν!<br />Στο ίδιο σπίτι έμεναν πάντα και οι εκάστοτε δάσκαλοι του χωριού και με την ευκαιρία πήγαινα σ' αυτήν να δω και τον πιό αγαπημένο μου δάσκαλο, τον Θεόδωρο Γούση από το Σιδηρόκαστρο!<br />Τον οποίο κάποια στιγμή σαν μεγάλη τον είχα ψάξει αλλά, θαρρείς κι άνοιξε η γης και τον κατάπιε, δεν τον βρήκα πουθενά!<br /><br />Μια χρονιά, αφού επέστρεψε αυτός από τις θερινές του διακοπές, έτρεξα εγώ να τον δω και η αδελφή του, που τον είχε ακολουθήσει, κάρφωσε στο κεφάλι μου ένα καπέλο...μα τι καπέλο... και τι χαρά, εγώ, που για πρώτη φορά φόρεσα καπέλο στο κεφάλι μου!!!<br />Δεν θυμάμαι πόσες μέρες, ή πόσες ώρες, έζησε εκείνο το καπέλο μέσα στο σπίτι των τόσων μικρών κοριτσιών που διψούσαν για τέτοιες ομορφιές...<br /><br />Παρασύρθηκα, όμως, και βλέπω να το πηγαίνω για βιβλίο - σταματώ εδώ!<br /><br /><em>Έβαλα την αδελφή μου στο νούμερο 15 διότι αυτές τις 15 καλοχωρίτισες είδα την Παρασκευή, στις 15 του Γενάρη του 2010, που ήμουν στο Καλοχώρι!<br />Υπάρχουν, όμως, κι άλλες που ή δεν ήταν σπίτι όταν τους χτύπησα την πόρτα ή δεν πρόλαβα να πάω στα σπίτια τους.<br />Πώς να τις έβλεπα αυτές που την επομένη έλεγε το πρόγραμμα να πάω με την Κερεκίτσα στην Καστανούσα, αφού έχουμε κι εκεί πολούς συγκενείς, και την Κυριακή θα έφευγα για Θεσσαλονίκη;</em><br /><em></em><br /><em>Κι αποφάσισα την Κυριακή το πρωί, πριν φύγω για Σαλονίκη, να πάω στην εκκλησία και, δεν μπορεί, θα έβρισκα κι εκεί κάποιες...</em><br /><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-6138995624004819540?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-46381700826562316292010-02-06T21:44:00.004+01:002010-02-06T23:08:52.467+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S23VPac6qmI/AAAAAAAABEc/9ZjGSsGKjac/s1600-h/P1150113.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435234786081417826" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S23VPac6qmI/AAAAAAAABEc/9ZjGSsGKjac/s400/P1150113.JPG" /></a><br /><br />Πριν ακόμα ξεκινήσω την περιοδεία μου στο χωριό, για να φωτογραφίσω τις καλοχωρίτισες, πέρασα από αυτή την κυρία αφού μένει και δίπλα στο σπίτι...<br />Είναι η Σεβαστή, η κόρη του, κοινώς, Τοχατλού και γυναίκα του Στάθη του, κοινώς, Χάτσου που ήταν και αυτοδίδακτος οργανοπαίχτης κι έχει διασκεδάσει κόσμο και κοσμάκη με την μαστοριά του να παίζει τα τέλια του βιολιού του...<br /><br />Πριν πολλά χρόνια, στην Σουηδία τότε εγώ, είχα δει σε όνειρό μου τον πρωτότοκο γιό τους, τον Κώστα, που ήταν και σειρά μου!<br />Έτυχε την επομένη να μιλήσω τηλεφωνικά με αδελφό μου στην Θεσσαλονίκη ο οποίος και μου 'πε ότι εκείνος ο Κώστας πηγαίνοντας με αμάξι να πάρει το απολυτήριο στρατού κατάνεο και κατάγερο Έφυγε σε ατύχημα...<br />Έκτοτε έχει σβήσει το χαμόγελο της Σεβαστής και κάθε φορά που την βλέπω πονά η ψυχούλα μου!<br />Ο Θεός να της δώσει κουράγιο για να καταφέρει να τα βγάλει πέρα στην υπόλοιπή της ζωή - είναι αδύνατον να φανταστούμε πώς είναι να ζεις εσύ κι όχι το παιδί σου...<br /><br />Η λιγομίλητη και καλόψυχη Σεβαστή καταχάρηκε που μπήκα μέσα, αφού πρώτα την είδα από το παράθυρο, αλλά πριν ακόμα προλάβει να με κεράσει κάτι έφυγα για τις υπόλοιπες γυναίκες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4638170082656231629?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-55177113723299467642010-02-04T23:52:00.006+01:002010-02-05T00:19:59.311+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tQxiLerTI/AAAAAAAABEU/G6k-PoKzwM0/s1600-h/P1150208.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434526187271400754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tQxiLerTI/AAAAAAAABEU/G6k-PoKzwM0/s400/P1150208.JPG" /></a><br /><br />Μια παρένθεση θα κάνω και θα συνεχίσω με τις Καλοχωρίτισες αλλά ήθελα να πω γι αυτό το αστέρι που χρειάστηκε την βοήθειά μου στο ιντερνετ - και φυσικά θα το βοηθούσα!<br />Πάντα χαίρομαι όταν ο άνθρωπος ασχολείται με το ιντερνετ διότι η καλή χρήση αυτού του εργαλείου είναι ικανό να σε μορφώσει μπορώ να πω καλύτερα και από τα σχολεία που ξέρουμε...<br /><br />Και της άνοιξα λογαριασμό και για mail και για blog!<br />Ήθελε, λέει, να γράφει όπως εγώ γιατί με διαβάζει και της αρέσει...<br />Μπράβο Χρισούλα - και βέβαια να γράφεις και να σε διαβάζω κι εγώ!<br /><br />Του καλοάρεσε και του αδελφού της:<br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tQlpzY-9I/AAAAAAAABEM/N17KDQZMLDg/s1600-h/P1150222.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434525983159417810" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tQlpzY-9I/AAAAAAAABEM/N17KDQZMLDg/s400/P1150222.JPG" /></a><br />κι 'ηθελε και αυτός - ασφαλώς και άνοιξα και γι αυτόν λογαριασμό αλλά μόνο για mail!<br />Για blog ενδιαφέρθηκε πιό πολύ η μικρή που άκουσα ότι είναι και αστέρι στο σχολείο!<br /><br />Μα της Χρισουλίτσας το blog βλέπω να μην λειτουργεί!<br />Της το 'μαθα εκεί, φάνηκε να το 'πιασε το παιδί αλλά τώρα που προσπαθώ να μπω, κι αν θυμάμαι καλά η διεύθηνσή του είναι <a href="http://www.xrisoulitsa.blogspot.com/">http://www.xrisoulitsa.blogspot.com/</a> ωστόσο δεν ανοίγει τίποτα!!!<br /><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΟΥΛΑ:<br /></strong>Χρισουλίτσα αν το διαβάσεις αυτό γράψε μου τι συμβαίνει και θα σε βοηθήσω online!<br />Μήπως έκανες λάθος στα στοιχεία σου όταν προσπαθούσες να συνδεθείς;<br />Γράψε μου mail στο: </span><a href="mailto:mesimela@gmail.com"><span style="color:#ff0000;">mesimela@gmail.com</span></a><span style="color:#ff0000;"><br /><br /></span>Τα παιδιά αυτά είναι τα εγγόνια της <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/02/6.html">Χρισούλας του Παναστάτη </a>και η μικρή λέγεται Χρισούλα Αμανατίδου ενώ το όνομα του αδελφού της δυστυχώς το ξέχασα!<br />ΟΚ, ψιλογεράσαμε κιόλας και ξεχνάμε εύκολα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-5517711372329946764?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-36037829844946161282010-02-04T23:24:00.007+01:002010-02-06T23:08:15.303+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tJx4gvqoI/AAAAAAAABEE/0xnrtRB8D3s/s1600-h/P1150204.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434518496684780162" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tJx4gvqoI/AAAAAAAABEE/0xnrtRB8D3s/s400/P1150204.JPG" /></a><br /><br />Όχι, δεν ήταν η Μαρία του Χείλου εκεί - μίλησα λίγο με τον ίδιο τον Χείλο και προχώρησα μετά πιό κάτω, πιό προς το χωριό, κι έφτασα στην Ροδάμα, στην κόρη της Τσάρτσαμπας και γυναίκα του Κουλακίδη, της Πλουξίνας!!!!<br />Καλά, αυτούς τους ξέρω απ' έξω και ανακατωτά, που λέμε...<br />Μένανε για χρόνια στην Σουηδία, στην Στοκχόλμη, κι έτσι έχουμε βρεθεί πολλές φορές!<br />Δούλευαν σε δικό τους εστιατόριο και περνούσα συχνά από εκεί, αν μι τι άλλο, για ν' ακούσω τον Κουλακίδη να με αποκαλεί "αντάρτισα!"<br />Μ' άρεζε αυτός ο τίτλος!<br /><br />Μια αδελφή μου λέει συχνά γι αυτήν την Ροδάμα, που είναι και πιό πολύ "σειρά", ότι φορούσε έναν πανέμορφο σταυρό κι η αδελφή μου, μωρό τότε, τον ζήλευε και μια μέρα είχε το θράσος να της το ζητήσει!!!<br />"Αδίσμε το σαβός; (αδίσμε τον σταυρός)"<br />Αυτή ήταν η ερώτηση και το θυμάται καλά η αδελφή μου - προφανώς ήταν μικρή και δεν μπορούσε ακόμα να μιλήσει καθαρά!<br /><br />"Τε χάιτε, κανήτε μωρέ Συμέλα... " έλεγε γρινιάρικα μ' εκείνη την χαρακτιριστική της λεπτή φωνή, η Ροδούλα, όταν την φωτογράφιζα!<br />Κι εγώ δεν ικανοποιούμε με μια μόνο στάση - παίρνω 4-5-6 και αν είναι δυνατόν ακόμα πιό πολλές για να είμαι σίγουρη ότι τουλάχιστον μια από αυτές θα είναι καλή και μερικοί δεν το αντέχουν αυτό!<br />Δεν αντέχουν να είναι φωτομοντέλα...<br />"Κια κι α κεράζωσε κατ ρε Συμέλα....άτς αφέφς..." παραπονέθηκε η γλυκόψυχη η Ροδάμα βλέποντας να σηκώνομαι για να φύγω αλλά <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/02/blog-post_04.html">είχα δώσει λόγο και σ' ένα κοριτσάκι </a>να την βοηθήσω σε κάτι, στο ιντερνετ, κι ήθελα να πάω κι εκεί...<br />Είχα δηλαδή ακόμα δουλειά... αλλά ουδέν πρόβλημα... είχα φάει και <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/02/7.html">τα νόστιμα τ' αγνέρε στην Λισάφ </a>επομένως ούτε πεινούσα ούτε διψούσα αλλά ούτε και νύσταζα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-3603782984494616128?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-70831979084358012662010-02-04T22:49:00.005+01:002010-02-06T23:07:55.129+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tBQZr_YmI/AAAAAAAABD0/FOba19PTAyk/s1600-h/P1150203.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434509125381743202" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tBQZr_YmI/AAAAAAAABD0/FOba19PTAyk/s400/P1150203.JPG" /></a><br /><br />Μα δεν ήταν εκεί η Ανάστα, η γυναίκα του Κώτσου και κόρη της Κοντάβας!<br />Έλειπε και αυτή και ο Κώτσος κι έτσι συνέχισα για την οικογένεια Θεώνη!<br /><br />3 σπίτια στην σειρά είναι των γιών της Θεώνης, του Παύλου, του Χείλου και του κοινώς Τσονήκ (αυτού το όνομα δεν το θυμάμαι - μήπως Παναγιώτης;)<br />Χτύπησα στου Τσενίκ που ήξερα ότι την γυναίκα του την λένε Μαρίκα αλλά που είχα πάρα πολλά χρόνια να δω!<br />Ανοίγει αυτή να μπω σαν να με γνωρίζει από χρόνια!<br />Στην ερώτησή μου αν με ξέρει απαντά "όχι" αλλά εγώ μπαίνω μέσα, βγάζω τα παπούτσια μου (πάντα τα βγάζω όταν μπαίνω σε σπίτι - είναι η συνήθειά μου από την Σουηδία), μπαίνω στο σαλόνι, κάθομαι στην σόφα κι αυτή συνεχίζει να με κοιτάζει δίχως να καταλαβαίνει ποιά είμαι αλλά δεν έβλεπα να δείχνει και ιδιαίτερα ανήσυχη γι αυτό!<br />"Με ξέρεις... με ξέρεις... θα καταλάβεις ποιά είμαι..." της έλεγα εγώ και καλοκάθησα στην σόφα αφού έβγαλα και το μπουφάν!<br /><br />Έτυχε εκείνη την ώρα να είναι στο σπίτι της και αυτή η όμορφη κυρία:<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tBG9f6ZyI/AAAAAAAABDs/qxjP-IgJBBw/s1600-h/P1150202.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434508963196069666" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2tBG9f6ZyI/AAAAAAAABDs/qxjP-IgJBBw/s400/P1150202.JPG" /></a><br />που είναι αδελφή του Τσενίκ, κόρη, δηλαδή, της Θεώνης και είναι παντρεμένη στα Πλατανάκια, λέγεται Σοφία αλλά εγώ δεν την ήξερα καθόλου, μα καθόλου....<br /><br />Μόλις είπα, για να τις διευκολήνω κάπως, την λέξη "πατήρη" (γι αυτούς που δεν ξέρουν του πατέρα μου το παρατσούκλι ήταν πατήρης) αμέσως τηνάχτηκαν και οι δυό...<br />Κατάλαβαν πια ποιά είναι αυτή που μπαίνει σα να 'ναι δικά της αλώνια και στρογκυλοκάθεται στα καθίσματά τους!<br /><br />"Αχ, αυτό το στόμα σου πώς μοιάζει με τον Θανάση" φώναζε η Σοφία (Θανάσης είναι ο νούμερο 6 αδελφός μου) ενώ η Μαρίκα είχε πια αισθανθεί σα να ήμουν δική της συγκενείς της και προσφέρθηκε να σηκωθεί και να κεράσει το ένα και το άλλο...<br />Μα εγώ βιαζόμουν και δεν την άφησα να μπει στον κόπο.<br /><br />Ήθελα να δω και την Μαρία, την γυναίκα του Χείλου, και την Ελένη, την γυναίκα του Παύλου που είναι και κόρη του, κοινώς, Βαλτσάμ!<br />Για την Ελένη ελπίδες δεν υπήρχαν αφού, όπως μου 'παν οι κυρίες, λείπει στην Θεσσαλονίκη η δε Μαρία έλειπε, μεν, αλλά ίσως και να είχε επιστέψει, είπαν, κι έφυγα για εκεί...<br />Συνηδειτοποιήθηκα ότι πολλές γυναίκες μένουν πλέον στην Θεσσαλονίκη, μαζί με τα παιδιά τους, επειδή έφτασαν σε σημείο να μην μπορούν πια μόνες...<br /><br />Είχε ήδη γίνει απόγευμα, σχεδόν βράδυ, και ήξερα ότι η αδελφή μου θα αναρωτιόταν για μένα αλλά επίτηδες δεν την τηλεφωνούσα!<br />Από το προηγούμενο βράδυ της είχα πει να μη με ψάχνει γιατί δεν ήξερα πού θα κατέληγα κι όφειλε να μην με σκέφτεται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7083197908435801266?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-72284963011018124402010-02-04T22:22:00.004+01:002010-02-06T23:07:01.830+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2s7Mk9PFmI/AAAAAAAABDk/Kus0vI217Qk/s1600-h/P1150196.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434502462617622114" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2s7Mk9PFmI/AAAAAAAABDk/Kus0vI217Qk/s400/P1150196.JPG" /></a><br /><br />Κι αφού <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/02/7.html">έφαγα τα αγνέρε στην Λισάφ και τον Χρίσο </a>έφυγα για τον πάνω μαχαλά και είδα τον Ανδρέα τη Κουλτούρ έξω από το σπίτι του να ποτίζει κάτι; να πλένει κάτι; δεν πρόσεξα τι έκανε μ' ένα λάστιχο...<br />Κι έτσι θυμήθηκα και την γυναίκα του, την Μελπού, που είχαμε ξεχάσει να βάλουμε στον κατάλογο με τις γυναίκες του Καλοχωρίου που ήθελα να επισκεφτώ!<br /><br />" Η γαρίς μέρ εν" ρώτησα αφού πρώτα χαιρετηθήκαμε κι ανταλάξαμε κάποιες κουβέντες...<br />"Απες εν, δέβα έλεπον ατην..." απάντησε αυτός και πήγα και βρήκα μια Μελπού αγανακτισμένη από τα καρύδια που εκείνη την ώρα έσπαγε (παρέα με την νύφη του Κώτσου, του Γαράταη, που είναι η κόρη του Γούλη) επειδή τα καρύδια ήταν, λέει, ξυλοκάρυδα και ταλαιπωρήθηκαν μέχρι να τα σπάσουν...<br />"Ατόσα καρύδε ντο αφτάσα τα..." την ρώτησα και τι απάντησε λέτε;<br />"Θέλατα για τα μνημόσυνα..."<br />Μου φάνηκε ότι τα μνημόσυνα είναι η μόνη, ίσως, απασχόληση των γυναικών στα χωριά μας!<br /><br />Αυτή η Μελπού, λοιπόν, η κόρη του Καντήλ και γυναίκα του Ανδρέα του Κουλτούρ, ήταν δραστηριοποιημένη στο να χτιστεί δίπλα στην εκκλησία μας η αίθουσα κηδειών, συμποσίων κλπ., και της δίνω ένα μεγάλο μπράβο γι αυτό!<br />Θυμάμαι τον καιρό που αυτή έτρεχε και ασχολούνταν με το θέμα αυτό εγώ είχα επιστρέψει από την Αμερική και είχα την ευκαιρία να κάνω κι εγώ μια προσφορά σε δολάρια, παρακαλώ... ή κάνουμε ή δεν κάνουμε!<br /><br />Δεν έμεινα πολύ μαζί τους... ήθελα να συνεχίσω σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμά μου και να βρω τις γυναίκες του μαχαλά εκείνου και με συνόδεψε η νύφη του Κώτσου να πάμε να δω την πεθερά της...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7228496301101812440?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-24775459348677411382010-02-03T19:50:00.003+01:002010-02-03T21:08:54.604+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2nFyOGSIQI/AAAAAAAABDc/lF1Oy0xCP94/s1600-h/P1150117.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434091891967795458" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2nFyOGSIQI/AAAAAAAABDc/lF1Oy0xCP94/s400/P1150117.JPG" /></a><br /><br />Αρχικά είχα σκεφτεί να επισκεφτώ τις καθαυτού Καλοχωρίτισες, να τις φωτογραφίσω και να γράψω κάτι τις γι αυτές!<br />Όχι τις νύφες στο Καλοχώρι αλλά τις γένημμα θρέμμα Καλοχωρίτισες μα στην πορεία μπερδεύτηκα!<br />Αυτή πχ., η Μαρία, η γυναίκα του γλυκόφωνου ψάλτη του Καλοχωρίου Ναστάση:<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2nFpfztpYI/AAAAAAAABDU/G1V5AgFWvu0/s1600-h/P1150115.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434091742102922626" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2nFpfztpYI/AAAAAAAABDU/G1V5AgFWvu0/s400/P1150115.JPG" /></a><br />... είναι γένημμα θρέμμα Καλοχωρίτισα; Δεν το ξέρω! Δεν θυμάμαι από πού είναι αρχικά μα και να 'ναι νύφη τόσα χρόνια στο χωριό μας έγινε, πλέον, δικιά μας! Όπως, βέβαια, είναι κι άλλες πολλές κι η αλήθεια είναι ότι το θέμα αυτό με μπέρδεψε κομμάτι...<br />Να τις βάλω κι αυτές Καλοχωρίτισες ή όχι;<br /><br />Όσο για την φωνή του Ναστάση, μπορεί να έχω ακούσει δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες, ψάλτες σε διάφορες χώρες, σε διάφορους πολιτισμούς και σε διάφορες εκκλησίες σ' όλο τον κόσμο αλλά σαν του Ναστάση την φωνή που όταν ψέλνει στάζει μέλι ΔΕΝ έχω ακούσει!<br /><br />Τώρα που ήμουν στο χωριό πήγα και στην εκκλησία και χάρηκα που τον είδα στο ψαλτήριο αλλά δεν τον άκουσα να ψέλνει πολύ και λυπήθηκα...<br />Καλός και ο Μιχάλης του Χαντσάρ, ο σημερινός ψάλτης, μα στα δικά μου αυτιά τον Ναστάση δεν τον φτάνει!<br /><br />Εκεί μπροστά στο σπίτι του, στα όρθια που λέμε, μου διηγήθηκε ο Ναστάσης μια ιστορία με τον πατέρα μου, μ' ένα ταξίδι στην Αθήνα, κάτι... μα δεν την θυμάμαι καλά!<br />Μια η Μαρία μου μιλούσε εκεί μια ο Ναστάσης κι έχασα την κόκκινη κλωστή, που λένε και οι σουηδοί όταν χάνουν την σειρά σε μια διήγηση...<br />Δυσκολεύτηκε η Μαρία να με θυμηθεί μα είχε και πολύ καιρό να με δει, κι αν κατάλαβα καλά έχει και μια δυσκολία γενικά να θυμάται, μα μόλις με θυμήθηκε καταχάρηκε και είπε ότι τον πατέρα μου πολύ τον αγαπούσαν! Και θυμάμαι ότι και αυτός τους αγαπούσε ιδιαίτερα....<br /><br />Εύχομαι να τους ξαναδώ την επόμενη φορά που θα 'μαι στο Καλοχώρι. Εύχομαι όλους και όλες αυτές που συνάντησα τώρα την επόμενη φορά να είναι ακόμα εκεί και να ζήσουν χρόνια πολλά....<br /><br />Στο επόμενο κομμάτι θα 'μαι στον πάνω μαχαλά αλλά ανακάλυψα ότι στον μαχαλά αυτόν που ήμουν, σ' αυτή την πτέρυγα του Καλοχωρίου, προς τα Πλατανάκια δηλαδή, έχει τον περισσότερο κόσμο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-2477545934867741138?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-68055535221434678312010-02-03T19:20:00.003+01:002010-02-03T19:46:26.033+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2nAPjWUMoI/AAAAAAAABDM/u-RbQW1QKxs/s1600-h/P1150121.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434085798818624130" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2nAPjWUMoI/AAAAAAAABDM/u-RbQW1QKxs/s400/P1150121.JPG" /></a><br /><br />Την Πεπέκα (μη ρωτάτε το όνομά της, δεν το θυμάμαι - είναι κόρη της Φανής και του Νικόλα και γυναίκα του Χρίστου Σαριγιαννίδη, κοινώς Γούρτσαλη) την είδα έξω, στην αυλή της, λίγο πριν μπω στο σπίτι της παπαδιάς αφού κοντά είναι αυτά τα σπίτια.<br />Ήθελα να τη ρωτήσω κάτι και προλάβαμε να πούμε κανά δυο κουβεντούλες όταν είδα να σταματά ένα αμάξι μπροστά στο σπίτι του Παπά κι έτρεξα να μπω κι εγώ μαζί του να δω την παπαδιά αντιλαμβανόμενη ότι αυτός που έβγαινε από το αμάξι ήταν ένας γιός τους, ο Λάζαρος, που μένει στην Ροδόπολη!<br /><br />Έμεινε με ανοιχτό το στόμα αυτός βλέποντάς με να κρατώ χαρτιά και στυλό και να πηγαίνω καρφί προς το μέρος του (δεν θυμάμαι αν σαν νέα έχω μιλήσει ποτέ μαζί του ενώ τον αδελφό του, Σταμάτη, τον θυμάμαι καλά)<br />"Δεν είμαι από την εφορία" του 'πα από μακριά και χαμογέλασε αυτός....και μπήκαμε μαζί να δω την παπαδιά...<br /><br />Πίσω στην Πεπέκα τώρα:<br />Όταν η Πεπέκα πριν πολλά χρόνια θα γεννούσε τα δύδυμά της, τον Γιάννη και τον Λάκη, με την μεγάλη της κόρη, την Γιωργία, είχαμε μεγάλη μα πάρα πολύ μεγάλη αγωνία!<br />Είχαμε ακούσει και το γεγονός ότι ο τοκετός της παρουσίαζε κάποια προβλήματα και η αγωνία μας είχε ανέβει στο αποκορύφωμα!<br />Συμπαράσταση εγώ στην φιλενάδα μου την Γιωργία τότε...<br />Ήμασταν κόλος και βρακί, που λέμε, εμείς οι δυό! Ο Αλέκος κι ο Φανούρης - τα καρτούν της εποχής μας που διαβάζαμε σε περιοδικά (πού τιβι τότε - αργότερα μπήκε μια κοινή τιβι για όλο το χωριό σ' ένα δωμάτιο στου Γατή το σπίτι και στριμοχνώμασταν οι νέοι και αψηφούσαμε τα κρύα και τα δεινά για να δούμε ντεμέκ κάτι τις)<br /><br />Τα δύδυμα ήρθαν, τελικά, με το καλό και μεγάλωσαν κι έγιναν άνδρες με δικές τους οικογένειες και τους βλέπω τώρα και "στενοχοριέμαι" που εγώ μεγάλωσα τόσο......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-6805553522143467831?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-41845706290692307442010-02-02T23:48:00.008+01:002010-02-03T00:48:32.633+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2itB1WaRiI/AAAAAAAABCk/6YmhXGieysE/s1600-h/P1150167.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433783197435053602" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2itB1WaRiI/AAAAAAAABCk/6YmhXGieysE/s400/P1150167.JPG" /></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2itMwlq3QI/AAAAAAAABCs/4Z_abY_2PMw/s1600-h/P1150174.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433783385135439106" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2itMwlq3QI/AAAAAAAABCs/4Z_abY_2PMw/s400/P1150174.JPG" /></a><br /><br /><p>Η Λισάφ τη Γαράταη και νυν γυναίκα του Χρύσου τη Κανής - την βρίσκω να γράφω τα παρατσούκλια...<br />Η Λισάφ λοιπόν ήταν η επόμενη επίσκεψη και την έτυχα πάνω στις φούριες του μαγειρέματος...<br />Τουζλούα λέγονται τα πρώτα και είναι τελείως άγνωστα για μένα!<br />Προσπάθησα μάλιστα να πάρω την συνταγή αλλά την βρήκα τόσο μπερδεμένη που τα παράτησα διότι τα λαχανικά που βάζουν μέσα είναι πρώτα τουρσί και... άστα να πάνε!<br /><br />Το δεύτερο φαγητό είναι φτιαγμένο από παπαρούνες/ραδίκια, επέμενε να λέει η Νίτσα:<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iuopBwyOI/AAAAAAAABC0/VO9q5kRjUTg/s1600-h/P1150129.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433784963653748962" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iuopBwyOI/AAAAAAAABC0/VO9q5kRjUTg/s400/P1150129.JPG" /></a><br /><br />Η Νίτσα είναι κόρη της Φανής και του Νικόλα από τον μαχαλά μου - ακριβώς κάτω από το σπίτι μας. Μα μετά από χρόνια διαμονής στην Θεσσαλονίκη επέστρεψε στο χωριό και τώρα ζει κοντά στην Λισάφ!<br />Κι ήρθε κι αυτή εκεί, στην Λισάφ, κι έβαλε χέρι στο τηγάνισμα των τουζλούα για να πάει η Λισάφ μέσα να κάνει καφέ...</p><p>Κι εκεί που τρεις Καλοχωρίτισες πίναμε τον καφέ και χαιρόμασταν και τα λέγαμε νά κι ένας Καλοχωρίτης:<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iv0EjEqvI/AAAAAAAABC8/aOebxidfZS8/s1600-h/P1150178.JPG"><br /><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433786259531410162" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iv0EjEqvI/AAAAAAAABC8/aOebxidfZS8/s400/P1150178.JPG" /></a></p>Κατεύθασε κι ο αγαπητός Χρίσος που, σαν μικρή, όταν τον έβλεπα με τα ζώα του στα χωράφια, που φύλαγα τα δικά μας ζώα, γαλήνευε η ψυχούλα μου!<br />Ακόμα και τα ζώα του γνώριζα και παρακαλούσα τον θεό αυτού να είναι όταν από μακριά έβλεπα να πλησιάζουν ζώα!<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iwFLnCa9I/AAAAAAAABDE/7IDEmmFkrDc/s1600-h/P1150188.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433786553484864466" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iwFLnCa9I/AAAAAAAABDE/7IDEmmFkrDc/s400/P1150188.JPG" /></a><br /><br />Και το ρίξαμε στο φαγοπότι με τουζλούα, ραδίκια/παπαρούνες (με μπέρδεψε κι αυτό το φαγητό) και τουρσιά και την καταβρήκα με την καθαυτού καλοχωρίτικη κουζίνα!!!<br />Με τα καλοχωρίτικα τ' αγνέρε...<br /><br />Δώσαμε, μάλιστα, ραντεβού με την Νίτσα να πάμε το επόμενο πρωί να μαζέψουμε από αυτά που δεν καταλάβαινα καλά - ραδίκια είπε ή παπαρούνες;<br />Αλλά προέκειψε κάτι άλλο και αποτύχαμε...<br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4184570629069230744?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-61347210432640751252010-02-02T23:21:00.006+01:002010-02-02T23:47:20.829+01:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2il4PESgAI/AAAAAAAABCM/wQSz15dtaLg/s1600-h/P1150159.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433775335958282242" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2il4PESgAI/AAAAAAAABCM/wQSz15dtaLg/s400/P1150159.JPG" /></a><br /><br />Προχωρώ πίσω, προς το χωριό πάλι, αφού η Φωτεινή είναι από αυτές που μένουν στην άκρη του χωριού προς τα Πλατανάκια πλευρά, και φτάνω έτσι στην Χρυσούλα του Παναστάτη!<br />Πριν φτάσω σ΄αυτήν συνάντησα στον δρόμο τον άνδρα της, τον Αμανατίδη, και καλού κακού ρώτησα αν η γυναίκα του ήταν σπίτι!<br /><br />Μ' αρέσει που όλες τις τσάκωσα με τα πρόχειρά τους και μ' αρέσει που έτσι τις βρίσκω πιό ατόφιες και πιό καθημερινές.<br />Επίσης χαίρομαι που αν και όλες γύρω στα 70 δεν τις βρήκα και ιδιαίτερα μαυροντυμένες όπως παλιά που όλες πιά, ανεξαιρέτης ηλικίας, ήταν στα μαύρα!<br /><br />Με την Χρυσούλα δεν θυμάμαι να έχω κάτι από τα παιδκά μου χρόνια να θυμηθώ και να γράψω!<br />Έχει ωστόσο κάτι αγγελούδια εγγονάκια στα οποία θα αναφερθώ αργότερα διότι προτεραιότητα έχουν οι Καλοχωρίτισες! Οι ηρωίδες και εργατικές γυναίκες του χωριού μας...<br /><br />Ούτε της Χρυσούλας τον καφέ πρόλαβα να πιώ διότι θα άλλαζα γειτονιά, θα ανέβαινα προς τον πάνω μαχαλά, και είχα πολύ "δουλειά" ακόμα...<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2ip2ztT3WI/AAAAAAAABCU/-_eF9BpBMZQ/s1600-h/P1150157.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433779709480787298" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2ip2ztT3WI/AAAAAAAABCU/-_eF9BpBMZQ/s400/P1150157.JPG" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iqiElI26I/AAAAAAAABCc/xQHhFl0Re8A/s1600-h/P1150158.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433780452744289186" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iqiElI26I/AAAAAAAABCc/xQHhFl0Re8A/s400/P1150158.JPG" /></a><br /><br />Αυτά τα βρήκα στην αυλή της!<br />Κρανιά είναι το δεύτερο άνθος αν θυμάμαι καλά τι μου 'πε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-6134721043264075125?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-4170713613935897842010-02-02T22:57:00.003+01:002010-02-02T23:20:11.338+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2igLyRs0LI/AAAAAAAABCE/xva38CS68T8/s1600-h/P1150142.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433769074757521586" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2igLyRs0LI/AAAAAAAABCE/xva38CS68T8/s400/P1150142.JPG" /></a><br /><br />Και φεύγωντας από την <a href="http://www.blogger.com/http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/02/2.html//kaloxoriserron.blogspot.com/2010/02/2.html">Παρθένα του Πόλικα </a>χτύπησα πόρτα της επόμενης στην γειτονιά εκείνη, της Ρήνας!<br />Μα έλειπε το Ρηνάκι και προχώρησα προς την Φωτεινή του, κοινώς, Γιακείμ και γυναίκα του, κοινώς, Τούσα που έχω προλλά χρόνια να δω και που δυστυχώς δεν ήταν στο σπίτι του εκείνη τη μέρα να τον δω!<br /><br />Η Φωτεινή, λοιπόν, με χρωστάει μια εξήγηση για κάτι που μου είπε <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2009/06/blog-post_21.html">παλιά που τσαπίζαμε στα χωράφια </a>αλλά ούτε που θυμήθηκα να της το πω!<br />Σιγά μη μας ενοχλούν κάτι τέτοια σήμερα κι ας μας ενόχλησε τότε που μου 'πε το "ατρανήντς κι άλλο κιά καλατσλέφσμας"<br />Αν και ποτέ δεν ξέρεις τι εννοούν με το "ατρανήντς" νά που της μιλώ και μετάνοιωσα που δεν κάθησα να πιώ τον καφέ που τόσο επέμενε να πιώ!<br />"Αν έπινα καφέ σε όλες που επισκέπτομαι σήμερα χάθηκα... " εξηγούσα σε όλες και τελικά δεν ήπια σε καμία!<br />Έπερνα τις φωτογραφίες κι έφευγα σχεδόν κυνηγημένη να προλάβω....<br /><br />Κάνωντας τον κατάλογο των γυναικών με την αδελφή μου, πριν ξεκινήσω τις επισκέψεις, πιστέψαμε ότι δεν είναι πολλές οι γυναίκες αλλά στην πορεία βρέθηκαν κι άλλες, που μας είχαν διαφύγει, και που συναντούσα στον δρόμο ή σε άλλων σπίτια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-417071361393589784?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-7462717458626151872010-02-02T21:31:00.005+01:002010-02-08T01:03:16.056+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iMHTqw1fI/AAAAAAAABB8/L1kA_kaMY64/s1600-h/P1150127.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433747007589111282" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2iMHTqw1fI/AAAAAAAABB8/L1kA_kaMY64/s400/P1150127.JPG" /></a><br /><br />Για εσάς που αρχίζετε να διαβάζετε εδώ πηγαίνετε καλύτερα στο κομμάτι "Καλοχωρίτισσες-1" και αρχίστε το διάβασμα από εκεί διότι τα γράφω όπως ακριβώς περπάτησα στο Καλοχώρι την Παρασκευή στις 15 Ιανουαρίου 2010 για να δω όσες το δυνατόν περισσότερες και να τις φωτογραφίσω...<br /><br />Την γλυκειά αυτή Σωτήρα (Σωτηρία - κόρη του Γαράπανου και γυναίκα του Λευτέρη του Γιακείμ) την είδα, ωστόσο, <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html">στο σπίτι της παπαδιάς</a>!<br />Όσο ήμουν εκεί μ' έναν γιό της τέως πρεσβυτέρας, τον Λάζαρο, και με μια νύφη της, την Κίτσα, ήρθε κι αυτή η Σωτήρα που είναι και θεία μου - πρώτη ξαδέλφη του πατέρα μου!<br /><br />Κάποτε έμενε στην Γερμανία, αυτή, και αρκετά πρόσφατα επέστρεψαν οριστικά στο χωριό.<br /><br />Η αδελφή μου, Κερεκή, και αυτή έμεναν σε κοντινές πόλεις (δεν θυμάμαι σε ποιές) και ακριβώς πριν καταλήξω στην Σουηδία (αρχές του 1975) είχα επισκεφτεί την αδελφή μου και μια μέρα πήγα και στην θεία μου αυτήν μια που ήμουν εκεί κοντά της...<br /><br />Κι εκεί που καθόμασταν στο σαλόνι με πηγαίνει, σε μια στιγμή, στο δωμάτιο δίπλα και βάζει πάνω μου ένα μπουφάν!!!<br />Μα τι μπουφάν!!!<br />Έμοιασα εκείνη την στιγμή με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που τότε την θαυμάζαμε σαν να 'ταν ο θεός μας!!!<br />Ένα κοντό μπουφάν με μπλε λεπτομέρειες και με μακριές λευκές τρίχες - κάτι που σήμερα θα το αποκαλούσαν οικολογική γούνα!<br />"Φόρε γιάβρουμ να χουλίεσε - για την Κούλαμ επείρατο αμά ατέ κι θέλε..." μου είπε και μια χαρά που είχα εγώ που η κόρη της, η Κούλα, δεν το 'θελε....<br /><br /><em>Μικρό σαν ήμουν πολλές φορές είχα πάει μ' αυτή την θεία μου στα χωράφια να προσέχω αυτήν ακριβώς την Κούλα της και να τσαπίζουν οι μεγάλοι... ίσως εκείνη την ώρα να πληρωνόμουν για εκείνα τα μεροκάματα!!!</em><br /><br />Τι χαρά εγώ...ένα τέλειο, πιό μακρύ, μπουφάν μου είχε πάρει 5 μήνες πρωτύτερα ο συχωρεμένος, σήμερα, αδελφός μου, Πολυχρόνης, κι ένα αυτή!!!<br />Μ' εκείνα τα 2 μπουφάν πέρασα μερικά χρόνια εδώ, στην Σουηδία!<br /><br />Η Σωτήρα, λοιπόν, η κόρη τους Γαράπανου και της Γαραπανίνας που μένανε κοντά στα χωράφια Ρακάνια - προς την Ροδόπολη από τον παλιό τον δρόμο!<br />Και πάντα προτιμούσα να πάω προς εκείνα τα χωράφια να φυλάω τα ζώα και να περνάω από την θεία μου εκείνη, την Γαραπανίνα, για να φάω κάτι τις!<br />Είχα πάντα καβάντσα φαγητά για τη Πουλίτσας τα μωρά εκείνη η ιδιαίτερα καλοσυνάτη θειά...πολλά τα μωρά της Πουλίτσας ήτη...<br /><br />Πόσα θα μπορούσαν να γραφτούν για το χωριό και για τους χωριανούς... τελειωμός δεν υπάρχει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-746271745862615187?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-583647851856589712010-02-02T11:20:00.005+01:002010-02-10T23:13:23.363+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2f9NRhMAsI/AAAAAAAABBs/MjMi5KG0ZYY/s1600-h/P1150136.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433589879928521410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2f9NRhMAsI/AAAAAAAABBs/MjMi5KG0ZYY/s400/P1150136.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2f9YlIdKEI/AAAAAAAABB0/iPmJ9JNNNm8/s1600-h/P1150137.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433590074172057666" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2f9YlIdKEI/AAAAAAAABB0/iPmJ9JNNNm8/s400/P1150137.JPG" /></a><br /><br />Ακριβώς μετά την Χαντσαρίνα (Παρθένα, βλέπε προηγούμενη ανάρτηση) μένει η άλλη Παρθένα (στις φωτό) που την ώρα που έφτασα σπίτι της, κι έψαχνα να την βρω φωνάζοντας το όνομά της, αυτή ήταν έξω, από την άλλη μεριά, κι έκοβε ξύλα!<br />Οι πόρτες ανοιχτές κι αναρωτήθηκα γι αυτό αφού και στα χωριά μας, πλέον, τις έχουν κλειδαμπαρωμένες κάτι που με δυσαρεστεί αφάνταστα με την σκέψη ότι παλιά δεν τις κλειδώναμε ποτέ - στο δικό μου πατρικό δεν υπήρχε καν κλειδαριά! Το πόμολο ήταν χαλασμένο κι ούτε καν κλείναμε την πόρτα! Την τραβούσαμε μόνο να ακουμπήσει και από πίσω της βάζαμε κάτι βαρύ, ένα γεμάτο τσουβάλι πχ., για να μην ανοίγει, αλλά όταν φύσαγε είχαμε το έλα να δεις...<br /><br />Μ' άρεσε που η Παρθένα τα 'χε όλα ανοιχτά και για μένα ήταν ευκαιρία να την φωτογραφίσω κόβωντας τα ξύλα της! Πριν, δηλαδή, με πάρει χαμπάρι γιατί κάποιοι άνθρωποι ή ντρέπονται ή φοβούνται να φωτογραφιστούν και η καλύτερη ενός φωτογράφου είναι να μην το γνωρίζει ο φωτογραφιζόμενος!<br /><br />Η Παρθένα είναι κόρη του τότε, και για πολλά χρόνια, περιπτερά, του κοινώς Πόλικα, που το μάτι του ήταν γαρίδα όταν έβλεπε κορτσόπουλα...<br />Οι μικρότερες αδελφές της Παρθένας, η Μαγάλα και η Θυμία (Μαγδαλινή και Ευθυμία) είναι της δικής μου σειράς αλλά έχω να τις δω από τότε που παντρεύτηκαν και λυπάμε γι αυτό!<br />Με την Μαγάλα, κυρίως, έχω ευχάριστες αναμνήσεις όταν σαν υπεύθυνη του περιπτέρου (κάπου-κάπου την άφηνε ο πατέρας της εκεί) πήγαινα εγώ και της έλεγα κανένα αστείο, κάτι σαν stand up comic, γινόμουν κι εκείνη με "πλήρωνε" με κανένα ζαχαρωτό!<br />Στην δε Ευθυμία αυτά δεν περνούσαν και την θεωρούσαμε στρίγλα...<br /><br />Βέβαια, στις δύο φωτογραφίες είναι η Παρθένα, κι όχι η Μαγάλα ούτε η Θυμία, αλλά από την Παρθένα βιώματα δεν θυμάμαι να έχω αφού και μεγαλύτερή μου είναι και σε διαφορετική γειτονιά από μένα ζει!<br />Με γνώρισε, όμως! Αμέσως είπε το όνομά μου κι ας μη την βλέπω κάθε φορά που πηγαίνω στο χωριό.<br />Αυτό συμβαίνει και με άλλους στο χωριό και δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι με θυμούνται και από κείμενά μου στην τοπική εφημερίδα "Το Σύνορο" που παλιά έχω δημοσιεύσει!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-58364785185658971?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-90057797969894127182010-01-30T18:30:00.006+01:002010-02-02T22:38:18.358+01:00Ήθελα μετά να δω την ηλικιακά επόμενη από την παπαδιά που είναι ετούτη:<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2RuInydfgI/AAAAAAAABBk/y5hAjjFVauw/s1600-h/P1150134.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432588144914300418" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S2RuInydfgI/AAAAAAAABBk/y5hAjjFVauw/s400/P1150134.JPG" /></a> Με την βαρειά καινή διαθήκη πάνω στο τραπέζι της έδειχνε καθαρά η Παρθένα, κοινώς Χαντσαρίνα, ότι διαβάζει. Ότι είναι ακόμα σε θέση να διαβάζει αλλά αν διάβαζε και κάτι παραπάνω, και κάτι διαφορετικό, από την καινή διαθήκη ίσως μάθαινε να καταλάβει και κάποια πράγματα! Όπως πχ. το γεγονός ότι τα ζευγάρια σήμερα τολμούν, και τα καταφέρνουν μια χαρά, να χωρίσουν και να πάρουν ο καθένας τον δρόμο του.<br />Διότι μόλις την ανάφερα ότι μ' ένα από τα εγγόνια της τα λέμε στο διαδίκτιο (και τυγχάνει αυτός ο εγγονός της να έχει διαζευχθεί) άλλαξε αμέσως η διάθεσή της δείχνωντας καθαρά το πόσο απεχθάνεται τον χωρισμό μεταξύ ανθρώπων...<br /><br />Υπήρχε λόγος να την πείσω; Καλά δεν είναι όπως είναι; Να πάει στην άλλη πλευρά με την φιλοσοφία που από μικρούλα κουβαλά και που ποτέ δεν αμφισβήτησε;<br />Δεν έκανα την παραμικρή προσπάθεια να της αλλάξω τα "μυαλά"...<br /><br />Ο άνδρας αυτής της γυναίκας, ο κοινώς Χαντσάρης (δεν θυμάμαι το κανονικό του όνομα), ήταν ο φόβος και ο τρόμος μου σαν παιδί!<br />Σαν αγροφύλακας του χωριού και σε δικαστήριο ακόμα μ' έχει κουβαλήσει επειδή τα ζώα που φύλαγα (να 'ταν πρόβατα; γίδες; αγελάδες; αρνιά;) μου ξέφυγαν και μπήκαν σ' ένα ξένο χωράφι κι έκαναν ζημιές...<br />Ούτε και τέτοια της είπα!<br />Τα 'παμε λιγάκι και συνέχισα στην γειτονιά εκείνη να συναντήσω όσο το δυνατόν περισσότερες για να τις φωτογραφίσω...<br /><br />Αυτές οι δύο είναι οι πιό παλιές του χωριού: Η <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2010/01/blog-post_28.html">παπαδιά</a>, που είναι άνω των 90, και η χαντσαρίνα που είναι 83, θαρρώ μου είπε!<br />Μετά έρχεται η ηλικία των γύρω στα 70!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-9005779796989412718?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-34341945176472645242010-01-28T21:39:00.007+01:002010-02-10T23:02:57.385+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3MsrX1UufI/AAAAAAAABF0/A92Whl0Y5nE/s1600-h/P1150124.JPG"><img style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5436738298809989618" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/S3MsrX1UufI/AAAAAAAABF0/A92Whl0Y5nE/s400/P1150124.JPG" /></a><br /><div> </div><div>Τώρα που ήμουν στο Καλοχώρι σκέφτηκα να επισκευτώ όλες τις γυναίκες του χωριού μου!<br />Η ιδέα αυτή είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη φορά που ήμουν εκεί αλλά τότε δεν είχα χρόνο για ένα τέτοιο τόλμημα και τώρα ξεκίνησα από τις παλιές, από αυτές δλδ που ίσως δεν ξαναδώ την επόμενη φορά που πάω στο χωριό!<br /><br />Την προηγούμενη βραδειά κάθησα με την αδελφή μου που μένει εκεί, την νούμερο 1 και κατά τον κόσμο Κερεκή, να γράψω έναν κατάλογο με τις γυναίκες του χωριού με σκοπό να επισκεφτώ και να φωτογραφίσω όσες προλάβαινα διότι και αυτή την φορά ήταν ο χρόνος μου περιορισμένος!<br /><br />Ξεκίνησα από την παπαδιά μας που <a href="http://kaloxoriserron.blogspot.com/2009/06/blog-post.html">μέχρι πρόσφατα </a>είχα την εντύπωση ότι είχε ήδη φύγει...<br />Αν και την βρήκα στο κρεβάτι ήταν με μια χαρά κέφι αλλά το ωραίο ήταν ότι με γνώρισε και αυτό ειληκρινά δεν το περίμενα αφού δεν ξέρω καν πόσο καιρό είχαμε να ειδωθούμε!!!<br /><br />Έκλαψε η κακομοίρα! Έκλαψε από συγκίνηση και χαρά και σας προτείνω όταν βρεθήτε στο χωριό να επισκεφτείτε τους γέρους μας διότι είναι αφάνταστη η χαρά που παίρνουν από τέτοιες επισκέψεις!<br />Όχι, δεν χρειάζεται καν να έχετε κάτι στα χέρια σας! Δεν είναι το τι θα τους πας αλλά το ότι τους σκέφτεσαι και τους επισκέπτεσαι! Και αντί να τους πας κάτι από το περίπτερο πήγαινέ τους ένα ολόδικό σου χάδι!<br />Γι αυτούς αυτό αξίζει πολύ περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο!<br />Και πιστέψτε με αυτό προτιμούν αυτοί - ένα τρυφερό χάδι!<br />Με μια επίσκεψη κι ένα χάδι αισθάνονται ότι υπάρχουν ακόμα! Ότι τους θυμάσαι ακόμα! Αισθάνονται σημαντικοί, υπαρκτοί, σεβαστοί, αγαπητοί!<br />Μ' ένα χάδι σου στο χέρι τους είναι ικανοί από χαρά κι ευτυχία να πετάξουν στα σύνεφα - και τι είναι να δώσουμε ένα χάδι; Πόσο κοστίζει ένα χάδι;<br /><br />Κι αν αυτή χάρηκε μια φορά εγώ χάρηκα δέκα που εκείνη την χαρά, με τα δάκρυά της στα μάτια, της την πρόσφερα εγώ!<br />Και μακάρι να είναι εκεί και την επόμενη φορά που θα 'μαι στο χωριό για να την ξαναδώ και για να ξαναχαρούμε...<br /><p>Με την παπαδιά η μάννα μου ήταν κουμπάρα! Όχι πως ήταν η μοναδική κουμπάρα της μάννας μου, με τα 13 παιδιά που ήμασταν, αλλά με την παπαδιά συνέβει το αντίθετο!<br />Δηλαδή η μάννα μου βάφτησε παιδί της παπαδιάς κι όχι η παπαδιά της μάννας μου!</p><br /><p>Δεν νομίζω να ήταν αυτό ένας λόγος να κάνει την παπαδιά να συγκινηθεί και να χαρεί τόσο με την επίσκεψή μου!<br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-3434194517647264524?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-91202449105020084962010-01-02T22:16:00.005+01:002010-01-02T22:35:41.192+01:00Ζητώ συγνώμη από το blog μου αυτό που σχεδόν το έχω ξεχάσει αλλά την παραμονή της πρωτοχρονιάς συνέβει κάτι που έχει σχέση με το χωριό μου και το περιγράφω...<br /><br /><a href="http://simela.wordpress.com/2010/01/02/gps/">Αλλά για να μη το ξαναγράψω πατήστε εδώ να το διαβάσετε!</a><br /><br />Συμπληρώνω μόνο ότι και το σπίτι που ψάχναμε είναι Καλοχωρήτες!<br />Ψάχναμε το σπίτι του Κώστα (του γιού του Γιώργου Κουλακίδη που με την σειρά του είναι γιός της, κατά τους καλοχωρήτες, πλουγκξίνας) και της Διαμάντως που κι αυτή έχει ρίζες στο Καλοχώρι καθώς η μάνα της, η Σωτηρία (Ρούλα), είναι από το χωριό μας και είναι η κόρη του Κουλτούρ του, κατά τους καλοχωρήτες, Μούλου!<br /><br />Όσο για τον Τάσο Παραστατίδη είναι από την οικογένεια που στο χωριό μας ονομάζουμε Τομπούλ αλλά ποιανού ακριβώς γιός στην οικογένεια αυτή είναι δεν ξέρω!<br />Μετά από τόσα χρόνια έχω ξεχάσει πολλά ονόματα - από φάτσες πάω καλύτερα και το βλέπω όταν συναντώ ανθρώπους που είχα να δω πολλά χρόνια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-9120244910502008496?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-48705826542845707422009-09-11T23:50:00.005+02:002009-09-12T00:29:46.356+02:00Ο Βύρων Κολσουζίδης, κάτοικος Γερμανίας αλλά με καταγωγή την Ανατολή Σερρών, μου 'δωσε την απάντηση στην προηγούμενή μου ανάρτηση!<br />Οι κάτοικοι του Καλοχωρίου Σερρών το 2001 ήταν 267!<br />Για σήμερα δεν γνωρίζουμε και τα στοιχεία αυτά τα έχει πάρει από <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B7_%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%8D_%CE%A3%CE%B5%CF%81%CF%81%CF%8E%CE%BD#--_.CE.94.CE.AE.CE.BC.CE.BF.CF.82_.CE.9A.CE.B5.CF.81.CE.BA.CE.AF.CE.BD.CE.B7.CF.82_--">ΕΔΩ!</a><br /><br />Ο ίδιος, μαζί με κάποιους άλλους, διατηρούν το blog για το χωριό τους, την Ανατολή, 3 χιλιόμετρα νοτιώτερα από το δικό μας χωριό, το Καλοχώρι!<br /><br />Ο Βύρων μου έχει εξηπηρετήσει και παλαιότερα για κάποια άλλα στοιχεία που αυτή την στιγμή δεν θυμάμαι! Sorry Βύρωνα! Αξίζει, ωστόσο, να επισκευτείτε το blog τους <a href="http://anatoliserron.blogspot.com/">ΕΔΩ</a>!<br /><br />Μπήκα και είδα την σχετικά νέα τους δουλειά και είδα και ένα βιντεάκι από το πανηγύρι τους το καλοκαίρι που ήταν και αυτός στο χωριό με διακοπές!<br /><br />"Μπες να δεις και καλοχωρίτες που χορεύουν" μου 'γραψε στο mail που μου 'στειλε!<br />Και, ναι, χορεύουν και κάποιοι δικοί μας στην, προφανώς, μοναδική διασκέδαση στα χωριά μας!<br />Στα πανηγύρια! Που τόσο τα περιμέναμε κι εμείς, τότε, μα που τώρα τα 'χω τελείως ξεχασμένα!<br /><br />"Να έρθεις τον Οκτώβριο... να 'ρθεις στο πανηγύρι μας" μου 'πε και τις προάλλες μια από τις αδελφές μου!<br />"Να κάνω τι" ρώτησα κι εγώ!<br />"Να χωρέψω ποντιακά; μα τα 'χω χορέψει τόσο πολύ στη ζωή μου που... τα 'χω βαρεθεί" απάντησα έτσι για να την σκάσω και λίγο....<br />"Τώρα θέλω να μάθω να χωρεύω άλλα πράγματα... να πάω αλλού να χορέψω..." συνέχισα για πιό πολύ σκάσιμο...<br />"Ναι, ναι, αλλού κι αλλού τρέχεις, εδώ δεν έρχεσαι" είπε κι αυτή με τον θυμό κάργα!!!<br />"Εμ, τα ντιν ντιν ντιν (την κέμεντζε) τα 'χω βαρεθεί πιά... τώρα θέλω να πάω σε άλλες χώρες να δω και ν' ακούσω και τα δικά τους τα ντιν ντιν ντιν..." συνέχισα και από τον σκασμό της μου 'κλεισε το τηλέφωνο μ' ένα "με τε σεν πα δουλείαν κι έχω..."<br /><br />Μα μπείτε στο blog της Ανατολής και δείτε στο βίντεο με πόση αγκαρία χορεύουν οι περισσότεροι όπως πολύ καλά παρατήρησε και ο/η συντάκτης του κειμένου....<br /><br />Θαρρώ πως η ψυχή του ανθρώπου θέλει ποικιλία! Τις επαναλήψεις τις βαριέται! Εγώ, τουλάχιστον, τις βαριέμαι δίχως με αυτό να εννοώ ότι δεν μ' αρέσουν!<br /><br />Όταν μια χρονιά έτυχα σε χορό στο χωριό και τραγουδούσε ο ίδιος, ο Ευθήμης από τα Κάτω Πορρόια, σε κάποια στιγμή τον ρώτησα αν θα μας πει και κανένα ελληνικό...<br />"Μπα, δεν ξέρω τέτοια εγώ.... μόνο ποντιακά" ήταν η απάντησή του!!!!<br />Ε, σορρυ μάγκα, αλλά κι εγώ αυτά δεν τα αντέχω όλο το βράδυ και δε πα να 'μαι πόντια και από μάννα και από πατέρα! Και δε πα να πέσει και παρεξήγηση....<br />ΜΠΑΣΤΑ!<br />ΑΥΤΑ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4870582654284570742?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-10518237006139282502009-08-30T18:26:00.004+02:002009-08-30T19:03:42.482+02:00Καιρό έχω να γράψω εδώ! Δεν κατέβηκα και Ελλάδα το καλοκαίρι, επομένως ούτε και στο Καλοχώρι πήγα, και δεν υπάρχει υλικό!<br />Τώρα, βέβαια, αν πράγματι θέλεις να γράψεις κάτι υλικό βρίσκεις και πολύ μάλιστα αλλά γιατί, τότε, η ύπαρξη των δικαιολογιών...<br /><br />Την ώρα αυτή που γράφω αυτά κουβεντιάζω ταυτόχρονα και με την Ιωάννα, από τη Νέα Υόρκη, <a href="http://www.facebook.com/group.php?gid=127403825385&amp;ref=ts">στην ομάδα μας, στο Facebook </a>(βρε τι σου κάνει η τεχνολογία) με θέμα τον αριθμό των κατοίκων στο χωριό μας!<br /><br />Για 500 τους ξέρει, λέει, τον καιρό που ζούσε αυτή εκεί!<br /><br />Έλα, βρε κοπέλα μου, η εποχή εκείνη ήταν η Χρυσή Εποχή του χωριού μας, και όλων των άλλων χωριών φαντάζομαι!<br />Τώρα, σήμερα πόσοι είναι οι κάτοικοι! Οι μόνιμοι κάτοικοι κι όχι με τους θερινούς πχ. με γερμανούς Καλοχωρίτες, με σουηδούς, με αμερικάνους, με θεσσαλονικείς, με αθηναίους κλπ., που για κάποιους μήνες τα καλοκαίρια ζουν στο Καλοχώρι!<br /><br />Ποτέ δεν γνώριζα τον αριθμό κατοίκων του χωριού μας και θα υπάρχουν, θέλω να πιστεύω, κάποια στοιχεία αλλά πού και ποιά είναι αυτά;<br />Πριν κάποια χρόνια, με την έκδοση του βιβλίου μου, χρειάστηκα κάποια στοιχεία από το χωριό για το βιογραφικό μου μα αδύνατον να τα βρω!<br />Και τα ιντερνετ δεν ήταν και τόσο διεδομένα τότε - Για μένα ήταν για άλλους δεν ήταν!<br /><br />ΠΟΣΟΥΣ μόνιμους κατοίκους, λοιπόν, έχει το Καλοχώρι Σερρών;<br /><br />Όποιος ξέρει ας απαντήσει και στα σχόλια, κάτω από αυτό το κείμενο, αλλά και σε mail εδώ: <a href="mailto:mesimela@gmail.com">mesimela@gmail.com</a><br /><br />Πάλι το βγάλαμε το θεματάκι αν και μικρό αλλά ταυτόχρονα και μεγάλο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1051823700613928250?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-74250967552443935232009-06-21T15:18:00.004+02:002009-06-21T15:36:35.409+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/Sj4zVvtB9_I/AAAAAAAABBU/-KvEEM-cHlY/s1600-h/5125_1116396962468_1603299041_30286914_7538881_n.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349769856038336498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/Sj4zVvtB9_I/AAAAAAAABBU/-KvEEM-cHlY/s400/5125_1116396962468_1603299041_30286914_7538881_n.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Και αυτή την φωτογραφία "έκλεψα" από την Έφη και ήθελα να γράψω για την Φωτεινή, την πρώτη στην φωτογραφία - Η άλλη, η γλυκειά και καλόκαρη σαν την Άγια Ειρήνη, είναι η μάννα της Έφης!</p><p>Με την Φωτεινή, λοιπόν, έχω συνεργαστεί επαννηλημένα όταν ήμουν νέα κοπέλα στο Καλοχώρι Σερρών και όταν μιλάμε για συνεργασία στα χωριά μας εννοούμε τα τσαπίματα, τα φυτέματα, τα τσακώματα, τα τιζέματα του καπνού κλπ.</p><p>Είμαι σίγουρη ότι κι εσείς έχετε ακούσει την φράση "ατρανήντς και ούτε ακλώσκεσαι και τερείς μας = θα μεγαλώσεις κι ούτε που θα γυρνάς να μας βλέπεις... να μας μιλάς"</p><p>Ε, λοιπόν εγώ το έχω ακούσει από πάμπολλους αλλά αυτής της συγκεκριμένης γυναίκας μου 'μεινε πιό έντονο απ' ότι όλων των άλλων!</p><p>Γιατί; Ιδέα δεν έχω!</p><p>Θυμάμαι που τσαπίζαμε κάτω, στους λεγόμενους "νοβάδες", στα χωράφια κοντά στην Ανατολή, και όταν για άλλη μια φορά που το είπε ένοιωσα να θέλω να φύγω από το "χαρούχι" που τσάπιζα, να πάω κοντά της και να την μαλώσω!<br /><br />"Αφού ΔΕΝ θα σας ξεχάσω και ασφαλώς και θα σας μιλάω τι μου το κοπανάς όλη την ώρα" ήθελα να την φωνάξω αλλά δεν το 'κανα!</p><p>Της το χρωστάω όμως!<br />Και θα τις το πω με την πρώτη ευκαιρία διότι το αποθημένο μου πρέπει να το βγάλω για να ηρεμήσω!!!</p><p>Αυτά κι Άλλα Πολλά, που λέει σ' ένα βιβλίο του και ο φίλος μου ο Γιώργος ο Σκούρτης!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7425096755244393523?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-19426496836877848472009-06-21T14:25:00.008+02:002009-06-21T15:37:09.300+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/Sj4ozoFzuaI/AAAAAAAABA8/Oox7iwJ5zBQ/s1600-h/5125_1116397522482_1603299041_30286927_6877838_n.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349758274762946978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/Sj4ozoFzuaI/AAAAAAAABA8/Oox7iwJ5zBQ/s320/5125_1116397522482_1603299041_30286927_6877838_n.jpg" border="0" /></a><br /><div>Με τις φωτογραφίες από το Καλοχώρι, που η Έφη έχει ανεβάσει στο Facebook, εμπνεύστηκα να γράψω σ' αυτό το blog που, η αλήθεια είναι, το είχα κομμάτι ξεχασμένο!</div><div>Και ας με συγχωρήσει η Έφη που πήρα το ελεύθερο να "κλέψω" κάποιες φωτογραφίες της όπως αυτήν που βλέπετε τώρα.</div><div> </div><div></div><div></div><div></div><div> </div><div>Αυτή η γιαγιά με τα λευκά, στην μέση, είναι η λεγόμενη Παπαδιά, η γυναίκα του Παπά Ηλία, και οι γύρω είναι μέλη της οικογένειάς της στην αυλή του σπιτιού.</div><div></div><div></div><div>Τον Μάρτιο που βρέθηκα στο χωριό, παρά τις 24 μου ώρες εκεί, αν ήξερα ότι η γιαγιά αυτή υπάρχει ακόμα αναμφισβήτητα θα πήγαινα να την επισκευτώ!<br />Και αυτό είναι το θέμα μου!</div><div></div><div>Ένα είδος πρότασης θα ήθελα να κάνω, κάτι σαν παράκληση και ευχή, σε όλους εσάς που διαβάζετε αυτή την ανάρτηση και που μάλον ζείτε μακριά από το χωριό, όταν πηγαίνετε εκεί να κάνετε μια επίσκεψη στους γέρους και ανήμπορους!</div><div></div><div></div><div>Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση γι αυτούς από το να τους χτυπά κάποιος την πόρτα!<br />Είναι απέραντη η χαρά τους όταν βλέπουν ότι κάποιος τους "θυμήθηκε" και τους είπε μια καλημέρα!</div><div>Εκτός από την ανημποριά και την αδιαθεσία τους, που αυτό και μόνο τους στενοχωρεί και τους θλίβει, έχουν και τον φόβο, και αυτό είναι το χειρότερο, ότι οι άλλοι τους έχουν ξεχάσει και ότι πλέον είναι ασύμαντοι...</div><div></div><div>Ενώ εμάς δεν μας κοστίζει τίποτα η μισή ώρα που αφιερώνουμε από τον χρόνο μας αυτούς τους κάνει να ευραίνεται η καρδούλα τους και να γεμίζει από ευγνομωσύνη!<br />Σαν ένα μικρό παιδάκι θα τους δεις να χαμογελούν και να σ' ευχαριστούν που τους θυμήθηκες!!!</div><div></div><div>Ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένας καλός λόγος... πόσο δύσκολο είναι για μας να χαρίσουμε αυτά τα λίγα για να κάνουμε έναν ανήμπορο να πιστεύει ότι θαύμα έχει γίνει κι ότι ο Θεός, όντως, ακόμα δεν τους έχει ξεχάσει;</div><div></div><div>Ούτε και χρειάζεται να πάμε με "γεμάτα χέρια". Το χαμόγελο και πάνω απ' όλα η ΑΓΑΠΗ μας είναι το καλύτερο και αξέχαστο δώρο γι αυτούς!</div><div></div><div></div><div>... τι μ' έπιασε τώρα και τα γράφω αυτά;</div><div></div><div>Η αλήθεια είναι ότι λυπήθηκα που δεν πήγα να δω την παπαδιά - Σε κάποιες άλλες, που στο κάτω κάτω ήταν και πιό νέες, πήγα αλλά όχι σ' αυτήν!<br />Αν μέχρι την άλλη φορά που θα πάω στο Καλοχώρι η παπαδιά υπάρχει ακόμα θα πάω, φυσικά!</div><div>Και θα μεριμνήσω να μάθω ποιοί/ποιές άλλο είναι οι ανήμποροι και αδιάθετοι και θα πάω και σ' αυτούς!</div><div>Προσπαθήστε να κάνετε κι εσείς το ίδιο!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1942649683687784847?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-45856253473662529822009-05-10T12:05:00.008+02:002009-05-10T13:23:12.628+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/Sga2s89ieiI/AAAAAAAABAs/hcK1PpLfD-c/s1600-h/NAXOS-MIMO+512.JPG"></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/Sgan7f934LI/AAAAAAAABAk/n-cGQmvTaP4/s1600-h/NAXOS-MIMO+362.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334135449302065330" style="WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/Sgan7f934LI/AAAAAAAABAk/n-cGQmvTaP4/s320/NAXOS-MIMO+362.JPG" border="0" /></a><br /><br />Δε γινόταν να μην περάσω από τη Νάξο, τώρα που ήμουν στις Κυκλάδες για 5-6 μέρες, να δω μια συχωριανή μου, την Έφη (την κόρη του Ναστούκα, του κοινώς Χάμπουλα), που ζει με την οικογένειά της και εργάζεται εκεί!<br />Στο καταπληκτικό αυτό νησί, όπου βρέθηκα για πρώτη φορά, κάναμε μέσα σε 30 ώρες αυτά που άλλοι κάνουν μέσα σε μια εβδομάδα και πηγαίνοντάς με αυτή στο λιμάνι, για να φύγω πιά, τα είχαμε μπερδέψει...<br />"Αλήθεια χθες ήρθες;" με ρώτησε κι άρχισα να αναρωτιέμαι κι εγώ μήπως ήμουν εκεί από πολύ πιό πριν!!!</div><br /><p>Την όμορφη νεράιδα Καλοχωρίτισσά μας, την γοργόνα της Νάξου που κολυμπά με την ταχύτητα μιας ατόφιας νησιώτισας, δεν την γνώριζα από πριν - Την γνώρισα, ωστόσο, πρόσφατα μέσω του Facebοok και θα ήταν απαράδεχτο να μη την επισκεφτώ και IRL μιάς και ανέπνεα τον ίδιο αέρα μαζί της για μια εβδομάδα!<br /><br />Όταν είχε γεννηθεί αυτό το κοριτσάκι, και αργότερα η αδελφούλα της η Χριστίνα (τα δύο στερνοπούλια του Ναστούκα και της Ρήνας του, κοινώς, Πηλέν), εγώ ήμουν ήδη μεγάλη κοπέλα και είχα το βλέμμα μου στραμμένο προς τα έξω... προς μακρινές χώρες για περιπέτειες και πού να θυμάμαι τέτοια μικρά όταν, μάλιστα, έμεναν και στην αντίθετη πλευρά του χωριού μου! Αλλά αυτή με θυμάται, λέει!</p><p>Ε, ναι, μια μικρούλα πάντα θυμάται μια μεγάλη κοπέλα και προφανώς θέλει, όταν μεγαλώσει, να γίνει σαν κι αυτήν αλλά μια μεγάλη, που το βλέμμα της παίζει και το αίμα της βράζει γι αλλιώτικες χαρές, πού να 'χει μάτια για μικρά και μυξιάρικα μωρά!!!<br /><br />Με γλυκειές εμπειρίες άφησα πίσω μου και τη Νάξο και την Έφη με την χαριτωμένη κορούλα της και με τον σχεδόν συχωριανό μας άνδρα της (από την Ανατολή αυτός!)<br />Οι δε πολύωρες συζητήσεις μας, διαφόρου περιεχομένου και κυρίως φιλοσοφικού, θα με κρατήσουν για πολύ καιρό, αν όχι για πάντα, σε σκέψεις.... αναμνήσεις... συλλογισμό... αναλογισμό... </p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4585625347366252982?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-91369564981051326612009-03-18T01:01:00.002+01:002009-03-18T01:20:17.844+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScA6Ga1QieI/AAAAAAAABAM/81VE17G7l4M/s1600-h/a8ina-09+435.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314311442253515234" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScA6Ga1QieI/AAAAAAAABAM/81VE17G7l4M/s320/a8ina-09+435.JPG" border="0" /></a><br />Ο Νάκης, γιός του Γιάννη του Παναστάτη!<br />Τον ξέρετε, φαντάζομαι, όσοι έχετε κάποια επαφή με το Καλοχώρι!<br /><br />Από μικρό παιδί ακόμα τον έβλεπα να συμπεριφέρεται σαν μια γυναίκα! Κι όχι σαν μια οποιαδήποτε γυναίκα αλλά σαν μια από εκείνες τις "κοτσομπόλες" που για μοναδική απασχόληση έχουν την ένοια του τι θα φάνε, τι θα μαγειρέψουν, τι φοράει ο ένας και τι λέει ο άλλος... ναι, έτσι έκανε αυτό το παιδί και το θυμάμαι πολύ καλά! Κι εκείνο το υπέρβαρο που είχε σαν παιδάκι ακόμα, που τώρα κατέληξε σε αυτό που βλέπετε, το υποπτευόμουν πως κάτι δεν ήταν όπως θα έπρεπε να ήταν!<br /><br />Για το Νάκη έτρεξε, θυμάμαι, ο πατέρας μου από νωρίς να πάρει την αναπηρική του σύνταξη!<br />Τέτοια να έλεγες στον πατέρα μου! Χαρά του με την ευκαιρία να κατέβαινε στην Αθήνα, ή και αλλού, για να ασχολείται με χαρτούρες και με θέματα άλλων!<br /><br />Καιρό είχα να τον δω τον Νάκη και παρόλα αυτά με γνώρισε δίχως δυσκολία κάτι που μ' εντυπωσίασε και μάλιστα ρωτούσε τον πατέρα του, που κατέβαινε από πίσω, αν αυτός με γνωρίζει!<br />Μουρμούριζε ο Νάκης πριν με δει - κάτι για την μάνα του έλεγε, θαρρώ, μα δεν τον άκουσα καλά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-9136956498105132661?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-6918287896290943222009-03-18T00:22:00.004+01:002009-03-18T01:00:44.999+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScAxX2DVW_I/AAAAAAAABAE/07CDfcNm-_k/s1600-h/a8ina-09+457.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314301846013434866" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScAxX2DVW_I/AAAAAAAABAE/07CDfcNm-_k/s320/a8ina-09+457.JPG" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScAxGUFUFjI/AAAAAAAAA_8/bZKYti8w7K0/s1600-h/a8ina-09+464.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314301544837158450" style="WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScAxGUFUFjI/AAAAAAAAA_8/bZKYti8w7K0/s320/a8ina-09+464.JPG" border="0" /></a><br /><br />Αυτά τα αγαπημένα, για μένα, πρόσωπα, την Πέπη του Σούκα και την Ναζλού του Ζεγκήλια, όσο και να με πιέζει ο χρόνος θα πάω να τα δω, έστω για λίγα λεπτά, και το ίδιο έκανα και τώρα που ήμουν μόνο για 24 ώρες το χωριό!<br />"Γουρπάντς η θείας, Σύμελα, που έρθες και είδες με" έλεγε και ξανάλεγε η Πέπη!<br />Είναι, φαντάζομαι, εξαιρετικά δύσκολες αυτές οι μοναξιές στα χωριά, κυρίως γι αυτούς που είναι κατάκητοι όπως είναι και η Πέπη και την επίσκεψη κάποιου την θεωρούν σαν ένα δώρο από τον Θεό!<br /><br />Την φοβάμαι αυτή την μοναξιά. Τους σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους και τώρα αντιλαμβάνομαι τι είναι να φτάσεις εκεί... η Πέπη που παλιά τσάπιζε στρέμματα με καπνό την ημέρα να είναι σήμερα όλο το 24άωρο στο κρεββάτι και να περιμένεις κάποιο δώρο από τον Θεό... και τι να σου κάνουν και τα παιδιά σου που έχουν την ζωή τους και την ρουτίνα τους μακριά από σένα;<br /><br />Η δε Ναζλού μόλις με είδε με ενθουσιασμό μου μίλαγε γι αυτά που της λέει η κόρη της, η Έφη από την Γερμανία!<br />"Μαμά, ο τέδε με το τάδε όνομα ποιός είναι" και προφανώς εννοεί για άτομα που πρόσφατα δηλώθηκαν σαν μέλη του Καλοχωρίου στο Facebbok που για την Έφη ακούγονται άγνωστα!<br /><br />Έλαμπαν από χαρά και οι δυό τους - είναι ευλογία να κάνεις έστω μικρές επισκέψεις σε μόνους ανθρώπους και υποσχέθηκα στον εαυτό μου την επόμενη φορά που θα είμαι στο Καλοχώρι να επισκεφτώ και ανθρώπους που δεν είναι συγκενείς μου!<br />Γιατί όχι; Ξέρω ότι μόνο χαρά θα λάβουν και τίποτα άλλο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-691828789629094322?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-82028188881748303932009-03-18T00:02:00.006+01:002009-03-18T00:21:21.147+01:00<div><div><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScAsLQHQrvI/AAAAAAAAA_U/6dZiP3QLY6U/s1600-h/a8ina-09+367.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314296132112789234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/ScAsLQHQrvI/AAAAAAAAA_U/6dZiP3QLY6U/s400/a8ina-09+367.JPG" border="0" /></a> Για λίγες μέρες ήμουν στην Αθήνα, με σκοπό να μην ανέβω βόρεια, αλλά προέκειψε κάτι και ανέβηκα στο Καλοχώρι για 24 ακριβώς ώρες. Κι εκεί στο καφενείο ήταν και ο Στάλος!<br />Αυτός ο ιστορικός Καλοχωρίτης που δημόσια, πλέον, φτιάχνει τα τσιγαράκια του! Με τον τρόπο του...<br />Αυτός είναι ο Στάλος! Τι να κάνουμε; <br />"Από 15 ετών καπνίζω του Θεού το χόρτο" απολλογείται μπροστά σε αυτούς που τον κατηγορούν και προσπαθούν να τον τιμωρήσουν! Κι άδικο δεν έχει διότι όντως Θεού χόρτο, καθώς φαίνεται, είναι!</div><br /><div></div>Ωστόσο, στον Στάλο πρέπει να τρέξετε σε περίπτωση που θέλετε να μάθετε για ποντιακές λέξεις που τυχών δεν ξέρετε διότι εκείνο το βράδυ, που είχαμε ένα οικογενειακό γλεντάκι στο καφενείο, μας έχει εξηγήσει για λέξεις που ούτε τις ήξερα αλλά ούτε και πιστεύω πως ποτέ θα χρειαστώ!<br />Ο δε γιός του, ο Δήμος, με την κέμεντζέ του μας διασκέδασε με τον τρόπο εκείνο που διασκεδάζουν εκεί πάνω στα χωριά μας...<br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-8202818888174830393?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-19231433995214151452009-02-24T17:16:00.012+01:002009-02-27T23:18:27.745+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SaQzr4iylfI/AAAAAAAAA-0/i-lpu5iT_7c/s1600-h/Kaloxori4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306423089954985458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SaQzr4iylfI/AAAAAAAAA-0/i-lpu5iT_7c/s400/Kaloxori4.jpg" border="0" /></a><br /><div><div>"Άντε ρε θεία, να κάνουμε κι εμείς ένα γρουπ για το Καλοχώρι Σερρών... η Ανατολή γιατί να έχει κι όχι το Καλοχώρι" έκανε την παρατήρησή της παρακλητικά μια από τα τόσα ανήψια που έχω (ειλικρινά δεν ξέρω πόσα είναι - πλέον έχω χάσει τον λογαριασμό...)<br /></div><br /><div>Η Ξένια Μελετλίδου, που μόλις είχε δηλωθεί στο Facebook, είχε επιρεαστεί από τα διάφορα γρουπ που δημιουργούνται εκεί και ήθελε να ανοίξουμε κι εμείς για το χωριό μας!</div><br /><div>(Προσωπικά τα έχω βαρεθεί τόσο αυτά τα γρουπ που μια μέρα έγραψα μια ανακοίνωση στην σελίδα μου ότι σε κανένα γρουπ δεν πρόκειται να γίνω μέλος και γι αυτό να πάψουν να με στέλνουν προσκλήσεις, αλλά το βιολί βιολάκι...)</div><br /><div>"Άνοιξε εσύ γιατί εγώ και βαριέμαι και δεν προλαβαίνω με τα τόσα blog που έχω..." της απάντησα εγώ - Σιγά που δεν προλάβαινα αλλά, να, δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα του και με παραγκελιά εγώ δυσκολεύομαι να κάνω τέτοιες δουλιές...</div><br /><div>Άλλωστε, σκεφτόμουν, πόσοι από το Καλοχώρι ξέρουν από υπολογιστές, πόσοι ξέρουν από ιντερνετ και πόσοι είναι μέσα στο Facebook για να γίνουν και μέλη στου χωριού μας το γρουπ!</div><div></div><br /><div>Κι εκεί που ήμασταν στο: όχι εγώ, όχι εσύ, με την Ξένια και εκεί που ήμουν έτοιμη να σκυλοβρίσω οποιονδήποτε κερα... μου στείλει πρόσκληση για κάποιο γρουπ, έρχεται Η πρόσκληση!!!</div><div></div><br /><div>"Γίνετε μέλος στο <a href="http://www.facebook.com/group.php?gid=127403825385">γρουπ του Καλοχωρίου Σερρών</a>" έγραφε...<br />"Α, την άτιμη το 'πε και το 'κανε" σκέφτηκα αμέσως... αλλά δεν ήταν απ' αυτήν η πρόσκληση και δίνω τα συγχαρητήρια στην Ευθυμιάδου την Χριστίνα (την μικρή κόρη του Ναστούκα, κοινώς Χάμπουλα) που θαρρείς και είχε διαβάσει τα μειλ μου με την Ξένια και πρόλαβε και άνοιξε το γρουπ!</div><div></div><br /><div>ΜΠΡΑΒΟ Χριστινάκι!!!<br />Μπορεί στην ηλικία μου να μην ήμαστε πολλοί αλλά είχα υποτιμήσει τις επόμενες γενεές που βγήκαν από το Καλοχώρι και ζητώ συγνώμη γι αυτό!</div><br /><div>Και όχι μόνο οι από το Καλοχώρι - είναι και τόσοι που απλά έχουν κάποια σχέση με το χωριό μας, που έχουν παντρευτεί με κάποιον/α από το χωριό μας, που είναι παιδιά ή εγγόνια ενός μόνο γονέα από το χωριό μας... και πάει λέγοντας και σιγά σιγά φτάνουμε στους 40!</div><br /><div>Εντάξει... μη περιμένουμε και χιλιάδες μέλη...</div><br /><div></div><em>(στην φωτογραφία το main street, το boulevard, του χωριού μας...) </em><br /><div></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1923143399521415145?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-56399866245452300542009-02-14T21:10:00.004+01:002009-02-14T21:31:52.981+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SZclX85sJdI/AAAAAAAAA-c/7XZlns-vJkc/s1600-h/Kaloxori2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SZclX85sJdI/AAAAAAAAA-c/7XZlns-vJkc/s400/Kaloxori2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302748179667363282" border="0" /></a>Ήρθε mail από κάποιον ευγενικό κύριο, κάτοικο Γερμανίας, που λέγεται Βύρων Κολσουζίδης αλλά που εγώ, παρά το γεγονός ότι είναι από το χωριό Ανατολή - 2 με 3 χιλιόμετρα πιό νότια του Καλοχωρίου -, προσωπικά δεν τον γνωρίζω!<br />Μου έχει στείλει φωτογραφίες από το χωριό μου και μια από αυτές είναι αυτή εδώ!<br />Μεγάλη σε έκταση, είναι τελικά, το Καλοχώρι και το συνειδητοποίησα τώρα!<br /><br />Το δικό μου σπιτάκι, που πλέον είναι γκρεμισμένο, είναι προς το τέλος... Τώρα πιό τέλος εννοώ! Μου έκανε εντύπωση που καμία από τις φωτογραφίες δεν είχε την εκκλησία και το δημοτικό σχολείο σαν κύριο στόχο - ασυνήθιστο για ελληνική προσπάθεια αφού για αξιοθέατο σ' ένα ελληνικό χωριό την εκκλησία του θεωρούν!<br />Το λέω αυτό διότι αν έδειχαν την εκκλησία θα φαινόταν καθαρά και το σπιτάκι μου αφού είναι δίπλα της!<br /><br />Ωστόσο ας ευχαριστήσουμε τον κύριο Βύρωνα για την ευγενική του κίνηση...<br />Ο σύνδεσμος της αερολέσχης Σερρών όπου μπορείτε να δείτε κι άλλες φωτογραφίες από το Καλοχώρι Σερρών, γι αυτούς που δεν τον ξέρουνε, είναι <a href="http://www.airphotos.gr/kalohori.htm">ΕΔΩ </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-5639986624545230054?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com70tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-654810371189390032009-02-08T12:21:00.003+01:002009-02-08T13:21:47.854+01:00Τώρα με την ευκαιρία των γενεθλίων μου (7 Φεβρουαρίου) μου 'ρθε ένα mail μέσω του Facebook - όποιος δεν έχει δηλωθεί σ' αυτό το Facebook καλά είναι να το κάνει και αν και προσωπικά το έχω ψιλοβαρεθεί έχει ακόμα την φάση του... όπως τώρα που μια Καλοχωρίτισα με βρήκε εκεί και μου 'στειλε αυτό το mail...<br /><br />Δεν την θυμάμαι καθόλου αυτήν την κοπέλα, Έφη στο όνομα, και κόρη του Ναστούκα (του, κοινώς, Χάμπουλα)<br /><br />Χρόνια πολλά ξενητεμένη κι αυτή, αν και στην ίδια της την χώρα, διότι και οι Κυκλάδες, η Νάξος όπου μένει για χρόνια, εξωτερικό είναι σκεφτόμενοι την απόσταση και τις δυσκολίες να μεταφέρεσαι μεταξύ Νάξος και Καλοχώρι Σερρών...<br />Κυρίως τον χειμώνα που λίγο - πολύ όλο το Αιγαίο, με τα νησιά του, είναι αποκλεισμένο έτσι όπως είναι και το αντίστοιχο της Σουηδίας (το Skärgården, όπως το λέμε εδώ) και φωνάζουν, εδώ, για περισσότερες ευκολίες και για περισσότερα μεταφορικά μέσα στο αρχιπέλαγος...<br />Γνωρίζοντας τα προβλήματα αυτά υπολογίζω πως και η μετακίνηση μεταξύ Νάξου και Καλοχώρι Σερρών είναι το ίδιο δύσκολη όσο και αυτή μεταξύ Στοκχόλμη και Καλοχώρι!<br /><br />Αλλά δεν είναι μόνο η απόσταση και η δυσκολία της μετακίνησης που κάνουν τον ξενητεμό.... Ξενητεμός είναι περισσότερο αυτή η καθημερινότητά μας, η οικογένεια (σύντροφος και παιδιά που φαντάζομαι και η Έφη να έχει στη Νάξο...), η δουλειά, οι φίλοι, ο κύκλος μας κλπ., που όλα αυτά μαζί αποτελούν την ζωή μας. Είναι αυτή η ζωή μας που μας κρατά μακριά από τις ρίζες και το χώμα μας...<br />Ας μη το προχωρήσω το θέμα γιατί είναι ατελείωτο μα και ιδιαίτερα επίπονο για εμάς τους ξενητεμένους - άρχισα, ήδη, και να συγκηνούμαι...<br /><br />Ας πάω στο mail της Έφης που μεταξύ άλλων λέει ότι είναι περίφανη για μένα και για τον τρόπο που προβάλλω το χωριό μας!<br />Και να 'κανα και τίποτα το δύσκολο, καλέ, Έφη! Και αν με αυτά τα κειμενάκια που γράφω εδώ, και που παίρνουν μόνο 5-10 λεπτά από την καθημερινότητά μου, ευχαριστιούνται οι Καλοχωρίτες είναι τιμή και χαρά μου!<br />Αναπόφευκτη είναι η παραπομπή μου <a href="http://simela.wordpress.com/2009/02/02/peanuts/">ΕΔΩ </a>όπου έχω γράψει κάτι ανάλογο....<br /><br />Χάρηκα πολύ Έφη μου, και το γράφω και δημόσια, που επικοινώνησες μαζί μου και μεγάλη θα ήταν η χαρά μου αν κι άλλοι χωριανοί μας επικοινωνήσουν μαζί μου εδώ: mesimela@gmail.com<br />Και αν έχεται υλικό από το χωριό μας, κυρίως φωτογραφίες, θα χαρώ να μου τις στείλετε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-65481037118939003?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-2285458454642849732008-10-30T20:27:00.007+01:002008-10-30T21:04:41.797+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SQoSIHpKJdI/AAAAAAAAA8w/MhCK2Z7rNCc/s1600-h/ellada+031.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SQoSIHpKJdI/AAAAAAAAA8w/MhCK2Z7rNCc/s320/ellada+031.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263039045235779026" border="0" /></a>Εσύ που τώρα διαβάζεις εδώ, αν είσαι ένας καλός ανταποκριτής, όσον αφορά το Καλοχώρι Σερρών, επικοινώνησε μαζί μου διότι οι αδελφές μου, που τώρα τηλεφώνησα να μου πουν τα της πανύγηρης, δεν με ικανοποίησαν!<br /><br />Μου είπαν, ωστόσο, για τα μαγειρέματα που κάποιες γυναίκας του χωριού έκαναν για το εκλησιαστικό κοινό ανήμερα του Αγίου Δημητρίου.<br />"Τα τελευταία 4 - 5 χρόνια γίνεται αυτό..." μου 'παν και απ' ότι θυμάμαι κι εγώ κάτι τέτοιο παλιά δεν γινόταν.<br />Ούτε και χορευτικό γκρουπ θυμάμαι ερχόταν μετά την λειτουργία για να ρίξει τα φολκλόρ και τα ποντιακά τους!<br />Από τα Πλατανάκια ήταν το γκρουπ φέτος αλλά ο κόσμος μετά την λειτουργία και μετά το φαγοπότι στην αίθουσα ούτε διάθεση ούτε αντοχή είχε για να τους χειροκροτήσει...<br /><br />Την αντοχή, άλλωστε, την είχαν αφήσει και από το προυγούμενο βράδυ στο καφενείο!!!<br />"7 αδέλφια μαζευτήκαμε τελικά... ο δρόμος έκλεισε και γέμισε με τραπέζια... και χορέψαμε... και χορέψαμε... και σκάσαμε... " έλεγαν και οι δυο υπερικανοποιημένες και με το γλέντι και με την ορχίστρα που μέχρι από την Θεσσαλονίκη είχε κουβαληθεί στο χωριό... και γράφοντας αυτό θυμήθηκα την ιστορία που το νούμερο 4 αδελφός μου, ο Γιάννης, μας έλεγε παλιά!<br /><br />Μια χρονιά, πολύ παλιά, είχε αναλάβει ο Γιάννης μας να πάει στο Μυριόφυτο (κοινώς Πόποβο) να επιλέξει έναν συνδιασμό με τραγουδιστικά και μουσικά στοιχεία, για να τους φέρει στο πανυγήρη για το γλέντι.<br />Και πώς να έρθουν από εκεί στο Καλοχώρι, 10 με 20 χλιόμετρα, τα γυφτάκια; Με τα πόδια φυσικά και τρεις την ώρα ρωτούσαν: απέ Γιάννη πεεεε, πού είναι ατό το χωριό σας πεεεε;;;<br /><br />Τι να έκανε ο Γιάννης; Τους είχε κοροιδέψει μερικές φορές με το: έέέέκείνη την στροφή την βλέπετε; ε, από εκεί και μετά είναι πια το χωριό....<br />Μια τους κοροιδεύεις δυο τους κοροιδεύεις, πόσο πια να τους κοροιδέψεις... δεν θυμάμαι το τέλος αυτής της ιστορίας αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι στο χωριό δεν είχαν φτάσει έστω και καταυδρωμένοι...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Κατά τ' άλλα είχαμε και δυο θανάτους στο χωριό!</span><br /><span style="font-style: italic;">1 - Ο Παναγιώτης - κοινώς Γιώτης τη Θεόνης</span><br /><span style="font-style: italic;">2 - Ο Αντρέας - κοινώς Φουτέας τη Κόντονος - </span><span style="font-style: italic;">Λαφρύ να 'ναι το χώμα τους...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-228545845464284973?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-11372969087156771042008-09-03T00:25:00.003+02:002008-09-03T00:42:59.126+02:00Το άλλο μαντάτο, πιό ευχάριστο αυτό, είναι ο Σύλλογος του Καλοχωρίου που μόλις ξεκίνησε!<br />"Μια χαρά, μια χαρά, θα αξιοποιθεί το χωριό μας" έλεγε χαρούμενη η αδελφή μου!<br /><br />"Και ποιός είναι στο Συμβούλιο" ρώτησα επιρεασμένη από τα συμβούλια που εγώ έχω μπλεχτεί εδώ!<br /><br />Και μου αράδιασε κάποια ονόματα που θα προσπαθήσω να τα γράψω, μερικά όπως τους αποκαλούσαμε παλιά... (οι ανγνώστες αυτού του blog ζητάν να γράφω τα ονόματα με τα παρατσούκλια - όπως τα ξέραμε σαν παιδιά)<br /><br />1- Ο Κώστας Μελετλίδης, γιός του νούμερου 6 αδελφού μου, Θανάση<br />2- Ο Χρίστος Σηδηρόπουλος, γιός του Γιάνννη του Πηλέν<br />3- Ο Λάκης (ίσως ο Γιάννης, δεν είναι σίγουρη αυτή η πληροφορία) Σαρηγαννίδης, γιός του Χρίστου (Γούρτσαλη)<br />4- Ο Γιάννης Νικολαίδης, γιός του Δήμου, κοινώς Στουλίκα (του Χάτσου)<br />5- Ο Παναγιώτης (το όνομα ίσως δεν ισχύει), γιός του Στάλου του Αζάπ<br />6- Ο Κώστας Τουλκερίδης, κοινώς Λούβαρης, γιός της Ευαγελίας και του Γιάννη (δεν θυμάμαι το παρατσούκλι τους)<br /><br />Αν υπάρχουν κι άλλα άτομα στο συμβούλιο δεν ξέρω αλλά 6 άτομα είναι αρκετά για ένα τέτοιο συμβούλιο, θαρρώ.<br />Δεν ξέρω πόσοι απο αυτούς ζουν στο Καλοχώρι, σίγουρα ελάχιστοι αλλά η πρωτοβουλία αυτή ήταν θαύμα!<br /><br />Εύγε σας παιδιά!!!<br /><br />Έγινε και το grand opening το περασμένο Σάββατο με μεγάλο γλέντι στην αυλή του σχολείου.... το χάσαμε, δε βαριέσαι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1137296908715677104?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-46410512454215319612008-09-03T00:02:00.006+02:002008-09-03T14:26:41.200+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SL3Exlcdc-I/AAAAAAAAAro/iQlTqpAoeOE/s1600-h/parti-kaloxori+037.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SL3Exlcdc-I/AAAAAAAAAro/iQlTqpAoeOE/s320/parti-kaloxori+037.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241561897473242082" border="0" /></a>Μου τηλεφώνησαν και μου είπαν τα μαντάτα!<br />"Έκλεισαν τον σταθμό του χωριού μας" είπε η αδελφή μου η Αναστασία, το νούμερο 8 στη σειρά, και ακούστηκε σαν να έγινε από κάποιου ή από κάποιων καπρίτσιο!<br /><br />Λυπήθηκα τους αγώνες του συχωρεμένου πατέρα μου που πόσες φορές είχε τρέξει στην Αθήνα για να κάνει τις απαραίτητες διαδικασίες, να συναντήσει υπουργούς, υφυπουργούς, προησταμένους, υφησταμένους, προέδρους, αντιπροέδρους κλπ., ο σταθμός μας αντί να λέγεται Πλατανάκια, που παλιά λεγόταν, να λέγεται Καλοχώριον!<br />Κρίμα, κρίμα στους κόπους του σκέφτηκα...<br />Δεν ήταν, όμως, τα πράματα έτσι παρά τον έκλεισαν επειδή, λέει, χτίζουν δεύτερη γραμμή!<br /><br />"Α, μα τότε μια χαρά... δεν θα έχουμε το βάσανο της διασταύρωσης" φώναξα γιατί μια ζωή τα τρένα σταματούσαν στην Καστανούσα για διασταύρωση κι ας ήταν το απέναντι τρένο ακόμα στην Ροδόπολη!<br /><br />Ωραία, λοιπόν! Έχουμε εξελήξεις.... ποιός ξέρει, μόνο, πότε θα αποτελειώσει το έργο για να δούμε πώς θα 'ναι δίχως αναμονές για διασταύρωση!<br />Έως τότε από την Θεσσαλονίκη ξεκινά λεωφορείο για να πάει σε όλα τα χωριά που περνά και το τρένο... για να φτάσει και στο Καλοχώρι Σερρών μετά από πόσες ώρες; Δεν το 'ξερε η αδελφή μου γιατί δεν σκέφτεται, λέει, να πάει στο χωριό μέχρι να ξεκινήσει ξανά το τρένο.....<br /><br /><br />Κατά τ' άλλα είχαμε κι έναν θάνατο στο χωριό!<br />Η Πεπέκα, κόρη του λεγόμενου Χοντρού και της Παναήλας και γυναίκα του Γιώργου του Θωμά.<br />Λαφρύ να 'ναι το χώμα της...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4641051245421531961?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-71517056037567647812008-08-10T10:53:00.008+02:002008-08-11T14:17:54.371+02:00Με το κείμενό της <a href="http://hablado.wordpress.com/2008/08/08/simela/">η πλατανακιώτισα blogger Mara </a>μου θύμισε μια από τις πολλές παιδικές ιστορίες που έχει να κάνει με τα νεκροταφεία των Πλατανακίων!<br /><br />Ο πατέρας μου πιστεύοντας ότι το μεγάλο χωράφι, ακριβώς πάνω από τα νεκροταφεία των Πλατανακίων, έχει εύφορο χώμα πήγε και το ενοίκιασε από κάποιον πατανακιώτη, τον Νάκα, και το φυτεύαμε καπνά για αρκετά χρόνια.<br /><br />Αν και η απόσταση μεταξύ Καλοχώρι και Πλατανάκια για μένα σήμερα είναι μια ευχάριστη βόλτα τότε μας φαινόταν βουνό.<br />Σαφώς και δεν ήταν εύκολο να τραβιέσαι κατά τις 3-4 τα ξημερώματα για το επόμενο χωριό, με τα πόδια, και να σπάς/μαζεύεις καπνά που είναι και η χειρότερη απασχόληση του, τουλάχιστον τότε, γεωργού!<br />Για να μην αναφερθώ στα φυτέματα, τσαπίσματα (2-3 φορές) και στα ένα σωρό άλλα νταντέματα που του κάναμε μέχρι να φτάσει στα πνευμόνια μας και να μας τα δηλητηριάσει... αλλά μην "εκτροχιαστώ" τώρα!<br /><br />Ένα βράδυ με τον αδελφό μου Βασίλη, συχωρεμένος τώρα από το 2002, ήμασταν σ' εκείνο το χωράφι για πότισμα - τα χωράφια τα ποτίζαμε τις νύχτες για να τρέχει το νερό άφθονα στο αυλάκι κι αυτό όσο και να μου το λέγανε σαν μικρό δεν το καταλάβαινα... γιατί στην ευχή να μην τρέχει άφθονα και την ημέρα και να μας αφήνει τη νύχτα να κοιμώμαστε...<br /><br />Σε μια φάση, που λέτε, με πλησιάζει με την τσάπα του ο μονίμως φοβισμένος Βασίλης μας και μου λέει ψιθυριστά, μη τον ακούσουν.... "ρεσύ ακούς την καγκελόπορτα που ανοιγοκλείνει;;;"<br /><br />-Ω, Θεέ γιατί στις ψυχούλες των ανθρώπων φυτεύεις τόσο φόβο και τους βασανίζεις τόσο μάταια;<br />Γιατί δεν του έδωσες το φως να αντιληφθεί ότι το αεράκι κουνά και τις καγκελόπορτες των νεκροταφείων έτσι όπως κουνά κι όλες τις άλλες καγκελόπορτες και όλα τα καγκελοπαράθυρα...<br /><br />Τι μου θίμησες βρε Mara...<br /><a href="http://simela.wordpress.com/2008/08/10/platanakia/">διαβάστε κι αυτό το κείμενό μου!</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7151705603756764781?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-10786008369479878592008-04-29T22:46:00.004+02:002008-12-09T11:10:30.299+01:00Πέσανε τα σύρματα και είπανε ότι ανήμερα το Πάσχα έγινε γλέντι τρικούβερτο στο Καλοχώρι!<br />Ήταν γεμάτο το καφενείο και δεν είχε θέσεις για πελάτες - ο κόσμος δεν έβρισκε θέσεις κι έφευγε, είπαν στο σύρμα!<br />Δυο τραγουδιστές στην ορχήστρα, όργανα πολλά και καλά, κέφι τρικούβερτο.... κάτσε καλά, δηλαδή!<br /><br />Χόρεψαν, λέει, έσκασαν όχι μόνο από το παχύ τ' αρνί αλλά και από τον χορό!<br /><br />Τον Νοέμβριο που ήμουν εγώ στο χωριό, και έτυχε να κάνουν κι ένα γλέντι, είχε αυτήν την ορχήστρα μ' έναν τσαχπίνη νταουλζή που τα τσαλίμια του με το νταούλι δεν τα προλάβαινα να τα φωτογραφίσω...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SBeLcmHULWI/AAAAAAAAAqQ/69YIAVVD43A/s1600-h/parti-kaloxori+012.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/SBeLcmHULWI/AAAAAAAAAqQ/69YIAVVD43A/s320/parti-kaloxori+012.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5194774018578984290" border="0" /></a>Κρίμα που δεν έχω ανταποκριτή στο χωριό να μου στέλνει φωτογραφίες...<br />Άντε καλή χώνεψη από τα παχιά τα αρνιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1078600836947987859?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-79355613890479936722008-04-08T11:47:00.004+02:002008-10-15T11:54:24.367+02:00<p><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">UPDATE 15/10/2008: </span><br /></p><p>MAIL από τον κύριο Λάγο στις 15 Οκτωβρίου 2008 με τίτλο: <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ "ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΟΧΥΡΩΝ"</span><br /></p>Αγαπητή κ. Μελετλίδου.<br /><br />Εύχομαι να είστε καλά και να περάσατε ωραία στις διακοπές το καλοκαίρι. Από την τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε μαζί μέχρι και πριν από λίγες εβδομάδες, έγραφα το βιβλίο μου με θέμα τη Μάχη των Οχυρών (1941).<br />Το ευχάριστο είναι ότι τελείωσα τη συγγραφή του και έτσι θα κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου. Μάλιστα η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών διοργανώνει έκθεση (από 23/10 μέχρι και 23/11) με τις άγνωστες-αδημοσίευτες γερμανικές φωτογραφίες πάνω στις οποίες βασίστηκε το βιβλίο. Τα επίσημα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Τρίτη 28 Οκτωβρίου από τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Βασίλη Παπαγεωργόπουλο.<br />Θα σάς στείλω προσκλήσεις για τα εγκαίνια της έκθεσης -μόλις τις λάβω και' γω- και θα χαρώ πολύ αν μπορέσετε να έλθετε και να τα πούμε και από κοντά.<br />Δεν στάθηκε δυνατόν να ταυτοποιηθεί 100% το χωριό της φωτογραφίας που σας είχα στείλει, και έτσι στη λεζάντα της αναγράφεται ως "οικισμός κοντά στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο". Πάντως αποδείχτηκε ότι δεν ήταν το Καλοχώρι. <br /><br />Σας έχω τις αναφορές στην ιστοσελίδα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών για τη φωτογραφική έκθεση και το βιβλίο μου<br /><br /><br /><a href="http://www.ems.gr/ekdilwseis.php?catid=52&amp;id=74">http://www.ems.gr/ekdilwseis.php?catid=52&amp;id=74</a><br /><br /><a href="http://www.ems.gr/ektheseis_periodikes.php?id=35">http://www.ems.gr/ektheseis_periodikes.php?id=35</a><br /><br /><br />Με εκτίμηση<br />Κώστας Λαγός<br /><br /><p><br /></p><p><br /></p><p>Ο αναγνώστης και συγγραφέας κ. Κωσταντίνος Λάγος μου στέλνει mail από την Αθήνα με παράκληση προς ταυτοποίηση του χωριού που φαίνεται στην φωτογραφία!<br />Είναι το χωριό μου αυτό; Το Καλοχώρι Σερρών του 1941;</p> <p><a href="http://simela.files.wordpress.com/2008/04/kaloxori-kostas.jpg" mce_href="http://simela.files.wordpress.com/2008/04/kaloxori-kostas.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-24" src="http://simela.wordpress.com/files/2008/04/kaloxori-kostas.jpg?w=400" mce_src="http://simela.wordpress.com/files/2008/04/kaloxori-kostas.jpg?w=400" alt="" height="285" width="400" /></a></p> <p>Σύμφωνα με τον κ. Λάγο η φωτογραφία ελήφθη από γερμανική μονάδα ακριβώς σαν σήμερα, 6 Απριλίου, πριν 67 χρόνια! Με την έναρξη, δηλαδή, της εισβολής των Γερμανών στην Ελλάδα.</p> <p>Επειδή ο κ. Λάγος, όπως λέει, γράφει βιβλίο με θέμα την γερμανική εισβολή στην Ελλάδα το 1941 και την μάχη στα Οχυρά της ελληνοβουλγαρικής μεθορίου θα ήθελα να κάνω ότι περνά από το χέρι μου να βοηθήσω!<br />Ωστόσο ένα χωριουδάκι μέσα σε φλόγες, που φαίνεται σε μια φωτογραφία από το 1941, ίσως μόνο οι πιο ηλικιωμένοι από μένα θα μπορούσαν να θυμηθούν. Και όπως ξέρουμε η γενεά αυτή έχει άγνοια από internet και mail, για να έρθω σε επικοινωνία, αλλά δεν σηκώνουμε τα χέρια - επιμένουμε και ψάχνουμε!<br />Αυτός είναι ο λόγος που αποφασίστηκε η ανάρτηση αυτού του κειμένου - με λίγη καλή τύχη ίσως βρεθεί μια απάντηση!</p> <p>Παραθέτω εδώ αποσπάσματα από τα mail του κ. Λάγου ακριβώς όπως μου τα γράφει μετατρέποντάς τα μόνο από τα greeklish στα ελληνικά:<br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">...Πάντως αν γίνει η ταυτοποίηση του χωριού με το Κλαοχώρι, θα είναι η πρώτη γνωστή φωτογραφία από τις γερμανικές επιχηρήσεις σ' αυτό τον τομέα του Μπέλες. (Μπέλες είναι το βουνό που χωρίζει Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία και Ελλάδα, γι αυτούς που δεν γνωρίζουν)</span></p> <p style="color: rgb(0, 153, 0);">Θα είναι επίσης πολύ σημαντικό για το ίδιο το χωριό σας γιατί θα επιβεβαιώνει γεγονότα που μόνο οι Γερμανοί κατέγραψαν. Δηλαδή ότι βομβάρδισαν το Καλοχώρι και ότι έδωσαν μάχη μέσα στο χωριό με Έλληνες στρατιώτες στην οποία (δυστυχώς) νίκησαν. Κάτοικοι τότε δεν υπήρχαν στο Καλοχώρι αφού το είχαν εκκενώσει λίγες μέρες νωρίτερα!</p> <p>Και συνεχίζει:<br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">...Με την ευκαιρία αυτή σας στέλνω και δεύτερη φωτογραφία που τράβηξε η ίδια γερμανική μονάδα πριν μπει στο (αταύτιστο) χωριό και όταν ακόμη κατηφόριζε το Μπέλες από την ελληνική πλευρά του. Νομίζω ότι έχει ληφθεί πάνω στο Τριεθνές (Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα, Βουλγαρία) και στο βάθος θα πρέπει να είναι οι περιοχές Καλοχωρίου και Πλατανακίων. Αν πράγματι αυτό ισχύει τότε θα είναι καλή ένδειξη ότι το χωριό είναι το Καλοχώρι.</span></p> <p><a href="http://simela.files.wordpress.com/2008/04/poroia-1940.jpg" mce_href="http://simela.files.wordpress.com/2008/04/poroia-1940.jpg"><img class="alignnone size-medium wp-image-25" src="http://simela.wordpress.com/files/2008/04/poroia-1940.jpg?w=400" mce_src="http://simela.wordpress.com/files/2008/04/poroia-1940.jpg?w=400" alt="" height="273" width="400" /></a></p> <p>Όποιος λοιπόν μπορεί να βοηθήσει για να γραφτεί ένα κομμάτι ιστορίας όπου, μάλιστα, και σύμφωνα με τον κ. Λάγο το χωριό μου ήταν το πρώτο που είχε βομβαρδιστεί, ας επικοινωνήσει είτε μέσω σχολείων είτε μέσω mail στο: sumelaki@hotmail.com</p> <p>Εύχομαι στον κ. Λάγο κάθε επιτυχία στο βιβλίο του και σε περίπτωση που ανέβει στο Καλοχώρι για ταυτοποίηση της φωτογραφίας θα 'ταν επιθυμία μου να 'μουν κι εγώ εκεί!</p> <p><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΚΑΛΟΧΩΡΙΤΕΣ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"> ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ </span></span></p> <p>Ο Ιορδάνης Χριστοφορίδης, από το Göteborg της Σουηδίας, κάνει με mail τις εξής παρατηρήσεις:</p> <p style="margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-bottom:0;" lang="el-GR"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"><span>Όχι! – Δεν είναι το Καλοχώρι.</span><br /></span></p> <ol><li> <p style="margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-bottom:0;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"><span>Η φωτογραφία δε θυμίζει τίποτα από το Καλοχώρι πριν το 1947</span></span></p> </li><li> <p style="margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-bottom:0;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"><span>Δεν άκουσα ποτέ από Καλοχωρίτη ότι το Καλοχώρι το 1941 βομβαρδίστηκε από Γερμανούς, αλλά ούτε είδα ποτέ δήγμα συνέπειας βομβαρδισμού στο χωριό μέχρι το 1947</span></span></p> </li><li> <p style="margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-bottom:0;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"><span>Στ</span><span>ο Καλοχώρι μέχρι το 1960 δεν υπήρχε κανένα σπίτι κτισμένο με ορθογώνια πελεκημένες πέτρες στις εξωτερικές γωνίες των τοίχων. Τούτο σε αντίθεση με σπίτια στη φωτογραφία, που μάλλον δείχνουν να έχουν τέτοια πέτρα στις γωνίες </span></span></p> </li><li> <p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-left:0.64cm;margin-bottom:0;" lang="el-GR"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"><span>Δεν άκουσα ποτέ ότι τ</span><span>α φημισμένα Ελληνικά οχυρά στα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα υπήρξαν στο Τριεθνές. Ερείπια από τέτοια οχυρά υπάρχουν δεκάδες χιλιόμετρα ανατολικά του Τριεθνές, αμέσως μετά τον ποταμό Στρυμόνα. Λέγετε</span><span> ότι το βουνό Μπέλες, η σωστότερα το ιδιόμορφο του βουνού, αποτελεί φυσικό οχυρό της γραμμής των συνόρων της περιοχής</span><br /></span></p> </li></ol> <p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-left:0.64cm;margin-bottom:0;" lang="el-GR"><span style="color: rgb(0, 0, 255);">Καλή τύχη με το βιβλίο<br /></span></p> <p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-left:0.64cm;margin-bottom:0;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);">Jordanis<span> Christoforidis</span></span></p><p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-left:0.64cm;margin-bottom:0;"><span style="color: rgb(0, 0, 255);"><span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Και η Ιωάννα Ραφαηλήδου από Νέα Υόρκη γράφει:<br /></span></span></span></p><p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0pt;" mce_style="margin-left:0.64cm;margin-bottom:0;"> </p><p style="margin-bottom: 0cm;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">NO IS NOT YOUR KALOXORI OR MY KALOXORI. PLEASE DON'T DISTORT THE FACTS. </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">AS MUCH AS I LIKE TO HAVE OUR VILLAGE TO BE FAMOUS LIKE THIS IS NOT. </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">I SPOKE TO MY SISTER AND MY BROTHER ABOUT IF THE GERMANS BOMB OUR VILLAGE AND BOTH SAID NOT. THE GERMANS DID NOT DROP A SINGLE BOMB ON OUR VILLAGE. IF THEY HAD DONE THEN HOW COME MY HOUSE IS STILL THERE INTACT OR YOUR HOUSE. </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">I DON'T MEAN THE NOW IS THERE BUT AFTER THE GERMANS LEFT YOUR HOUSE WAS STILL THERE.</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">I DON'T LIKE MISINFORMATION GIVEN TO PEOPLE. </span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">SEE CLOSER THE AREA AND THINK IF THIS IS ANY PLACE ANYWHERE OF OUR VILLAGE AND THEN CONCLUDE IF THIS OUR VILLAGE.</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">OUR VILLAGE GOT SOME OF ITS HOUSE BURNED ONLY DURING THE TIME OF CIVIL WAR.</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">KALOXORI AND KATOXORI ARE TWO DIFFERENT NAMES.</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">YANNA (IOANNA)</span> </p> <p>Σαν συνέχεια μας γράφει ο κ. Λάγος τα εξής: (αφήνω το κείμενό του όπως είναι - στα greeklish)</p> <p>Geia sas k. Meletlidou.</p> <p>Sas euxaristw para polu gia th sundromh sas sthn<br />prospa8eia mou na tautisw to xwrio sth fwtografia.<br />Brhka eksairetikh thn parousiash tou aithmatos mou sto<br />site sas!<br />Exw antallaksei arketa emails me mia sumpatriwtissa<br />sas, thn k. Joanna Rafahlidou sth Nea Yorkh, thn opoia<br />8a h8ela na euxaristhsw kai dhmosiws gia tis<br />plhrofories pou mou esteile. Epishs 8a h8ela na<br />euxaristhsw kai ton k. Xristoforidh gia ta dika tou<br />sxolia, ka8ws kai tis euxes tou gia to biblio.<br />H k. Rafahlidou kai o k. Xristoforidhs sumfwnoun oti<br />to eikonizomeno xwrio DEN einai to Kaloxwri. Pantws<br />brhka idiaitera endiaferousa thn pepoi8hsh tous oti<br />sto Kaloxwri den epese oute mia germanikh bomba to<br />1941, kai fusika oti den egine maxh sthn opoia<br />sunelhf8hsan aixmalwtoi 480 Ellhnes stratiwtes. Auto<br />omws erxetai se anti8esh me thn epishmh stratiwtikh<br />istoria pou katagrafei:</p> <p>Ekdosh tou Genikou Epiteleiou Stratou, Dieu8unsh<br />Istorias Stratou: "Agwnes eis thn Anatolikhn<br />Makedonian kai thn Dytikhn 8rakhn (1941)", sel. 132<br />"Peri thn 11.00 (stis 6 Apriliou 1941) to epite8en<br />Germanikon tagma ef8asen eis Kaloxwrion, oper kai<br />katelabe, sullabon en tw metaksu peri tous 480<br />aixmalwtous".</p> <p>Edw h epishmh ekdosh ths Dieu8unshs Istorias tou<br />Genikou Epiteleiou Stratou dinei parapomph sto biblio<br />tou Germanou Alex Buchner, "Der Deutche<br />Griechenland-Feldzug, Operationen der 12. Armee 1941.<br />(Heidelberg: Kurt Vowinckel, 1957)", sel. 108, opou<br />shmeiwnei oti h aixmalwsia twn 480 Ellhnwn egine ENTOS<br />tou Kaloxwriou, kai oti prohgh8hke maxh (adieukrinhsto<br />omws an auth egine entos tou xwriou, h eksw apo auto).<br />Katalhgei o Buchner me th frash "to apogeuma ths idias<br />meras oloklhro to 2o Tagma tou 143ou Suntagmatos<br />Oreinwn Katadromwn ths 6hs Oreinhs Merarxias<br />sugkentrw8hke sto Kaloxwri."<br />O Buchner basise tis plhrofories tou se anafores<br />Germanwn stratiwtikwn ths monadas, ka8ws kai sto<br />epishmo hmerologio (ths monadas).<br />Epeidh oi duo fwtografies pou sas esteila proerxontai<br />apo th sugkekrimenh monada (143o Suntagma Oreinwn<br />Katadromwn) kai feroun hmeromhnia 6-4-41 ekana to<br />logiko syllogismo oti to bombardismeno xwrio (spitia<br />tou kaigontai) me th germanikh falagga etoimh na<br />eisel8ei,8a mporouse na einai to Kaloxwri. Sthrix8hka<br />stis parapanw anafores gia maxh kai sullhpsh<br />ekatontadwn aixmalwtwn.<br />Omws oi sumpatriwtes sas einai bebaioi oti den egine<br />maxh mesa sto Kaloxwri kai oti to xwrio sas den<br />bombardisthke. Den apokleietai ka8olou oi Germanoi<br />-giati oi prwtotupes istorikes phges einai germanikes<br />kai oxi ellhnikes- na shmeiwsan la8os sto onoma tou<br />xwriou sto opoio pragmatopoihsan thn epixeirhsh. Se<br />kapoia shmeia tou epishmou hmerologiou ths monadas, to<br />xwrio, opou sunelaban tous 480 Ellhnes stratiwtes<br />(prosoxh: oxi polites), anaferetai ws KALOXWRION alla<br />se ena shmeio einai to KATOXWRION. Sthn epishmh ekdosh<br />tou Ellhnikou Stratou gia ta gegonota tou<br />ellhnogermanikou polemou to onoma tou xwriou opws<br />eidame exei apodo8ei ws "KALOXWRION".<br />Pantws, opoio kai na einai to xwrio, einai sigouro oti<br />8a prepei na einai sthn genikoterh perioxh meta to<br />trie8nes dutika twn Anw Poroiwn kai anatolika ths<br />Doiranhs, dioti ekei edrase to 143o Suntagma stis 6<br />Apriliou. H k. Rafahlidou ekane mia skepsh, mhn tyxon<br />auto einai h Kastanousa, kati pou 8a elegksw.<br />Oson anafora thn ekkenwsh twn katoikwn tou Kaloxwriou<br />thn paramonh ths germanikhs eisbolhs, oi epishmes<br />ellhnikes phges katagrafoun oti ola ta xwria ths<br />ellhnoboulgarikhs me8oriou eixan ekkenw8ei mexri kai<br />to telos Martiou 1941, logw to oti h germanikh eisbolh<br />-pou elabe xwra stis 6 Apriliou 1941- htan<br />anamenomenh.<br />Den apokleietai omws sto Kaloxwri na emeinan pisw<br />kapoioi katoikoi kai na htan ekei otan to xwrio<br />katelhf8h apo tous Germanous. Sunh8ws otan mia perioxh<br />ekkenwnetai apo tous katoikous ths gia opoiodhpote<br />logo , arketoi menoun pisw arnoumenoi na fugoun.<br />Auta einai ta nea mexri twra sxetika me thn<br />tautopoihsh tou xwriou ths fwtografias. Opws sas eixa<br />anaferei, eimai bebaios oti mono me epitopou ereuna 8a<br />mporesw na kanw bebaih tautopoihsh tou. Auto kai egine<br />perusi otan episkefthka ta Anw Poroia opou kai<br />tautopoihsa gurw stis 12 fwtografies pou eixan lhf8ei<br />apo tous Germanous, mesa kai gurw apo auto to xwrio<br />stis 6-7 Apriliou 1941. Oi fwtografies autes htan apo<br />to 141o Suntagma Oreinwn Katadromwn, diaforetikh<br />dhladh monada apo auth pou epite8hke sthn dikh sas<br />perioxh. To polu shmantiko me ta Anw Poroia htan oti<br />mporesa na tautisw -me th boh8eia twn katoikwn- akomh<br />kai fwtografies pou eixan lhf8ei sthn perioxh ths<br />Omorfoplagias (Demir Kapou, Kis Mpounar), boreiws tou<br />xwriou. Ekei do8hke mia megalh maxh metaksu tou<br />ellhnikou stratou kai twn Germanwn. Exw arketes<br />fwtografies ap' authn th maxh.<br />To biblio mou omws den 8a periorizetai sth Rodopolh,<br />alla 8a pianei olh thn ellhnoboulgarikh me8orio. Oi<br />pio sugklonistikes fwtografies einai apo tis maxes pou<br />do8hkan sta Oxura ths Grammhs Metaksa. Oi perissoteres<br />exoun lhf8ei panw stis maxes, enw oi Germanoi<br />eformoun enantiwn twn Oxurwn. Alles einai meta to<br />peras twn maxwn kai deixnoun ta ptwmata Ellhnwn kai<br />Germanwn pou skotw8hkan stis maxes, katestrammena<br />germanika te8wrakismena, th sulhpsh Ellhnwn aixmalwtwn<br />kai thn paradosh twn Oxurwn k.a. Auta ta Oxura einai<br />anatolika ths perioxhs ths Rodopolhs. Ksekinousan apo<br />to Roupesko kai ef8anan mexri panw apo thn Ksan8h. Ta<br />perissotera htan sugkentrwmena aristera kai deksia tou<br />Strumona. Istibei, Kelkagia, Arpalouki, Popotlibitsa<br />Paliouriwnes, Roupel, Kalh, Karatas k.a.<br />Sth dikh sas euruterh perioxh den uphrxan oxura, para<br />mono kapoia fulakia kai poluboleia. Oi Germanoi ta<br />katelaban mesa se mia mera alla se kapoia apo auta<br />eginan sklhres maxes.<br />Gia paradeigma, to poluboleio up' ari8mon 8, sthn<br />Omorfoplagia, panw apo ta Anw Poroia, probale<br />eksairetikh antistash, prokalontas megales apwleies<br />stous eisboleis. Oi Germanoi otan sto telos parado8hke<br />h froura tou, dolofonhsan to dioikhth tou, enan efedro<br />loxia ton Dhmhtrio Itsio. Prokeitai gia to prwto<br />egklhma polemou twn Germanwn sth xwra mas (8a<br />akolou8ousan bebaia xiliades alla...). Duo apo tis<br />fwtografies pou exw, deixnoun to loxia dolofonhmeno<br />eksw apo to poluboleio tou me tous Germanous na<br />pozaroun ws nikhtes. H pio duskolh stigmh ths ereunas<br />mou htan otan anakalupsa oti o loxias eixe oikogeneia<br />kai malista oti o gios tou einai en zwh. Ton<br />episkefthka kai tou edwsa antitupa twn fwtografiwn me<br />ton patera tou. Apo tote eimaste polu kaloi filoi kai<br />exei boh8hsei se shmantiko ba8mo sthn ereuna mou.<br />To biblio an ola pane kala 8a ekdo8ei ton Oktwbrio<br />mazi me mia ek8esh twn fwtografiwn sth 8essalonikh. An<br />kai oi 320 fwtografies 8a einai to basiko stoixeio tou<br />bibliou 8a sumperilambanei kai polles agnwstes graptes<br />phges gia tis maxes.<br />8a h8ela kai pali k. Meletlidou na sas euxaristhsw<br />gia<br />th boh8eia sas thn ereuna mou. 8a sas enhmerwnw molis<br />exw kati newtero apo thn ereuna mou pou 8a exei sxesh<br />me to Kaloxwri, alla kai thn euruterh perioxh sas.<br />An 8elete mporeite na anarthsete sto site sas<br />apospasmata apo to email mou pou exoun na kanoun me to<br />Kaloxwri. Den nomizw na exei problhma h k. Rafahlidou<br />pou thn anaferw alla 8a sas steilw th dieu8unsh ths an<br />8elhsete na epikoinwnhsete mazi ths.</p> <p>Me polu ektimhsh</p> <p>Kwstas Lagos</p> <p>Y.G. Oles oi fwtografies pou ereunw briskontai sthn<br />katoxh mou kai proerxontai apo ta arxeia Germanwn kai<br />Austriakwn stratiwtwn pou summeteixan sthn eisbolh<br />sthn Ellada to 1941. Einai fwtografies pou trabhksan<br />oi idioi apo ta metwpa kai einai adhmosieutes.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7935561389047993672?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-58251709323475561292008-04-03T14:29:00.004+02:002008-12-09T11:10:30.386+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R_TSU-kWUsI/AAAAAAAAApA/cqP62ij35bk/s1600-h/NEA+YORKH+125.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R_TSU-kWUsI/AAAAAAAAApA/cqP62ij35bk/s320/NEA+YORKH+125.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185000328844956354" border="0" /></a>Ήταν παράλειψή μου να μην γράψω κάτι για την συχωριανή μου, την Ιωάννα, με την οποία πέρασα θαυμάσια τον Ιανουάριο που ήμουν στην Νέα Υόρκη.<br />Μένει εκεί εδώ και κάποιες δεκαετίες...<br /><br />Με το μπέρδεμα που έγινε επιστρέφοντας για την Σουηδία, να ξεχάσω την φωτογραφική μου μηχανή στο αεροπλάνο με αποτέλεσμα να χαθεί, έχουν χαθεί και φωτογραφίες όπου είναι κι ο ένας αδελφός της Ιωάννας, ο Στάθης.<br />Δύο από τα παιδιά της αείμνηστης Όλγας, που με τον ιδιαίτερο της τρόπο έχει γράψει ιστορία στο χωριό, και του δουλευταρά του Κεράση!<br />Έτσι τον γνώριζα τουλάχιστον εγώ, δουλευταρά!<br />Να σφυρηλατεί αιωνίως σίδερα και λαμαρίνες...<br />Ακόμα το θυμάμαι το σιδεράδικο του - ένα χαμόσπιτο πάντα γεμάτο στην σκόνη εκεί που σήμερα υπάρχει το καφενείο του Γιάννη του Πηλέν που δυο κοπέλες από την Ανατολή διαχειρίζονται.<br /><br />Σ' εκείνο το σημείο τον θυμάμαι αιωνίως εκείνον τον άνθρωπο.<br />Και πάντα με ένα ασυνήθιστο, θα έλεγα για την εποχή - αλλά ίσως και συνηθισμένο, καπέλο!<br />Δεν θυμάμαι καλά - καλά το ντιζάιν του!<br /><br />Την δε Όλγα την θυμάμαι να τριγυρνά από δρόμο σε δρόμο και να μουρμουρίζει μονίμως για την κατάντια της κοινωνίας! Προφανώς και για την δική της κατάντια!<br />Οι φιλοδοξία της ίσως δεν ήταν ακριβώς να φύγει από χωριό και να πάει σ' ένα άλλο, μικρότερο και ίσως και χειρότερο από το δικό της....<br /><br />Συχνά ερχόταν και στο σπίτι μας - με την μάννα μου ήταν συχωριανές και τα βρίσκανε!<br />Από το διπλανό χωριό, από την Καστανούσα, ήταν και οι δυο και συχνά άκουγα και της μάνας μου τα παράπονα για την κατάντια της!<br /><br />Είμαι κατά 100 της 100 σίγουρη ότι και η μάνα μου και η Όλγα εάν είχαν τα απαραίτητα εφόδια και τις ιδανικές προϋποθέσεις θα διέπρεψαν στην κοινωνία με καριέρες και με εκπληρωμένες φιλοδοξίες... να μην μουρμουρίζουν οι κακομοίρες μετά; να μην παραπονιούνται για την γκαντεμιά τους;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-5825170932347556129?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-44586783188264133292008-03-15T12:41:00.001+01:002008-12-09T11:10:30.518+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R9u2j1bREhI/AAAAAAAAAlY/xd9naAlXc7g/s1600-h/KARO-SPITI-MAS.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5177932923345637906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R9u2j1bREhI/AAAAAAAAAlY/xd9naAlXc7g/s320/KARO-SPITI-MAS.JPG" border="0" /></a><br /><div>Τι σας λεει το κάρο αυτό;<br />Το ξέρετε ότι οι έλληνες της Αμερικής αποκαλούν κάρο το αυτοκίνητό τους;<br />Σας το λεω εγώ αν δεν το ξέρατε – ρώτησε έναν ελληνοαμερικάνο πού είναι το κάρο του και θα σου δείξει το αυτοκίνητό του!<br /><br />Εδώ, όμως, πρόκειται για κανονικό κάρο. Για το κάρο στο οποίο, σαν μικρή, έχω ανέβει αμέτρητες φορές και έχω κοιμηθεί το ίδιο αμέτρητες φορές.<br />Κυρίως όταν πηγαίναμε να σπάσουμε καπνά.<br /><br />Κατά τις 03.00-04.00 μας ξυπνούσαν οι μεγαλύτεροι της οικογένειας για να πάμε να μαζέψουμε καπνά. Και τι να σου κάνει ένα μωρό που την προηγούμενη ίσως πρόλαβε να κοιμηθεί 1-2 ώρες; Ή και καθόλου;<br />Πολλές φορές από το τίζεμα του καπνού (βελόνιασμα) ξεκινούσαμε κατευθείαν για σπάσιμο... επομένως ύπνος ΓΙΟΚ!<br /><br />Και μια μέρα επιστρέφοντας από ένα χωράφι μ’ έπιασε το κέφι και το τραγούδι και άντε και δώστου στον χορό πάνω στο κάρο.<br /><br />Νταντιρι και νταντιριρι και σε μια φάση μπαμ και κάτω η Συμελίτσα... από το πίσω μέρος του κάρου.<br /><br />Αυτού του κάρου που βλέπετε και που κάποιος ευλογημένος από το Μελετλιδέηκο μερίμνησε να το φέρει στο σημείο αυτό που λίγο πολύ καλύτερα το προσέχουν και σιγά – σιγά να το θεωρούμε και αντίκα!</div><div> </div><div><em>ΥΓ: Στο βάθος φαίνεται η μεγαλύτερη αδελφή μας, η Κερεκή (Κυριακή)</em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4458678318826413329?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-62058052152528486922008-03-09T17:07:00.005+01:002008-12-09T11:10:30.800+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R9QM-FbREPI/AAAAAAAAAjI/AjSCKYsByqo/s1600-h/ellada+027.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5175776132503507186" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R9QM-FbREPI/AAAAAAAAAjI/AjSCKYsByqo/s320/ellada+027.jpg" border="0" /></a><br /><div><div>Πόσες φορές εγώσεψα=όργωσα με τον ζυγό και με το αλέτρι που βλέπετε στις φωτογραφίες;<br /><br />Κρατούσα εγώ τα βόδια μας μπροστά, τον Πίκο και τον Σαρρή και κάποιος μεγάλος αδελφός, ή ο πατέρας μου, κρατώντας το αλέτρι από πίσω οργώναμε στρέμματα και στρέμματα...<br /><br />Τον Νοέμβριο που ήμουν στην Ελλάδα, και πήρα και τις φωτογραφίες αυτές, ρώτησα τον αδελφό νούμερο 4, τον Γιάννη, να μου πει τα ονόματα των βοδιών...<br />Δεν ήμουν σίγουρη αν τα θυμόμουν - ήταν και ο υπεύθυνος των βοδιών αυτός, να μη τα θυμάται;<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R9QMhVbREOI/AAAAAAAAAjA/Kmx5BT5MMaE/s1600-h/ellada+026.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5175775638582268130" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R9QMhVbREOI/AAAAAAAAAjA/Kmx5BT5MMaE/s320/ellada+026.jpg" border="0" /></a>Τα είχε τόσο καλά εκπαιδευμένα που σήμερα που το σκέφτομαι μου φαίνεται απίστευτο!<br /><br />Είχε έρθει μια μέρα στο σπίτι να φαει το μεσημεριανό του και άφησε τα βόδια, μέσα στον ζυγό τους, μπροστά στα σκαλοπάτια του σπιτιού μας.<br />Βιαζόταν ο άνθρωπος μετά το φαγητό να φύγει αμέσως για άλλες δουλειές και δεν είχε βγάλει τα βόδια από τον ζυγό.<br /><br />Ήρθα κι εγώ, μικρό τότε, και ήθελα να ανέβω τα σκαλιά να παω σπίτι μα αυτά απειλώντας με τα κέρατά τους δεν μ’ άφηναν να ανέβω!<br /><br />Ξαναπροσπαθώ εγώ αυτά το ίδιο... μέχρι που άρχισα την γρίνια και το κλάμα.<br />Μ’ ακούει η μάνα μου από πάνω και βγαίνει στην εξώπορτα να δει τι γίνεται!<br />Βλέπει την κατάσταση και τα φωνάζει, με την μαλακή εκείνη αγρίμια της, μπας και την φοβηθούν και την ακούσουν για να κάνουν πέρα να ανέβω!ΠΟΥ να ακούσουν αυτά την Πουλίτσα (Πολυξένη)...<br /><br />Μια δυο βλέπει η άμοιρη ότι δεν τα καταφέρνει και φωνάζει τον Γιάννη να κάνει κάτι αν μη τι άλλο να σταματήσω εγώ το κλάμα!<br /><br />Ο Γιάννης δεν χρειάστηκε καν να βγει έξω – από το παράθυρο ακόμα, που έβλεπε προς τα έξω, βγάζει μια φωνάρα και τα βόδια κοκάλωσαν!<br />Με το άγριο και τρανταχτό ΕΕΕΕΕ του Γιάννη βλέπεις τον Πίκο και τον Σαρρή άγαλμα... και περνά η μικρούλα η Συμελίτσα να ανέβει τα σκαλιά!!!<br /><br />Ε ρε καιροί και ζαμάνια... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-6205805215252848692?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-13648782979843534092008-02-29T20:57:00.006+01:002008-12-09T11:10:31.066+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R8hkxFD7kpI/AAAAAAAAAiA/Ga7JQ0CS4Cw/s1600-h/parti-kaloxori+037.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5172494966370046610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R8hkxFD7kpI/AAAAAAAAAiA/Ga7JQ0CS4Cw/s320/parti-kaloxori+037.jpg" border="0" /></a><br />Το Νοέμβριο που ήμουν στο χωριό, μεταξύ σοβαρού και αστείου, είπα στον Στάλο του Γαράταη να κανονίσει να με φέρει κανένα κοτόπουλο να φαω διότι μόνο αυτά του χωριού μου, πλέον, εμπιστεύομαι - Της αγοράς έπαψα να τα αγοράζω εδώ και χρόνια.<br /><br />Το ΄πα ένα βράδυ και το ξέχασα κιόλας.<br />Το απογευματάκι της επομένης ακούω κάποια να με φωνάζει, βγαίνω έξω και τι βλέπω!!!<br /><br />Την γυναίκα του, την Ρούλα, να κρατά στα χέρια της ένα πράμα... άργησα να καταλάβω τι είναι!<br /><br />Μια ζωντανή, νταρντάνα και σπαρταριστή κότα κρατούσε στα χέρια της... τρόμαξα με το που είδα την όλη την εικόνα - αυτήν μαζί με την κότα.<br /><br />Και κότες έχω δει παλιά και πετεινούς και, αν θυμάμαι καλά, στα παιδικά μου χρόνια έχω σφάξει κιόλας... και τι δεν κάνεις όταν πέσουν πίνες!<br /><br />Παρόλα αυτά όταν είδα την Ρούλα να κρατά την άμοιρη την κότα τρόμαξα... ίσως επειδή τις κότες χρόνια τώρα τις βλέπω σε συσκευασία και ήδη σφαγμένες γλιτώνοντας έτσι την διαδικασία της σφαγής!<br /><br />Κατάλαβε η Ρούλα την αντίδρασή μου, άρπαξε το μαχαίρι που της έδωσα και με μιας ΠΑΕΙ το κεφάλι της κότας....<br /><br />Έλα, όμως, που τώρα τις αμφισβητώ και αυτές διότι σύμφωνα με μαιλ που έλαβα από φίλη μου, από χωριό Σερρών, τα ορνιθοειδή δεν είναι πλέον <a href="http://simelasgr.blogspot.com/2008/02/blog-post_29.html">τόσο σίγουρα όσο ήταν παλιά</a>.<br /><br />Για αγριόπαπιες είπε αυτή αλλά πόση, μήπως, είναι η απόσταση μεταξύ αγριόπαπιας και κότας;<br /><br />Πάντως εγώ καλού κακού κοτόπουλο δεν τρωω ούτε στο χωριό μου πλέον.<br />Ζούμε και δίχως το κρέας του... άλλωστε όσο περνάν τα χρόνια τα λυπάμαι κιόλας....<br /><br /><em>Στην φωτογραφία ο σταθμός τρένου του Καλοχωρίου με όλο του το μεγαλείο - κάποια μέρα ίσως γράψω το ιστορικό αυτού του σταθμού και της ονομασίας του....<br /><br /></em><em></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1364878297984353409?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-8551138219888333172008-02-16T19:14:00.003+01:002008-12-09T11:10:31.246+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R7co6F5YccI/AAAAAAAAAew/4uJqeG25tRA/s1600-h/parti-kaloxori+022-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5167644075911311810" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R7co6F5YccI/AAAAAAAAAew/4uJqeG25tRA/s320/parti-kaloxori+022-1.JPG" border="0" /></a><br /><div>Με mail που έστειλε από Γερμανία ο Κερογλίδης αλλάζει το σκηνικό και παίρνω τα ονόματα από την αρχή:<br /><br />Οι όρθιοι από αριστερά προς τα δεξιά είναι:<br />1 - Λεωνίδας Παραστατίδης (γιος του Παναστάτη)<br />2 - Κώστας (γιος της Ναζλούς)<br />3 - Χρίστος (γιος του Κώστα του Αζάπ)<br />4 - Γιάννης Σαρηγιαννίδης (ο ένας από τα δίδυμα του Γούρτσαλη)<br />5 - Παναγιώτης Μελετλίδης (γιος του Λευτέρη του Γαράπανου)<br />6 - Κώστας Ευθιμιάδης (γιος του αγροφύλακα, του Ναστούκα, του Χάμπουλα)<br />7 - Κώστας Τουλκερίδης (προφανώς ο γιος του Γιάννη της Γασλούσας)<br /><br />Οι καθιστοί από αριστερά προς τα δεξιά:<br />1 - Κερογλίδης Λευτέρης (γιος του Τσονίκ)<br />2 - Κερογλίδης Θεόδωρος (γιος του Χίλου και ξαδέλφια με τον πρώτο - εγγόνια της Θεώνης)<br />3 - Μπάμπης Μελετλίδης<br />4 - Τάσος Μελετλίδης<br />5 - Χρίστος Σιδηρόπουλος (γιος του Γιάννη του Πιλέν)<br /><br />Αυτά είναι τα καλοχωρίτικα νιάτα - νεότερη από μένα γενεά.<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-855113821988833317?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-4580730630962020992008-02-11T23:32:00.000+01:002008-12-09T11:10:31.420+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R7DPNV5YcOI/AAAAAAAAAdA/FTMNPCxW2vM/s1600-h/parti-kaloxori+022-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165856600717029602" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R7DPNV5YcOI/AAAAAAAAAdA/FTMNPCxW2vM/s320/parti-kaloxori+022-1.JPG" border="0" /></a><br /><div><div>Αυτό το κάδρο το είδα κρεμασμένο στον τοίχο του καφενείου, στο Καλοχώρι, τον Νοέμβριο που ήμουν εκεί.<br />Δεν ξέρω ποιος μερίμνησε να το κρεμάσει - κάποια από τα άτομα στην φωτογραφία σήμερα είναι ίσως... παππούδες!<br /><br />Με εντυπωσίασε πάντως και το είδα και σαν θέμα για το blog και, κάλιο αργά παρά ποτέ, την δημοσιεύω τώρα!<br /><br />Θα προσπαθήσω να θυμηθώ τα ονόματα των νεαρών που εμφανίζονται.<br />Σε περίπτωση όμως που κάνω λάθος, ή δεν θυμάμαι κάποιον, και αν εσείς γνωρίζετε τα καλοχωρίτικα νιάτα γράψτε ένα σχόλιο!<br /><br />Πάμε λοιπόν και ξεκινάμε από τους όρθιους και από αριστερά προς τα δεξιά:<br />Ο πρώτος είναι ένα από τα "μαγκιά" του Παναστάτη, ο Λεωνίδας. Δίπλα του ο Κωστάκης, ο γιος της αγαπημένης μου εξαδέλφης Ναζλούς. Μετά έρχεται ο γιος του Κώστα του Αζάπ, αυτού με τους νεωτερισμούς – δεν θυμάμαι το όνομά του.<br /><br />Μετά έρχεται ο ένας από τα δίδυμα της Πεπέκας και του Γούτρσαλη, ο Γιάννης.<br />Στην συνέχεια έχουμε τον Παναγιώτη τον γιο του Λευτέρη του Γαράπανου και μετά ένα από τα παιδιά που βγήκε από το σπίτι του Χάμπουλα - όνομα δεν θυμάμαι, δυστυχώς. </div><div><br />Πρέπει να πω ότι αυτά τα παιδιά είναι πολύ πιο νέα από μένα και τόσα που θυμάμαι ως εκ θαύματος τα θυμάμαι...<br />Το δε τελευταίο παιδί από τους όρθιους δεν ξέρω καν από ποιο σπίτι βγήκε.<br /><br />Πάμε στους καθιστούς τώρα και πάλι από αριστερά προς τα δεξιά:<br />Ο πρώτος είναι το άλλο διδυμάρι της Πεπέκας και του Γούρτσαλη, ο Λάκης.<br />Αυτά τα δίδυμα τα ξέρω καλά επειδή η αδελφή τους, η Γιωργία, ήταν το κολιτάρι μου στα παιδικά μου χρόνια και θυμάμαι μάλιστα πολύ καλά και την περιπετειώδη γέννα τους!<br />Πιθανών να έχω μπερδέψει τα ονόματά τους – να ονόμασα τον Λάκη Γιάννη και τον Γιάννη Λάκη... sorry μάγκες!<br />Δίπλα στον Λάκη υποψιάζομαι ότι είναι ο Παντελής, της Χρυσούλας του Παντελή, και αν πράγματι είναι αυτός σήμερα είναι μακαρίτης -είχε πνιγεί στην στέρνα του χωριού πριν πολλά χρόνια!<br /><br />Παραδίπλα έχουμε τα δυο εξαδέλφια μου, τον Χάμπο (Χαράλαμπο) και τον Τάσο, του Ζεγκίλια. Απ’ ότι φαίνεται είναι οι προπονητές της ομάδας!<br />Στο δε αποτελείωμα έχω άγνοια. Ούτε τον τελευταίο από τους καθισμένους γνωρίζω. </div><div>Ίσως είναι ένα από τα παιδιά του Αντρέα του, σύμφωνα με τα τότε παρατσούκλια, Φουτέα.<br /><br />Γράψτε να με διορθώσετε ή να συμπληρώσετε κάτι... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-458073063096202099?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-148138446488739822008-02-02T20:48:00.000+01:002008-12-09T11:10:31.676+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R6TJuZbe2gI/AAAAAAAAAaY/5aa1tVFV4Kk/s1600-h/NEA+YORKH+060.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162472871810750978" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R6TJuZbe2gI/AAAAAAAAAaY/5aa1tVFV4Kk/s320/NEA+YORKH+060.jpg" border="0" /></a><br /><div>«Επεία σην θείαμ την Περσεφόνη, σην Αμερική κ’ εκείνε επείρεμε έναν καπέλο με φτερό = Πήγα στην θεία μου την Περσεφόνη, στην Αμερική, κι εκείνη μου αγόρασε ένα καπέλο με φτερό»<br /><br />Αυτή η κουβέντα, όχι απαραίτητα με το όνομα Περσεφόνη αλλά πάντα με ασυνήθιστα ονόματα, όπως Μαγδαληνή, Κλεοπάτρα κλπ., ήταν μέσα στα παραμύθια της μάνας μου όταν ήμασταν μικρά.<br />Πού να έβρισκε βιβλία για να μας διαβάσει, η κακομοίρα, αλλά έβρισκε σενάρια στο μυαλό της και μ’ αυτά μας διασκέδαζε...κι εμείς σκάγαμε στα γέλια!<br />Αν και μικρή θυμάμαι που θαύμαζα την ευρηματικότητά της στο να διηγείται διάφορα δικά της...<br /><br />Πού να ‘ξερα τότε ότι η μάνα μου το είχε σαν κρυφό όνειρο να το φορέσει εκείνο το καπέλο με φτερό που έλεγε στα παραμύθια της!!!<br />Καμιά φορά, για να γελάσουμε ακόμα πιο πολύ, το έλεγε χαριτολογώντας πεπέέέλο, - έτσι, με μακρύ ε!!!<br /><br />Και πού να ξέρα ότι μετά από πολλά χρόνια θα το φορούσα εγώ εκείνο το καπέλο με φτερό που τόσο το λαχταρούσε η μάννα μου.<br /><br />Κι εγώ τώρα στα 50+ άρχισα να το φορώ κι αυτό με αφορμή τις χημειοθεραπείες (για καρκίνο μαστού) όπου αναγκαστικά έπρεπε να σκεπαστεί το κεφάλι μου, περισσότερο επειδή κρύωνε παρά για την γύμνια του...<br /><br />Μ’ άρεσε το κεφάλι μου, στο έτσι στυλ, και άρχισα να φορώ και τα καπέλα!<br /><br />Το δε καπέλο στην φωτογραφία δεν έχει ακριβώς φτερό αλλά ένα κατασκεύασμα σαν λουλούδι - στην άλλη πλευρά του καπέλου.<br />Κι ούτε μου το έδωσε κάποια θεία Περσεφόνη στην Αμερική αλλά <a href="http://emerald-ikamada.blogspot.com/2007/12/blog-post_20.html">η Μαίρη</a>, φίλη και αναγνώστριά μου στο Queens της Αμερικής που με φιλοξένησε πρόσφατα που ήμουν εκεί...<br /><br />Και το παραμύθι της ζωής κατά κάποιο τρόπο συνεχίζεται... </div><div><br /></div><div><em>(Η φωτογραφία είναι από το πάρκο της Astoriaς με απέναντι το Μανχάταν)<br /></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-14813844648873982?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-35348290556911689812008-01-06T20:44:00.000+01:002008-12-09T11:10:31.825+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R4Evyjd6KEI/AAAAAAAAAWg/_jHY3cgGTzQ/s1600-h/theofania.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5152451994249209922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R4Evyjd6KEI/AAAAAAAAAWg/_jHY3cgGTzQ/s320/theofania.jpg" border="0" /></a><br /><div><em>Με το νέο έτος έχω αλλάξει το φόρεμα στα άλλα μου blog και είπα να μην αφήσω και του χωριού μου παραπονεμένο, το άλλαξα κι αυτό!<br />Δεν έχει και πολλά να επιλέξεις στο blogspot</em>...<br /></div><div><br />Αν και οι ημικρανίες μου σήμερα δεν μου επιτρέπουν να έχω την απαιτούμενη διάθεση για γράψιμο σαν Θεοφάνια δεν άντεξα να μην βάλω έστω τον σταυρό στην σελίδα του χωριού μου.<br /><br />Σαν σήμερα ο πατέρας μου, ο Ιορδάνης, πήγαινε στην εκκλησία.<br />Ήταν η μέρα του, ίσως γι αυτό το έκανε, διαφορετικά εκκλησίες και τέτοια δεν τον συγκινούσαν σε αντίθεση με την μάνα μου που με το πρώτο χτύπημα της κυριακάτικης καμπάνας έτρεχε να κάνει παρέα τον παπά!<br /><br />Εδώ που τα λεμε και ο Ιορδάνης Μελετλίδης τον φοβόταν τον Θεό και κάπου – κάπου τον έβλεπα να πηγαίνει, κάτι Χριστούγεννα, κάτι Πάσχα και πάντα στην γιορτή του.<br /><br />Στο άλλο μου blog έγραψα για την σημερινή γιορτή αλλά θα ήθελα εδώ να πω για το πώς βίωνα την μέρα αυτή.<br /><br />Όχι τόσο η ίδια η λειτουργία, όσο κι αν σήμερα με το που ακούω το «Εν Ιορδάνη βαφτιζομένου σου Κύριε» με πιάνουν οι συγκινήσεις θυμούμενη τον πατέρα μου, αλλά η μετά την λειτουργία με συγκινούσε πολύ.<br /><br />Τότε που ο παπάς γυρνούσε σε όλα τα σπίτια του χωριού.<br />Δεν ξέρω αν πήγαινε και σε όλα αλλά στο δικό μας ερχόταν πάντα.<br />Ίσως επειδή υπήρχε Ιορδάνης και ίσως ο πατέρας μου έριχνε και κανέναν γερό οβολό μόνο και μόνο επειδή με μικρό θα ντρεπόταν.<br /><br />Εκείνος ο βασιλικός όταν τον τίναζε στο σπίτι ο παπάς και σκορπούσαν τα νερά με όλες τις ευωδιές του φυτού στα δωμάτια, κυρίως στον διάδρομο, εκείνο μ’ άρεζε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.<br /><br />Και σπρωχνόμασταν εμείς τα 3-4-5 κορίτσια, κορίτσια ήμαστε τα τελευταία ντε..., ποια θα πάρει το περισσότερο άρωμα πάνω της - και στο μέτωπό μας πασάλειβε τον βρεγμένο βασιλικό ο παπάς!<br />Πού να βλέπαμε κολόνιες εμείς τότε;<br /><br />Για ώρες μετά ρουφούσα το άρωμα του βασιλικού θαρρείς και δεν μπορούσαμε οι ίδιες να το κάνουμε, τώρα που το σκέφτομαι.<br />Βασιλικό η μάνα μου είχε πάντα, σε μεγάλους τενεκέδες κιόλας.<br />Νερό υπήρχε αλλά νά, ήταν ευλογημένη η μυρωδιά από του παπά το χέρι! </div><div><br />Ε, να μη μάθεις μετά να πιστεύεις και να μην ερευνάς.... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-3534829055691168981?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-82617322213146418262007-12-31T22:53:00.000+01:002008-12-09T11:10:31.912+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R3lmejd6J8I/AAAAAAAAAVg/jVzVQa9YxOo/s1600-h/kal2.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5150260323977668546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R3lmejd6J8I/AAAAAAAAAVg/jVzVQa9YxOo/s320/kal2.gif" border="0" /></a><br /><div>Τέτοια βράδια φοβόμασταν να ψάλουμε τα κάλαντα στο χωριό.<br />Την παραμονή των Χριστουγέννων όλα πήγαιναν μια χαρά αλλά την παραμονή της πρωτοχρονιάς μας φοβέριζαν οι μεγάλοι.</div><div><br />Αυτοί μεταμφιεζόταν με ρούχα και στολές που δεν τους αναγνώριζες με τίποτα.<br />Τι ήταν εκείνο πάλι;<br />Γιατί άραγε το κάνανε... ποτέ δεν το έμαθα! Να ήταν άραγε οι λεγόμενοι καλικάντζαροι;<br />Είμαι σίγουρη πως το έχω ακούσει εις πολλάκις αλλά σήμερα δεν θυμάμαι γιατί μεταμφιέζονταν!<br /><br />Και μας κάνανε εμάς τα μικρούλια ό,τι θέλανε οι κερατάδες.<br />Το κάνανε επίτηδες για να μας φοβερίσουν και να φύγουμε στα σπίτια μας για να μαζέψουν αυτοί τα λεφτά που, ούτως ή άλλως, τα είχαν οι χωρικοί για τα κάλαντα.<br />Το αν τα δίνανε στα μικρά ή στους μεγάλους τι τους ένοιαζε, αρκεί να πήγαιναν για τα κάλαντα!<br /><br />Τις κερατούτσες θυμάμαι σαν το πιο συνηθισμένο τρατάρισμα όταν ψέλναμε στα σπίτια. </div><br /><div>Από τότε έχω να τα φαω αυτά - δεν θυμάμαι καν την γεύση τους... θυμάμαι μόνο ότι δεν μου άρεζαν!<br /><br />Στο επόμενο σκαλοπάτι έρχονταν οι καραμέλες μετά τα μανταρίνια και κάπου στο τέλος τα κέρματα.<br /><br />Τι χαρά όταν γυρίζαμε σπίτι και μετρούσαμε τα κέρματα που είχαμε μαζέψει!<br />Τι ευτυχία, τι ανεμελιά... αλλά οι σκοτούρες σκοτούρες - άλλες τότε άλλες τώρα, τέλος πάντων...<br />Πόσο τα νοστάλγησα τώρα ξαφνικά!!!<br /><br />Κανένα κέρμα αν δεν μας έδιναν οι άλλοι από τον Λάμπο πάντα θα το είχαμε!<br />Καλά, αυτόν τον αφήναμε τελευταίο.<br />Εκεί είχαμε σίγουρο το πενηντάλεπτο καμιά φορά και ολόκληρη δραχμή!<br />Πω... πω... πω ολόκληρη δραχμή!!!<br /><br />Σπάνια συνέβαινε αλλά κάπου - κάπου το έκανε ο ωραίος εκείνος και γαλήνιος παππούλης, ο Λάμπος.<br />Νομίζω όταν μεγαλώσαμε λιγάκι άρχισε να μας δίνει ολόκληρη την δραχμή!<br /><br />Τι απογοήτευση όταν μου έδιναν μήλα – από μικρό δεν μου άρεζαν αυτά τα φρούτα, ενώ τα μανταρίνια και τα πορτοκάλια τα δεχόμουν μια χαρά...<br />Όσο για τα φιρίκια θα προτιμούσα αυτά παρά οτιδήποτε άλλο.<br />Με κέρματα και φιρίκια μόνο αν επέστρεφα σπίτι θα ήμουν πανευτυχής....<br />Από τότε έχω να φαω από εκείνα τα νοστιμότατα φιρίκια και όσο και να τα ψάχνω δεν τα βρίσκω!</div><div><br />Ούτε στην Σουηδία ούτε στην Ελλάδα. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-8261732221314641826?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-83926240935231750162007-12-24T00:44:00.000+01:002008-12-09T11:10:32.041+01:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R27zHjd6JyI/AAAAAAAAAUQ/yTVElC8pFsU/s1600-h/53015398_2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147318735236376354" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R27zHjd6JyI/AAAAAAAAAUQ/yTVElC8pFsU/s320/53015398_2.jpg" border="0" /></a><br /><div>Προσπαθώ να θυμηθώ κάποια Χριστούγεννα στο χωριό, έστω δυσάρεστα, που μάλλον τέτοια θα υπάρχουν στην μνήμη.<br />Διότι ευχάριστες γιορτές δεν θυμάμαι να έχω κάνει ποτέ.<br /><br />Θυμάμαι, ωστόσο, το χριστουγεννιάτικο δέντρο που στολίζαμε.<br />Μαζεύαμε χρωματιστά χαρτιά από καραμέλες που μας έδινε ο περιπτεράς, ο Πόλικας, συνήθως σαν αντάλλαγμα από αυγά διότι αυγά υπήρχαν σχεδόν πάντα - λεφτά ποτέ - και τα κρεμούσαμε στα κλαδιά του δέντρου.<br />Μη φανταστείτε, βέβαια, κανένα έλατο, ΧΑΧΑ!<br />Πού τέτοιες πολυτέλειες;<br /><br />Ένα κλαδί από τα πεύκα ή τα κυπαρίσσια του σχολείου κόβαμε και προσπαθούσαμε να το κάνουμε να φαίνεται σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο.<br /><br />Προσθέταμε και λίγο βαμβάκι για χιόνι και νάτο το δέντρο στημένο δίπλα στο παράθυρο να φαίνεται και έξω!<br />Το Πατηρέικο δέντρο!<br />Για όσους δεν ξέρουν Πατήρη λέγανε τον πατέρα μου και ποτέ δεν έχω καταλάβει γιατί τον φώναζαν έτσι.<br />Μόνο μπατήρης δεν ήταν ο άνθρωπος!<br />Και έμπορος υπήρξε και τσέλιγκας, με εκατοντάδες κεφάλια, υπήρξε επομένως τουλάχιστον τα γαλακτοκομικά υπήρχαν πάντα σε πληθώρα στο σπίτι μας!<br />Τόση πληθώρα που το γάλα, που και σαν πρωινό και σαν μεσημεριανό και σαν βραδινό το τρώγαμε, σιχαίνομαι να το πιω τώρα!<br />Άρα μπατήρης δεν ήταν... αλλά άλλο καπέλο αυτό!<br /><br />Και σήμερα στολίζουμε τα δένδρα μας μέχρι σχεδόν να πέσουν από το βάρος!<br />Δεν είναι δέντρα αυτά που στολίζουμε σήμερα παρά ένα καρναβάλι! </div><div>Πολυκατάστημα θα το ‘λεγα αυτό στη φωτογραφία!</div><div><br />Ω ναι, ανησυχώ με την πληθώρα και με την υπερκατανάλωση που ασυνείδητα έχει καταντήσει τον άνθρωπο άπληστο και αχάριστο.<br />Και τον καταναλωτή και τον παραγωγό, και όλα έχουν γίνει κουλουβάχατα...<br /><br />Αν ήταν να διαλέξω μεταξύ του δέντρου των παιδικών μου χρόνων και αυτού εδώ στην φωτογραφία θα διάλεγα εκείνο με του Πόλικα τα καραμελόχαρτα!<br />Εκείνο το μικρό, το χαριτωμένο και φτωχικό αλλά το γεμάτο σημασία και ανθρωπισμό!<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Λιτές και αρμονικές γιορτές σας εύχομαι!<br />Το πολύ φαγητό κακό κάνει και καλό δεν κάνει παρά τις προπαγάνδες με τις οποίες μας παλάβωσαν παραγωγοί, βιομηχανίες και λοιποί! </span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-8392624093523175016?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-51004360269798743892007-12-15T10:39:00.000+01:002008-12-09T11:10:32.180+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R2Ohpzd6JjI/AAAAAAAAASc/gPzBjuN5ADA/s1600-h/parti-kaloxori+025.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144132938949600818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_CNu-vdURhBY/R2Ohpzd6JjI/AAAAAAAAASc/gPzBjuN5ADA/s320/parti-kaloxori+025.jpg" border="0" /></a><br />Στα αρνιά και στα πρόβατα να πήγαινα, για βοσκή.<br />Όχι, βέβαια, ευχαρίστως.<br />Τέλος πάντων συμβιβαζόμουν περισσότερο από το να πηγαίνω στα κατσίκια.<br />Αυτά τα φοβόμουν. Και με φόβιζαν και με νευρίαζαν αφάνταστα γιατί χώνονταν σε θάμνους και γκρεμούς που εμείς, τα μικρά, με τίποτα δεν μπορούσαμε να πάμε για να τα πάρουμε από εκεί.<br /><br />Με τις ώρες χάνονταν και μας φόβιζαν... μη πάμε σπίτι με τα μισά κατσίκια και ποιος άντεχε μετά τον πατέρα μου!!!<br />Αχ, αυτά τα κατσίκια είναι το κάτι άλλο και όποιος έμαθε να τα βόσκει έχει αναβαθμίσει το CV του κατά πολύ..<br /><br />Οι αγελάδες πάλι είναι άλλη ιστορία.<br />Όταν ξεκίνησα να βόσκω αγελάδες ήμουν πια μεγάλη κοπέλα.<br />Προμηθευόμουν τα τσιγάρα μου – πάνω από 18 ήμουν αφού στα 18-19 μου είχα μάθει να καπνίζω - ντυνόμουν καλά και ζεστά και, με τις γύρω στις 10 αγελάδες, έπιανα τις διάφορες περιοχές για βοσκή.<br />Ούτε φαγητό (το ιστορικό αζούχ) ήθελα να κουβαλώ για να μη με βαραίνει.<br /><br /><em>Πώς αντέχαμε όλη τη μέρα αναρωτιέμαι σήμερα! Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι έτσι και πέσει κατοχή εγώ δεν θα έχω πρόβλημα αφού κατά κάποιον τρόπο την έχω ζήσει και αυτήν!</em><br /><br />Αλλά πάντα με τον φόβο μη πέσω σε κινδύνους...<br />Όταν από μακριά έβλεπα άλλα ζώα μ’ έπιανε ένα σφίξιμο στην κοιλιά.<br />Όχι, δεν χρειαζόταν ο "συνάδελφος" τσοπάνος να προβεί σε πράξη για να νοιώσω εγώ τον βιασμό – εμένα με αρκούσε να δω το λυσσασμένο, το πειναλέο του βλέμμα προς το κορμί μου!<br />Εγώ αυτό το αποκαλώ βιασμός και δεν πα να λενε ότι θέλουν οι άλλοι....<br /><br />Μα μόνο όταν έβλεπα τις αγελάδες του Χρίσου (Χρίστου), που όλες μια - μια τις γνώριζα, δεν το ένοιωθα εκείνο το σφίξιμο!<br /><br />Από μακριά όταν τις έβλεπα ένιωθα την ζεστασιά να ξεκινά από την κοιλιά και να κατεβαίνει στα πόδια και από εκεί σιγά – σιγά να ανεβαίνει μετά στο κεφάλι και ένα – ένα να ζεσταίνει όλα μου τα κομμάτια μέσα εκεί στον οργανισμό μου.<br />Μια ζεστασιά που ανακούφιζε το κορμί και την συνείδησή μου και γέμιζε όλη μου την ύπαρξη με χαρά, σιγουριά, ασφάλεια...<br />Να μην τον ευγνωμονείς μετά αυτόν τον άνθρωπο;<br /><br />Κάθε φορά που τον βλέπω, τώρα, ανοίγω διάπλατα τα χέρια μου για να τον αγκαλιάσω δείχνοντας την ευγνωμοσύνη μου με την ίδια αγνότητα, ανθρωπιά και καθαρότητα που έδειχνε και αυτός τότε!!!<br /><br /><em>Στην φωτογραφία χορεύει ο <strong>Λεβέντης ο Χρίσος</strong>.<br />Δίπλα η γυναίκα του (Λισάφ) – Ελισάβετ, κόρη του Γαράταη. Άλλη λεβέντισσα αυτή!</em><br /><br />Τους εύχομαι τα 6 ή 7 τους κορίτσια (πιο κατάλληλο δεν θα έβρισκε ο Θεός να δώσει κορίτσια) το ίδιο λεβέντικα να είναι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-5100436026979874389?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>Simela Meletlidouhttp://www.blogger.com/profile/13033513337970294159noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-73111898241689025402007-12-09T16:56:00.000+01:002008-12-09T11:10:32.631+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1wQ3xrJfmI/AAAAAAAAAC0/AQZAHJ2tgWA/s1600-h/parti-kaloxori+011.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142003424963427938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1wQ3xrJfmI/AAAAAAAAAC0/AQZAHJ2tgWA/s320/parti-kaloxori+011.jpg" border="0" /></a>Είπαν πως θα είχε γλέντι στο Καλοχώρι δυο εβδομάδες μετά το πανηγύρι μας!<br />Πολύ επιτυχία είχε το διήμερο γλέντι του πανηγυριού και πίστεψαν πως αν ξαναγινόταν 14 μέρες αργότερα θα είχε πάλι επιτυχία.<br />Έτυχε να ήμουν και Ελλάδα τότε, στην Θεσσαλονίκη, και ας πάμε, σκέφτηκα, μπας και θυμηθούμε τα νιάτα μας!<br /><br />Μ’ είχε φαει και η πρεσβύτερη, νούμερο1 αδελφή μου, η Κερεκή, που τελευταία έχτισε σπίτι και μένει εκεί, στις ρίζες της!<br />«Έλα πουλίμ αδακές μίαν κιάλλο ας ελέπωσε» με παρακάλαγε και συνδύασα τα δυο μαζί και πήγα με την νούμερο 8 αδελφή μου, την Ναστασία.<br /><br />Έβρεχε καρεκλοπόδαρα εκείνο το Σάββατο, ο κόσμος είχε ξοδέψει στο πανηγύρι, ε, τι περιμέναμε;<br />Το καφενείο ήταν άδειο - όχι ακριβώς άδειο αλλά ελάχιστοι είχαν μαζευτεί.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1wRCBrJfnI/AAAAAAAAAC8/LSoWcwCU9fo/s1600-h/parti-kaloxori+027.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142003601057087090" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1wRCBrJfnI/AAAAAAAAAC8/LSoWcwCU9fo/s320/parti-kaloxori+027.jpg" border="0" /></a><br />Καθώς φαίνεται, όμως, και με ελάχιστους γίνεται γλέντι.<br />Η ορχήστρα συντονισμένη, ο νταουλτζής στα τσαλίμια του, ο τραγουδιστής απ τα Κάτω Πορρόια, που όσο μαγκί τον άφησα πριν 30 + χρόνια άλλο τόσο μαγκί τον βρήκα τώρα, στο φόρτε του και οι λίγοι παρόντες Καλοχωρίτες στο κέφι τους!<br /><br />Όλα καλά... μέχρι κι εγώ έριξα κάποιους χορούς που, Sorry πόντιοι, αλλά μόνο με ποντιακά εγώ δεν την βρίσκω!<br />Θέλω και τα ελληνικά μου θέλω και την ποικιλία μου!<br /><br />«Καλά βρε μεγάλε, τόση μαγκιά διαθέτεις, ελληνικά δεν διαθέτεις στο ρεπερτόριό σου» ρώτησα στον τραγουδιστή που φάνηκε να καταχάρηκε που με είδε μετά από τόσα χρόνια...<br /><br />«Τς» ήταν η απάντησή του!<br /><br />Μάλιστα! Κάργα πόντιος αυτός! Ποντιάρας!<br />Πάντως, υλικό με φωτογραφίες, έστω γι αυτό το ποστ, έχω πάρει!<br /><br /><br /><em><strong>Φωτογραφία 1</strong> - ο Χάμπος (Χαράλαμπος) τη Ζεγκλίλια, η Ναστασία τη Πατήρη (νούμερο 8 αδελφή μου), ο Τίγκης (Αναστάσης) τη Χάτσονος.<br />Τον τελευταίο, καθώς και τα πρώτα μικρά, δεν τους γνωρίζω - ίσως είναι από άλλο χωριό!<br />Και, φυσικά, ο τραγουδιστής Ιακωβίδης Ευθήμης, έτσι νομίζω λέγεται.<br /><br /><strong>Φωτογραφία 2</strong> - ο νταουλτζής μ’ ένα από τα απλά του τσαλίμια - τα τολμηρά του δεν προλάβαινα να τα φωτογραφίσω.<br />Αυτός που χορεύει είναι ο Χρίσος (Χρίστος) τη Κανής.<br />Είναι ο άνθρωπος στον οποίο τρέφω έναν ιδιαίτερο σεβασμό.<br />Προσεχώς θα του αφιερώσω ένα ολόκληρο ποστ! </em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7311189824168902540?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-6784137737478120812007-12-01T10:02:00.000+01:002008-12-09T11:10:32.943+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1Ekihzp5zI/AAAAAAAAACk/4SyfOGxXHso/s1600-R/KIRIAKI-STAN.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138928825415624498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1Ekihzp5zI/AAAAAAAAACk/9_hpC6p2Hx0/s320/KIRIAKI-STAN.jpg" border="0" /></a><br />...που μου την διηγήθηκε η Κερεκή από το Göteborg της Σουηδίας (φωτογραφία) όταν είχε έρθει στην Στοκχόλμη για έναν διαγωνισμό στην διήγηση παραμυθιού!<br />Αυτή η Κερεκή την είχε ακούσει την ιστορία από την γιαγιά της, την Κερεκή Χριστοφορίδου, την γειτόνισσά μου στο Καλοχώρι.<br />25 είναι τα βήματα μεταξύ των σπιτιών μας, τα μέτρησα τώρα που ήμουν στο χωριό.<br /><br />Όταν, λεει, οι παλαιοί μας ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στο Καλοχώρι Σερρών - από άλλες διηγήσεις ξέρουμε ότι τότε από τα παραθαλάσσια μέρη της Κατερίνης είχαν έρθει, εκεί όπου αρχικά σαν πρόσφυγες, τότε, από την μικρά Ασία τους εγκατέστησαν αλλά αυτοί, οι δικοί μας, από θάλασσες και τέτοια δεν γνώριζαν και ζήτησαν βουνίσια μέρη, εξ ου και η εγκατάστασή τους στα άγονα και φτωχά μέρη όπου κι εγώ είχα την ατυχία να γεννηθώ – και αφού είχαν χτίσει τα σπίτια τους κλπ., ήρθε η ώρα να σκεφτούν και για την εκκλησία του χωριού.<br /><br />Παπάς υπήρχε ήδη αλλά το πρόβλημα ήταν στο σε ποιο από τα τρία σημεία, που <strong>οι άντρες</strong> του χωριού είχαν επιλέξει, θα χτιζόταν η εκκλησία.<br /><br />Η γιαγιά Κερεκή, κοινώς Λαμπίνα, που τότε ήταν και νέα και ωραία αλλά πάνω απ όλα ήταν και έξυπνη, είχε δει τότε ένα όνειρο στο οποίο το σενάριο είχε ως εξής:<br /><br />Ένα φέρετρο με το πτώμα ενός μεγάλου, του Δεσπότη, ας πούμε, ήταν μέσα σε μια εκκλησία (στο μέρος όπου σήμερα βρίσκεται η εκκλησία του χωριού μας).<br />Το φέρετρο αυτό το βραδάκι το μετακινούσαν οι χωρικοί, <strong>οι άντρες</strong>, σ’ ένα από τα άλλα τρία μέρη που διεκδικούνταν να χτιστεί η εκκλησία.<br />Μα το πρωί βρίσκανε το φέρετρο στο αρχικό σημείο, εκεί που είναι η εκκλησία σήμερα.<br />Το γεγονός αυτό συνέβη τρεις φορές.... στο όνειρο.<br /><br />Η γιαγιά Κερεκή είχε τότε φιλενάδα την παπαδιά του χωριού και, επόμενο ήταν, να το διηγηθεί σ’ αυτήν μ’ εκείνο το ωραίο, το εκφραστικό και το περιγραφικό της στυλ.<br /><div><div><div>(Να μην έχει να μοιάσει η μικρή Κερεκή από το Göteborg;)<br />Επόμενο ήταν, επίσης, η παπαδιά να το πει στον άντρα της, τον παπά, και βλέπει η Κερεκή τον παπά μιαν ωραία πρωία στην πόρτα της.<br /><br />«Κέρεκη έναν καλό όνειρο έξα ότι είδες, για πέατο και σεμέν...» της είπε αυτός και η Κερεκή, δεν γνωρίζω αν εσκεμμένα, πάντως του απάντησε διπλωματικά ως εξής: «Εμείς οι γαρήδες, Πάτερ, τρανά είναι τα μαλία μουνε αμα κοντά είναι τα μυαλά μουνε... ασ’ εμέν πα ντο αραέφς....»<br /><em><strong>Εμείς οι γυναίκες έχουμε μεν μακριά μαλλιά αλλά έχουμε και κοντά μυαλά... τι άραγε ψάχνεις από μένα!</strong></em><br /><br />Του άρεσε, βέβαια, το όνειρο, του Παπά, κι έτσι χτίστηκε η εκκλησία εκεί όπου βρίσκεται σήμερα, 15 βήματα από το σπίτι μου. (και 10 από της Κερεκής!!!)<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1Ek4Bzp50I/AAAAAAAAACs/UnRE-rV4bq8/s1600-R/ellada+031.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138929194782811970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/R1Ek4Bzp50I/AAAAAAAAACs/0c37aqHvNVQ/s320/ellada+031.jpg" border="0" /></a><br />Και για το όνομα «Αϊ Δημήτρης» ειπώθηκε κάτι, που μάλιστα το διασταύρωσα και με την μια κόρη της Κερεκής, την Μελπού, λυπάμαι, όμως, που δεν το θυμάμαι.... άλλη φορά ίσως το γράψω κι αυτό.<br /><br />Αυτό, λοιπόν, είναι το παραμύθι για την εκκλησία μας που τώρα την βρήκα ανανεωμένη και το εξωτερικό της χτισμένο με πέτρες (φωτογραφία).<br /><br />Καλά να είναι η μικρή Κερεκή από το Göteborg που μου έδωσε το έναυσμα να γράψω αυτό εδώ το αφιέρωμα στην εκκλησία μας. </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-678413773747812081?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-27345241594255453582007-10-25T21:52:00.000+02:002008-12-09T11:10:33.047+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RyD0s2VyI4I/AAAAAAAAACU/LuyN6mL04MA/s1600-h/EKLISIA-IPOSTEGO.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125365427285926786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RyD0s2VyI4I/AAAAAAAAACU/LuyN6mL04MA/s320/EKLISIA-IPOSTEGO.JPG" border="0" /></a><br /><div>Έφτασε κιόλας το πανηγύρι μας. Ο Αη Δημήτρης γιορτάζει κι εγώ δεν έχω εμπνευστεί τι να γράψω!<br />Νόμισα πως είχα ακόμα καιρό και δεν έχω ετοιμαστεί.<br />Μα πώς περνάνε έτσι οι μέρες... κρίμα που για πέντε μέρες το χάνω - στις πρώτη Νοεμβρίου θα κατέβω Ελλάδα εγώ!<br /><br />Έχω να παρευρεθώ στο πανηγύρι μας 20 χρόνια.<br />Την τελευταία φορά που ήμουν εκεί ήμουν καθοδόν για την Αμερική.<br />Έφυγα από Σουηδία, έμεινα στην Ελλάδα περίπου τρεις μήνες και μετά συνέχισα για την Αμερική. Κι έτυχα τότε στο πανηγύρι μας.<br />Τι θυμάμαι από εκείνο το πανηγύρι; Δεν θυμάμαι και πολλά.<br />Χάρηκα που εκείνο το βράδυ είχα δει την Νίτσα της Φανής που είχα πάρα πολύ καιρό να δω. Αυτό το θυμάμαι.<br /><br />Την είδα στον χορό, στο καφενείο του χωριού το οποίο τυγχάνει να είναι και του αδελφού μου (νούμερο 7 από Γερμανία) αλλά τέτοια μέρα το ενοικιάζουν διάφοροι για να κονομήσουν κάνα φράγκο. Με πλαστικά πιάτα, ποτήρια και μαχαιροπίρουνα, με ξεροψημένες μπριζόλες και στεγνή σαλάτα βγάζουν κι αυτοί κάνα φράγκο!<br /><br />Η μάνα μου είχε μείνει στο σπίτι να προσέχει τα παιδιά μου, μικρά αυτά τότε, 5 και 3 ετών.<br />«Δέβα γιάβρουμ εσύ και χόρεψω», μου είχε πει και θυσίασε τον δικό της χαβαλέ. Πολύ της άρεζε να βλέπει τον κόσμο να χορεύει και να διασκεδάζει.<br />Η διασκέδαση των άλλων ήταν και δική της κι όμως την βραδιά εκείνη, την μοναδική διασκέδαση στο χωριό, την χαλάλισε για μένα.<br /><br />Άλλα πράγματα δεν θυμάμαι.<br /><br />Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι τις προσευχές μας ο καιρός να είναι ανάλογος με τα ρούχα που είχαμε. Είχαμε κοντομάνικα θέλαμε να φωτίζει ο ήλιος. Είχαμε κάνα παλτό, που καμιά φορά αδέλφια από την Γερμανία μας στέλνανε, παρακαλούσαμε να κάνει κρύο.<br />Αν μας «άκουγε ο Θεός» δεν το θυμάμαι.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-2734524159425545358?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-28287908247157851942007-10-12T22:06:00.001+02:002008-12-09T11:10:33.441+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/Rw_h1CQB_sI/AAAAAAAAACM/IcNiLWF0wwA/s1600-h/framsida.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120559602596970178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/Rw_h1CQB_sI/AAAAAAAAACM/IcNiLWF0wwA/s320/framsida.jpg" border="0" /></a><br /><div>Αυτή ήταν η εικόνα του πατρικού μου σπιτιού πριν περίπου δέκα - είκοσι χρόνια.<br />Το σπίτι αυτό εγώ ποτέ δεν το έχω δει νέο - καινούργιο. Έτσι σε καλή και αξιοπρεπή κατάσταση, που λεμε.<br /><br /><em>Στο ΜΠΡΟΣ με την μάννα μου και με τα μικρά μου, τότε, παιδάκια.<br />ΤΟ ΠΙΣΩ μέρος με τα σπασμένα κάγκελα – στη φάση αυτή το σπίτι ήταν, φυσικά, ακατοίκητο.<br />(Την φωτογραφία αυτή την έβγαλε η όμορφη χωριανή μου Αγγελική που τότε έμενε στο Boston της Αμερικής και ήταν με διακοπές στο χωριό. Μου την έχει στείλει με μια συγκινητική αφιέρωση που δυστυχώς τώρα δεν την θυμάμαι)</em><br /><br /></div><br /><div></div><br /><div>Το σπίτι, λοιπόν, αυτό σήμερα είναι <a href="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/Rw_U4yQB_qI/AAAAAAAAAB8/-sArfdh-bnk/s1600-h/backside.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120545373370318498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/Rw_U4yQB_qI/AAAAAAAAAB8/-sArfdh-bnk/s320/backside.jpg" border="0" /></a>κατεδαφισμένο!<br />«Εκατό άτομα είστε ένας σας δεν μπορεί να το γκρεμίσει μη πέσει και σκοτώσει κανέναν περαστικό» έκαναν τις αλλεπάλληλες παρατηρήσεις τους οι υπεύθυνες Υπηρεσίες και πάτησε ο Χρίστος (το νούμερο 7 αδελφός) και το γκρέμισε. Σήμερα είναι περίπου όπως στο νούμερο 3 φωτογραφία.<br /><br />Κι όμως, στο άθλιο αυτό σπίτι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν 13 Έλληνες Πολίτες.<br />Ε, στραβά κουτσά μεγάλωσαν και σκόρπισαν μετά σε διάφορες γωνιές του κόσμου. Να έκαναν τι στα πάτρια εδάφη που στα χωράφια της αντί για γεωργικά προϊόντα φύτρωναν πέτρες και βράχια!<br /><br />Αφότου, λοιπόν, οι 7 άντρες πολίτες, που γαλουχήθηκαν στα ερείπια αυτά, υπηρέτησαν πρώτα την μάνα ΕΛΛΑΔΑ έριξαν την μαύρη πέτρα και τράβηξαν για ένα σίγουρο μέλλον στην Γερμανία και στην Σουηδία.<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/Rw_VBCQB_rI/AAAAAAAAACE/3lr2mZJLLL0/s1600-h/GREMISMENO+SPITI-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5120545515104239282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/Rw_VBCQB_rI/AAAAAAAAACE/3lr2mZJLLL0/s320/GREMISMENO+SPITI-1.JPG" border="0" /></a><br />Την μαύρη πέτρα την έριξαν και τα 6 θηλυκά του σπιτιού, που όλως παραδόξως γεννήθηκαν μετά τα αρσενικά.<br /><br />Ένα ακόμα από τα κοινά χαρακτηριστικά αυτών των δεκατριών αδελφών, και των αρσενικών και των θηλυκών, είναι ότι όλοι άφησαν την άθλια κατάσταση του χωριού, αλλά και του σπιτιού, με θυμούς και βρισιές από τον πατέρα. Διότι όσο στα χωράφια φύτρωναν πέτρες τόσο αυτός επέμενε να κρατά τα παιδιά του εκεί για να τα καλλιεργούν...<br /><br />Αυτά, κι άλλα πολλά, από το Καλοχώρι Σερρών και από την οικογένεια Μελετλίδη τις δεκαετίες του 60 και 70!<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-2828790824715785194?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-48356540115030779752007-10-05T19:25:00.000+02:002008-12-09T11:10:33.578+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RwZz8iQB_oI/AAAAAAAAABs/On70NaSjGKc/s1600-h/VRISI-SHOLIOU-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117905510376537730" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RwZz8iQB_oI/AAAAAAAAABs/On70NaSjGKc/s320/VRISI-SHOLIOU-1.JPG" border="0" /></a><br /><div>«Ας κάτσουμε πρώτα λίγο να πάρουμε μια ανάσα», έλεγε η μάνα μου όταν φτάναμε σ’ αυτό εδώ το σημείο.<br />Τότε, βέβαια, δεν υπήρχε αυτή η όμορφη βρυσούλα αλλά το πλατάνι σταθερό, εκεί, από τότε που γνωρίζω τον εαυτό μου!<br /><br />Το μέρος αυτό είναι 50 περίπου μέτρα έξω από την εκκλησία, και δίπλα από το σχολείο, πηγαίνοντας για το χωριό Καστανούσσα.<br />Δηλαδή δίπλα στο ποτάμι και στο <span style="font-size:180%;">Τ</span>, όπως το αποκαλώ και στο βιβλίο μου.<br />Εκεί, δηλαδή, από όπου ξεκινά και ο δρόμος προς την στάση του τρένου για να συνεχίσει μετά για το χωριό Ανατολή.<br /><br />Ένα όνειρο που είχα δει πριν μερικά χρόνια διαδραματίζονταν σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, το <span style="font-size:180%;">Τ</span>, αλλά πριν διηγηθώ το όνειρό μου ας πω της μάνας μου το «ας πέρουμε μιαν ένα σουλούχ».<br /><br />Για τραπέζι δε θυμάμαι αλλά ένα παγκάκι νομίζω υπήρχε και τον καιρό εκείνο κάτω από το πλατάνι αυτό και πάνω σ’ εκείνο ήθελε η μάνα μου να κάτσουμε να ξεκουραστούμε.<br />Αυτο συνέβαινε επιστρέφοντας για το σπίτι από τις πολλές και διάφορες δουλειές που κάναμε στα χωράφια... κυρίως, όμως, όταν επιστρέφαμε από το μάζεμα των «τσατσιών» = ξερά κλαδιά και χαμόκλαδα για προσάναμμα!<br /><br />Σαν να μην είχαμε άλλες δουλειές είχαμε και τέτοια μαζέματα και κουβαλήματα, κατάλαβες;<br />Ε, να μην κουραζόταν και η μάνα μου και ο καθένας που κουβαλούσε τέτοια.<br />Μήπως κι εγώ δεν κουραζόμουν και παρά το γεγονός ότι το σπίτι μας βρίσκεται άλλα 70-80 μέτρα από αυτό το σημείο χρειάζονταν η μάνα μου πρώτα να ξεκουραστεί!<br /><br /><strong></strong></div><br /><div><strong>Το Όνειρο που δεν ξέρω πόσες φορές το είδα, πάντως πάνω από μια φορά, και που έχει καιρό να το δω:</strong><br /><br />Τρέχω επειδή κάποιοι με κυνηγούν. Τρέχω αλλά κάπου ξέρω ότι δεν γλιτώνω διότι αυτοί που με κυνηγούν όπου να ‘ναι με φτάνουν…<br />Το κυνηγητό γίνεται από το χωριό προς το ποτάμι και καθώς φαίνεται πρόκειται για πολύ άγριους που με κυνηγούν αλλά δεν γνωρίζω τον λόγο του κυνηγιού!<br /><br />Σε κάποια στιγμή, και ακριβώς σ’ αυτό το σημείο του <span style="font-size:180%;">Τ</span>, παίρνω την μεγάλη απόφαση και παρά τον κίνδυνο σταματώ, χτυπώ με δύναμη τα χέρια στους μηρούς μου, μια-δυο-τρις φορές και αρχίζει το κορμί μου να ανεβαίνει…να ανεβαίνει και χτυπώντας ακόμα πιο δυνατά ανεβαίνω πιο ψηλά! </div><br /><div><br />Με τον φόβο μην πιάσουν τα πόδια μου από κάτω οι άλλοι, αφού μ’ έχουν ήδη πλησιάσει, προσπαθώ να ανέβω όσο πιο ψηλά και όσο πιο γρήγορα γίνεται.<br />Τους γλιτώνω στην τρίχα και σαν φτάσω στις κορυφές των πλατανιών, και τις περάσω, ξαπλώνω το κορμί μου οριζόντια και αρχίζω πια να πετώ κανονικά και να τους βλέπω από πάνω και να γελώ επειδή κατάφερα να τους ξεφύγω! !!<br /><br />Αν υπάρχει κανένας καλός ονειροκριτής να μου εξηγήσει το όνειρο ας στείλει mail στο: sumelaki@hotmail.com </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-4835654011503077975?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-13595189228872716342007-09-25T15:59:00.000+02:002008-12-09T11:10:33.731+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RvkV2SQB_nI/AAAAAAAAABk/ru3XT2khiaQ/s1600-h/KALOXORI-EKLISIA-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114142874212105842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RvkV2SQB_nI/AAAAAAAAABk/ru3XT2khiaQ/s320/KALOXORI-EKLISIA-1.JPG" border="0" /></a><br /><div><br />Στις 26 Οκτωβρίου, του Αγίου Δημητρίου, γιορτάζουμε στο Καλοχώρι Σερρών!!!<br /><br />«Να σαν εμάς», θα έλεγε τώρα η μάνα μου που στην κυριολεξία σημαίνει ποιος την χάρη μας αλλά αυτή πάντα το έλεγε σε στιλ: σιγά το πράμα!<br />Και τι έγινε, δηλαδή, αφού σε κάθε πανηγύρι ή φουστάνι δεν θα είχαν τα μωρά της ή παπούτσια ή θα έλειπαν τα λάδια τα μακαρόνια κλπ...<br /><br />Το λάδι ήταν η αδυναμία της μάνας μου, όταν το είχε το χρησιμοποιούσε πληθωρικά και, φυσικά, πάντα τελείωνε πριν την ώρα του και πάντα έλειπε από την κουζίνα και άντε πάλι από την αρχή φώναζε τον άντρα της να φέρει λάδ!<br />«Νέπε φέρε λαδ = βρε φέρε λάδι», του έλεγε μονίμως, θυμάμαι!<br />«Νέτσι αφορησμέντσα ακομάν οψεκές έγκα = βρε χαμένη (αφορισμένη) ακόμα προχθές έφερα» απαντούσε μονίμως αυτός! </div><br /><div><br />Πρότυπο ζευγαριού ε; Να, τέτοια ζευγάρια να έχεις σαν πρότυπα για να προκόψεις αργότερα κι εσύ σαν ζευγάρι...</div><br /><div></div><br /><div><strong>Νέπε</strong> τον φώναζε αυτή <strong>Νέτση</strong> την φώναζε αυτός!<br />Τα ονόματα <strong>Ιορδάνης </strong>και <strong>Πολυξένη</strong> ήταν μόνο για τα χαρτιά!<br /><br />Και προσέξατε; Ο άντρας, παρακαλώ, κρατούσε το budget και της κουζίνας κάτι που πολύ το λαχταρούσε η άμοιρη η μάνα μου και το έδειχνε αργότερα όταν μας έβλεπε να έχουμε εμείς το κουμάντο και το ταμείο στις δικές μας οικογένειες... «αίκα πα κ’ επείκα και αχά τεμόν την τύχη» έλεγε παραπονεμένη... άσε, δεν θα το μεταφράσω γιατί πονάει πολύ!<br />Τι μου ‘ρθε τώρα και γράφω γι αυτούς; Για το πανηγύρι είχα σκεφτεί να γράψω!<br /><br />Θα γράψω για το πανηγύρι άλλη φορά γιατί το κεφάλι μου τώρα βάραινε και λεω να αναπαυτώ.<br />Άλλωστε, ακόμα έχουμε καιρό γι’ αυτό<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1359518922887271634?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-56427441072647443102007-06-17T10:03:00.000+02:002008-12-09T11:10:33.914+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RnT6vglWrBI/AAAAAAAAABc/ewLkyYUNvxM/s1600-h/HAMELETE-1.JPG"><span style="color:#000000;"><br /></span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5076958374060796946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RnT6vglWrBI/AAAAAAAAABc/ewLkyYUNvxM/s320/HAMELETE-1.JPG" border="0" /></a> ... καθώς και ο ιδιοκτήτης του, αν σαν παράδειγμα πάρουμε τον ιδιοκτήτη αυτού εδώ του μύλου, της χαμελέτες, που λέγαμε...<br /></span></a><br />Στα παλιά καλά χρόνια υπήρχε εδώ, σχεδόν κατοικούσε, ένας ιδιοκτήτης, ένας παππούλης που ταυτόχρονα με τη δουλειά του, να αλέθει των χωρικών τα σιτάρια και καλαμπόκια, δεν άφηνε βυζί για βυζί απαρατήρητο και αμελέτητο.<br /><br />Τα τακτοποίησε όλα τόσο καλά - αφού και πηγή, με κρυστάλλινο κρύο νερό να τρέχει διαρκώς, είχε μεριμνήσει να φτιάξει μπροστά στον μύλο του.<br />Εκεί έστηνε το καρτέρι του, ο παππούλης, πότε θα φτάσουν τα κοριτσόπουλα να γεμίσουν τις στάνες και τους κουβάδες τους με το νερό του!<br />Και σκύβοντας αυτά για να γεμίσουν - επίτηδες να έφτιαξε την κάνουλα τόσο χαμηλά; έβρισκε αυτός την ευκαιρία να μελετά όλα τα μέρη των νεανικών μας κορμιών!<br />Και των έμπροσθεν και των όπισθεν...<br /><br />Τον φοβόντουσαν πολλά κοριτσάκια, άκουσα σαν μεγάλη να λενε, αλλά εγώ δε θυμάμαι να του έκανα την χάρη να τον φοβάμαι κιόλας!<br />Δε φτάνει που του κάναμε την χάρη βλέποντάς μας να «την βρίσκει», ποιος ξέρει πώς, θα του κάναμε και την χάρη να τον φοβόμασταν;<br />Ε, όχι δα!<br /><br />Απεναντίας πλησιάζοντας προς την πηγή του, εγώ, πατούσα γερά τα πόδια μου, θυμάμαι, από μακριά να του στείλω το σινιάλο: κοίτα παλιόγερε και γερο-παλιο-καυλιάρη ΕΓΩ έρχομαι τώρα και αλίμονό σου αν δω το λυσσιάρικο το βλέμμα σου πάνω στο άσπιλό μου κορμάκι...!<br /><br />Όχι, δεν είχαμε κανένα περιστατικό, τουλάχιστον όχι εγώ, για άλλες δε βάζω το χέρι μου στην φωτιά...<br />Έπρεπε, όμως, να μας αγγίξει για να θεωρηθεί περιστατικό;<br />Το γουρλωμένο και λυσσασμένο του βλέμμα, προς εμάς τα μικρά και απροστάτευτα, δεν είναι ήδη περιστατικό;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-5642744107264744310?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-31905177625971588622007-06-10T14:07:00.001+02:002008-12-09T11:10:34.104+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RmvpqglWrAI/AAAAAAAAABU/Ifal7DeVWPs/s1600-h/DESPOTIS.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5074406321673382914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RmvpqglWrAI/AAAAAAAAABU/Ifal7DeVWPs/s320/DESPOTIS.JPG" border="0" /></a><br />Και μια φωτογραφία από τον καιρό που φασίστες και εκκλησία ήταν πολύ στενά δεμένοι, πολύ πιο στενά από ότι σήμερα, κώλος και βρακί που λενε.<br /><br />Και τρυπώ την μύτη μου αν η φωτογραφία αυτή δεν είναι βγαλμένη την ίδια μέρα που στήσαμε την σκηνή, εμείς οι τρεις τελευταίες αδελφές, οι τρεις Χάριτες δηλαδή, και ο πατέρας μου.<br />Ο λόγος; Την προηγούμενη νύχτα είχαμε πάει σε πάρτι. Και σαν να μην έφτανε αυτό καπνίσαμε κιόλας, οι προκομμένες, θέλοντας να κάνουμε εντύπωση στους 3-4 νέους του χωριού, μεταξύ αυτών και στον μορφονιό και παπά γιο, Σταμάτη, τον οργανωτή εκείνης της μοντέρνας και νεοφερμένης στα χωριά μας αμερικάνικης δραστηριότητας!<br /><br />Και ποιος μωρέ πρόλαβε και μας πρόδωσε στον πατέρα μου και είχε γίνει το «έλα να δεις» την ώρα ακριβώς που από τον δρόμο περνούσε αυτός ο Δεσπότης, με όλο του το επιτελείο, για να παν στην εκκλησιά!<br /><br />Ένα πρόσωπο που αναγνώρισα στην φωτογραφία είχε γράψει ιστορία στο χωριό "καρφώνοντας" αυτούς που δεν πήγαιναν με τα νερά τους!<br /><br />Όταν εξ αιτίας του οικογενειακό μου άτομο παρουσιάστηκε στο στρατιωτικό κρατητήριο, στην Ροδόπολη, με την κατηγορία ότι εξεφώνησε το «Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ» το άτομο αυτό με ανοιχτό το στόμα είπε: ατό πα ντο εν = Τι είναι αυτό;<br /><br />Πού να ήξερε τι σημαίνει το «ή ταν ή επί τας», και γιατί να το είχε πει, και σε ποιον να το είχε πει, και γιατί να είχε κατηγορηθεί σε περίπτωση που το είχε πει.. πολλά ερωτηματικά που ποτέ δεν απαντήθηκαν!<br /><br />Τότε κόβανε και ράβανε οι εξουσιΑρχηδες, όχι πως και τώρα δεν γίνεται το ίδιο αλλά τα πράματα τώρα είναι πιο ανθρώπινα και δίκαια, θέλω να πιστεύω!<br /><br /><br />-------------------------------------<br /><br />Χθες καθόμουν και σκεφτόμουν γιατί και για ποιόν έχω ξεκινήσει αυτό το blog αφού άτομα της ηλικίας μας, διότι αυτούς γνωρίζω και σ’ αυτούς περισσότερο αναφέρομαι, δεν έχουν ιδέα από τεχνολογία και ιντερνετ!<br />Όπως παλιά οι παλαιοί αναρωτιόντουσαν «πάρτι πα ντο εν = τι είναι πάρτι» σήμερα οι συνομήλικοί μου αναρωτιούνται «ιντερνετ πα ντο εν = τι είναι ιντερνετ», κάπως έτσι...<br />Επομένως λίγοι είναι οι καλοχωρίτες που παίρνουν μέρος σ’ αυτό το καλοχωρίτικο μάζεμα, εδώ, και αυτό επειδή ζουν στο εξωτερικό και είχαν την πολυτέλεια να μάθουν την τεχνολογία... και πάνω απ’ όλα να μάθουν ότι η ηλικία δεν παίζει κανέναν ρόλο!<br /><br />Εμείς, όμως, εκεί. Συνεχίζουμε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-3190517762597158862?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-8470968661386322422007-06-04T19:00:00.001+02:002008-12-09T11:10:34.347+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RmRGpn5znVI/AAAAAAAAABE/2Q5jj5HVHlQ/s1600-h/KALOXORI-EKLISIA-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072256761226042706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RmRGpn5znVI/AAAAAAAAABE/2Q5jj5HVHlQ/s320/KALOXORI-EKLISIA-1.JPG" border="0" /></a><br /><div><div><div>Χάρηκα ιδιαίτερα όταν η Πολυξένη, η κόρη της Δέσπως (νούμερο 10 αδελφής της οικογένειας μου) μου έστειλε αυτή την φωτογραφία!<br />Θυμήθηκα αυτό που συνηθίζω να λεω σε αυτούς που αναρωτιούνται κάθε πότε πηγαίνω στο Καλοχώρι «ε, τώρα πια μόνο σε κηδείες και μνημόσυνά μας παω...!»<br />Διότι η πρώτη στάση γίνεται εδώ, στην εκκλησία μας, στην εκκλησιά του Αγίου Δημητρίου που κάθε 26 Οκτωβρίου, στο πανηγύρι της, έκανα την προσωπική μου παράκληση στο Θεό να κάνει ανάλογα με τα ρούχα μου καιρό! </div><div><br />Δε θα μείνω, ωστόσο, σε κηδείες και μνημόσυνα διότι η επόμενη φωτογραφία, σταλμένη από την Νέα Υόρκη, ΑΧ αυτή και τι δε μου θύμισε... </div><div></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RmRG3H5znWI/AAAAAAAAABM/oCHXiFwzNsE/s1600-h/IMG_6906%5B1%5D-iroon2-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5072256993154276706" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RmRG3H5znWI/AAAAAAAAABM/oCHXiFwzNsE/s320/IMG_6906%5B1%5D-iroon2-1.JPG" border="0" /></a><br /><div><br />Εδώ στο Ηρώο κορίτσια και αγόρια, αυτά τα ελάχιστα που υπήρχαν - το έχω ξαναπεί αυτό - έκαναν ότι ήταν δυνατό να νοιώσουν νέοι και ταυτόχρονα και ένα μέρος της κοινωνίας!<br /><br />Εδώ στο Ηρώο, τι μας ένοιαζε τότε ο πραγματικός λόγος της ύπαρξης αυτού του έργου, τα κατατιθέμενα στεφάνια πάνω του κλπ., εμείς εδώ δείχναμε τα κάλλη και τα νιάτα μας!<br /><br />Ας μη πω, όμως, "εμείς" κι ας αναφερθώ στο "εγώ" διότι κανείς δεν ξέρει ο καθένας πώς βιώνει τις καταστάσεις άσχετα αν τις βιώνουμε μαζί.<br /><br />Εγώ, πάντως, τις βίωνα με όλο το μεγαλείο και την σημασία τους και το Ηρώο, και όλη η αυλή του σχολείου και της εκκλησίας (πάντα μαζί πανε αυτά στην Ελλάδα) για μένα ήταν η πασαρέλα όπου έδειχνα την κορμοστασιά και τα νιάτα μου.<br />Πάντα, όμως, με μια σιωπηλή συμφωνία με τους υπόλοιπους όποιος δει τον πατέρα μου πρώτος να ρίξει τα σινιάλα του για να κρυφτούμε - συνήθως ήμασταν κάνα δυο τρεις αδελφές μαζί!<br /><br />Και αυτός εκεί, μωρέ, να μη μας άφηνε να χαρούμε λιγάκι!!!<br />Ή στα αρνιά να μας στείλει ή σε κανένα χωράφι για να κόψουμε τα τσιτσάκε (λουλούδια) του καπνού για να αναπτυχθεί καλύτερα ο κορμός και τα φύλα του...<br />Μη μας έβλεπε, μωρέ, ήρεμους αυτός ο άνθρωπος.<br />Ήθελε πάντα να ήμασταν αλερτ, στην τσίτα, στην κίνηση, στη δουλειά!<br />Εύκολο είναι μετά να είσαι εσύ ήρεμος, άνετος και δίχως στρες; </div><div></div><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-847096866138632242?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-1633429070131975042007-05-29T23:42:00.000+02:002008-12-09T11:10:34.532+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlyedX5znSI/AAAAAAAAAAs/PtCe0YGUAx4/s1600-h/SXOLIO-RING.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5070101507982204194" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlyedX5znSI/AAAAAAAAAAs/PtCe0YGUAx4/s320/SXOLIO-RING.JPG" border="0" /></a><br />Η δεύτερη φωτογραφία που έστειλε η Ιωάννα, από την Αστόρια της Νέας Υόρκης, είναι ένα ιερό κειμήλιο...<br /><br />Ακόμα και τα ονόματα θυμάμαι! Κάποιους από αυτούς τους βλέπω ή περιστασιακά τους έχω δει μα πολλοί παραμένουν στο άγνωστο σκοτάδι.<br /><br />Ωστόσο θα προσπαθήσω να αναφέρω τα ονόματα όσων θυμάμαι.<br /><br />Α, πριν αρχίσω ας πω ότι στον κόκκινο κύκλο είμαι εγώ και στον μπλε η Ιωάννα.<br /><br />Επειδή οι σειρές στην Ελλάδα είναι σαν βρασμένα μακαρόνια ας αρχίσω από τον δάσκαλο, Γκιουζέλη, που ξεκουράζει το χέρι του πάνω στο μαγκί τον Λεωνίδα του Παναστάτη (αυτόν δεν νομίζω να τον έχω δει έκτοτε)<br /><br />Πάμε δίπλα στην Φωτεινή, της Σοφίας και του Χάμπου που είναι συγγενής μου και κάπου - κάπου την βλέπω (στο βιβλίο μου έχω γράψει γι αυτήν)<br /><br />Δίπλα της η Μαγδαληνή του περιπτερά, Πόλικα, του οποίου το άπληστο βλέμμα δεν έφευγε από τα κορμιά των κοριτσιών... (Η Μαγάλα, όπως την λέγαμε, μου έδινε καραμέλες όταν της διηγούμουν κάποια ευχάριστη ιστορία... να ‘σαι καλά βρε Μαγάλα)<br /><br />Δίπλα σ’ αυτήν είναι το καρδιακό μου φιλαράκι, η Γεωργία του Γούρτσαλη (σε περασμένο κείμενο έγραψα γι αυτήν και πολλά ακόμα θα γράψω)<br />Μπροστά της ο Λάκης του Κουήν, άκου παρατσούκλια βρε....<br /><br />Η δίπλα, είπαμε, είναι η Ιωάννα με την Μπούλα του Καλέμ μπροστά της και δίπλα στην Μπούλα η αδελφή μου Φρειδερίκη (ως 12έκατο παιδί της οικογένειας είναι και βαφτισιμιό της τότε βασίλισσας της Ελλάδας!)<br /><br />Μετά είναι η αφεντομουντζούνα μου, που έλεγε και ο συχωρεμένος ο Καζαντζίδης, με κάποιο παιδί από την οικογένεια της Θεώνης μπροστά μου μα δεν θυμάμαι το όνομά του και θαρρώ πως ζει στην νότια Σουηδία.<br /><br />Για να μην αδικήσω τα μικράκια θα συνεχίσω με την πρώτη σειρά όπου έχουμε την Ερμιόνη του Κουήν και αδελφή του Λάκη (αυτήν την έχω δει πολλές φορές – ήμασταν και συγκάτοικοι όταν πηγαίναμε στο γυμνάσιο στα Κ. Πορρόια<br />Δίπλα της η Νόπη του Κουλτούρ που μένει στην Στοκχόλμη και κάπου – κάπου βλεπόμαστε.<br />Και τελευταία, η μελαμψούλα, υποψιάζομαι πως είναι Η Φιφή, η κόρη της αδελφής μου Κερεκής (του νούμερου 1 της οικογένειάς μου)<br /><br />Ας αρχίσω τώρα από πίσω από την Φιφή όπου η Νίκη του Βάννη ποζάρει χαριτωμένα ανίδεη πως ο άντρας που σε λίγο θα παντρευόταν θα πέθαινε λίγο μόνο καιρό μετά τον γάμο τους....<br /><br />Δίπλα στην Νίκη και λίγο πιο δεξιά είναι ο Παύλος Νικολαίδης, του Τίγκη, του οποίου η μάννα έφυγε από καρκίνο μαστού (πρόσφατα άκουσα ότι ασκεί καθήκοντα υψηλά ιστάμενου στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης)<br /><br />Μπροστά στον Παύλο υπάρχουν ένα κορίτσι κι ένα αγόρι το οποίο αγνοώ τελείως αλλά μου θυμίζει οικογένεια Θεώνης και αυτό.<br />Το κορίτσι, όμως, που είναι και δίπλα μου, λέγεται Ευθυμία μα την αποκαλούσαμε Αλίκη Βουγιουκλάκη! Γιατί άραγε; Να ήθελε να γίνει ηθοποιός;<br />Το μοναδικό κοριτσάκι ήταν που ονειρευόταν κάτι τέτοιο;<br /><br />Δίπλα σε μένα από την δεξιά πλευρά, όπως έχουμε την φωτογραφία φάτσα, είναι θαρρώ ένα αγόρι από την οικογένεια του Αλεπού, άκου κι άλλο παρατσούκλι... (η οικογένεια αυτή είχε φύγει για την Αμερική και έκτοτε χάθηκαν τα ίχνη τους – δεν τους ξαναείδα εννοώ και αν θυμάμαι καλά είχε και μια αδελφούλα με το όνομα Αλεξάνδρα)<br /><br />Ανάμεσα σε μένα και στην Ιωάννα υπάρχει ένα αγοράκι που δεν μου θυμίζει τίποτα.<br /><br />Πάμε παρακάτω....το κοριτσάκι δεξιά από στην Ιωάννα δεν μου θυμίζει επίσης τίποτα...αλλά πίσω από αυτό το κοριτσάκι και κρυμμένος από τα μαλλιά της φιλενάδας μου, Γεωργίας, φαίνεται λιγάκι ο Γιώργος του Ηλία Μελετλίδη, και συγγενή μου, που επί πολλά χρόνια τέλεσε σαν όργανο της αστυνομίας.<br /><br />Δεξιά από την Γεωργία είναι ο Χάμπος της οικογένειας Σσέρας - άλλο παρατσούκλι κι αυτό - αδελφός της «Αλίκης Βουγιουκλάκης», που παλιά όταν ζούσε εδώ, στην Στοκχόλμη, από καμιά φορά τον έβλεπα.<br /><br />Πίσω από αυτόν κι από την Μαγδαληνή είναι μάλλον ο Δανιήλ του Χαντσάρ, του φόβου και του τρόμου μου όταν έβοσκα αρνιά, πρόβατα και αγελάδες και αυτά κάνανε ζημιές σε άλλων χωράφια - ο αγροφύλακας του χωριού αυτός, ήτοι.<br /><br />Τον τύπο δίπλα στην Δανιήλ δεν τον γνωρίζω ούτε και μου θυμίζει κάποια οικογένεια στο χωριό.<br />Ανάμεσα στην Φωτεινή και στον Λεωνίδα, επιστρέψαμε στον δάσκαλο και στον Λεωνίδα, είναι ένας συγγενής μου μα δεν τον θυμάμαι καλά...<br /><br />Νομίζω πως τους ανάφερα όλους κι αν έκανα λάθος διορθώστε με...<br /><br />Η δε φωτογραφία είναι βγαλμένη στο βουνό Κρούσια, σε μια από τις εξορμήσεις που κάναμε σ’ ένα ηρώο εκεί όπου παρακαλούσαμε τον Θεό να βρέξει...<br />Παράκληση λέγονταν αυτές οι εξορμήσεις;<br /><br />(Το χωριό που φένεται πίσω είναι η Καστανούσσα κι όχι το Καλοχώρι!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-163342907013197504?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-76484111945975728412007-05-26T23:09:00.001+02:002008-12-09T11:10:34.692+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RliiOX5znRI/AAAAAAAAAAk/YTlCNASuRu0/s1600-h/PEFKOFITIA.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068979748423834898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RliiOX5znRI/AAAAAAAAAAk/YTlCNASuRu0/s320/PEFKOFITIA.JPG" border="0" /></a><br />Ήρθαν κάποιες φωτογραφίες ακόμα από την νοσταλγό του Καλοχωρίου, και κάτοικο Νέας Υόρκης, Ιωάννα, και, τι δε μου θύμισαν....<br /><br />Μια από αυτές είναι αυτή που βλέπετε και που σίγουρα δεν καταλαβαίνετε!<br />Ούτε εγώ την κατάλαβα αλλά σύμφωνα με την Ιωάννα είναι από κάποια εκστρατεία όπου φυτεύαμε πεύκα δίπλα στο σχολείο!<br /><br />Από μια παρόμοια εκστρατεία όπου θα χτίζαμε το μαγειρείο του σχολείου μας έχω μια δυνατή ανάμνηση και αυτή μου ‘ρθε στο μυαλό μόλις είδα την φωτογραφία.<br /><br />Η παιδική μου φίλη ήταν η Γεωργία Σαρηγιαννίδου του Γούρτσαλη, που λεμε...<br />Ήμασταν πολύ μα πάρα πολύ κολλητές μέχρι που αυτή παντρεύτηκε και έφυγε από το χωριό και έκτοτε φιλία σαν κι εκείνη δεν έχω αποκτήσει... ούτε και αυτή!<br /><br />Εκείνο τον καιρό διασκεδάζαμε και γελούσαμε με δυο παιδικές φιγούρες που τις λέγανε Αλέκος και Φανούρης - δε θυμάμαι από πού τις ξέραμε αφού ούτε καν τηλεόραση υπήρχε στο χωριό...<br />Εγώ ήμουν ο Αλέκος και αυτή ο Φανούρης, ίσως και αντίθετα, και κάθε φορά που μιλούσαμε γι αυτούς ή τους μιμούμασταν σκάγαμε στα γέλια....<br /><br />Εκείνη την μοιραία μέρα, λοιπόν, κουβαλούσαμε όλοι οι μαθητές πέτρες για να χτιστεί το μαγειρειό μας για να τρωμε συσσίτια, απ’ αυτά που μας έστελναν οι αμερικάνοι....<br />Εγώ και η Γεωργία πιάσαμε μια μεγάλη και βαριά πέτρα και την κουβαλούσαμε μαζί, ταυτόχρονα, δε, γελούσαμε με ένα από εκείνα τα νευρικά γέλια που συχνά – πυκνά μας έπιανε.<br /><br />Και, πού αλλού θα κατέληγε η υπόθεση αν όχι στο να πέσει από τα χέρια μας η πέτρα;<br />Και πάνω σε ποιας πόδι αν όχι στο δικό μου;<br /><br />Αχ βρε Αλέκο και Φανούρη να σας πάρει και να σας σηκώσει που ανοίξατε ολόκληρη ιστορία!<br />Διότι ιστορία είχε γίνει εκείνο το πόδι αφού με τα πρακτικά και τα γιατροσόφια κάποιων γυναικών γιατρειά δεν είχε βρει και έπρεπε άρον - άρον να καταλήξω στο νοσοκομείο των Σερρών!<br /><br />Αργότερα ίσως γράψω τι συνέβη εκεί... ή μάλλον καθοδόν για εκεί!<br /><br /><em>(Δίχως να ‘μαι σίγουρη αυτή με το ριγέ μπλουζάκι ίσως είμαι εγώ...)</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-7648411194597572841?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-83064724819993397942007-05-24T20:00:00.000+02:002008-12-09T11:10:34.998+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlXVcX5znQI/AAAAAAAAAAc/RcIWwWpU1wI/s1600-h/IMG_0201%5B1%5Dmnimata2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068191639104888066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlXVcX5znQI/AAAAAAAAAAc/RcIWwWpU1wI/s320/IMG_0201%5B1%5Dmnimata2.JPG" border="0" /></a><br /><div><div><div>Επειδή και ο θάνατος είναι ένα μέρος της ζωής μας, και ως εκ τούτου δεν πρέπει να τον φοβόμαστε ή να αποφεύγουμε να τον συζητάμε, σήμερα θα σας γράψω κάτι σχετικό μ’ αυτόν.<br />Το δείχνει, άλλωστε, και η φωτογραφία των νεκροταφείων του χωριού μου που μας έχει στείλει η Ιωάννα από την Astoria του New York - μέγας νοσταλγός του χωριού μας....<br /><br />Επηρεάστηκα και από <a href="http://simelasgr.blogspot.com/2007/05/periklis-resor-stockholm.html">μια κηδεία </a>που ήμουν σήμερα... και «έκατσε» καλά να γράψω και ετούτο εδώ το κείμενο....<br /><br /></div><div>Το Πάσχα του 2002 είχε πέσει αρχές Μαίου και έτυχε τότε να ήμουν στην Ελλάδα και να με τρελαίνουν οι παπαρούνες που είχα να τις δω από τότε που είχα φύγει από το χωριό.<br />Με το νούμερο 1 της σκάλας των αδελφών, την Κερεκή, είχαμε καταφέρει να ξεφύγουμε για λίγο από τις πασχαλινές προετοιμασίες της οικογένειας και παίρνοντας το αμάξι του Νάκη, (γιος του νούμερο 6 αδελφού, Θανάση), την «κάναμε» για το γειτονικό χωριό, Καστανούσσα! Στα γρήγορα να δούμε κάποιους συγγενείς μας γιατί πολλούς τέτοιους έχουμε εκεί.<br /><br />Σε μια φάση είχε χτυπήσει το κινητό μου και η φωνή του Νάκη αντήχησε: ρεσύ, πούστε ρε, σε δέκα λεπτά είναι έτοιμο το αρνί, να ξέρεις... όποιος γνωρίζει τον Νάκη άκουσε σίγουρα και την φωνή του διαβάζοντάς τα αυτά!<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlXU2H5znOI/AAAAAAAAAAM/lL-nfOWpliY/s1600-h/Paparounes.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068190981974891746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlXU2H5znOI/AAAAAAAAAAM/lL-nfOWpliY/s320/Paparounes.bmp" border="0" /></a><br />Παρά τις προσπάθειές μου να φτάσουμε στο σπίτι σε δέκα λεπτά, διότι ο Νάκης και ο Βασίλης, το νούμερο 8 αδελφός που επίσης έψηνε το αρνί, ήταν σε θέση να ξεκινήσουν το φαγοπότι και χωρίς εμάς, οι παπαρούνες παντού γύρω μας δεν μ’ άφησαν να τις περάσω ασυγκίνητη.<br />Με καλούσαν! Ήθελαν να με σταματήσουν να κυλήσω πάνω τους, να τις μυρίσω, να τις αγκαλιάσω, να τις αγαπήσω, να τις θυμηθώ.<br />Κατάφεραν να με παν 30-40 χρόνια πίσω τότε που σαν κοριτσάκι τις επισκεπτόμουν καθημερινά, παρέα με τα αρνάκια μου...<br />Και σταμάτησα και τραβήξαμε φωτογραφίες.<br />Η Κερεκή εμένα κι εγώ αυτήν και πρόλαβα και να πάω το μπουκέτο στους γονείς μου, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία. </div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlXVJH5znPI/AAAAAAAAAAU/ZwiUih5v72Y/s1600-h/Foraldragrav-1.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5068191308392406258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MDgQpNLvWUI/RlXVJH5znPI/AAAAAAAAAAU/ZwiUih5v72Y/s320/Foraldragrav-1.bmp" border="0" /></a><br />10-20 πόντους πιο δεξιά από το δεξί μου πόδι, στην φωτογραφία, θάψαμε τον αδελφό μου, τον Βασίλη, ένα μήνα μετά από εκείνο το πασχαλινό τραπέζι, και μόνο 52 χρονών...! </div><div><br />Και 16 μήνες αργότερα θάψαμε και τον Νάκη μας 35 ετών νέος και πατέρας 2 παιδιών.<br /><br />Ναι, έχω συγκινηθεί από την σημερινή κηδεία! Οι κηδείες γενικά μου θυμίζουν χαμένους αγαπημένους ανθρώπους!</div><br /><br /><br /><div></div><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-8306472481999339794?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-10688553108717300462007-05-23T12:12:00.000+02:002007-05-23T12:15:44.594+02:00Η maria a., που εμπνεύστηκε από το blog του Καλοχωρίου, μας στέλνει ένα κείμενο, δυστυχώς στα σουηδικά γραμμένο, και υποσχέθηκε να μας στείλει την μετάφρασή του. Ίδωμεν!<br />Δεν αφορά ακριβώς το χωριό μου - αφορά όλα τα χωριά της χώρας μας....<br /><br /><span style="color:#663333;">Läste om kalohori det är häftigt, så levande, tänk att vi kan förflytta oss dit så snabbt, vi åtminstone som vet hur det kan se ut.<br /><br />Sista åren har jag börjat besöka min äldsta syster som bor i byn Fiska (Kilkis) för att återknyta till min glömda barndom.<br />Det är väldigt roligt att vi har varandra och får möjlighet att kunna umgås trots många svårigheter som överskuggar våra liv.<br />Förra året när jag besökte henne för en vecka efter att de hade haft den sedvanliga marknaden på profeten Ilias dagen fick jag lite lust att besöka en ”panigiri”. Vi besökte en kväll en i en grannby men efter en stund förstod jag att det inte var något för mig.<br /><br />Vi var många (tog med oss barnbarnen) och hade inte så mycket pengar heller. Insåg att det var hur dyrt som helst för att sitta på en plats där det sedan pontiska artister skulle spela till små timmarna på morgonen.<br />Det kostade astronomiska priser i våra mått att få en plats. Jag förundrades över att det började bli fullt på ställena och förstod att folk hade pengar att spendera. Min akademiska lön föreföll som en smula.<br /><br />Hursomhelst efter att vi gick rund och insöp lukterna av alla grillade maträtter och det saftades i munnen på mig försökte jag bestämma varifrån jag skulle köpa en souvlaki. Men varje gång gick vi vidare för att kanske hitta en ännu bättre. Glömde att berätta att jag var på dålig humör också, kände mig som fisken utanför vatten.<br /><br />Det kanske var minnen från min barndom som kom fram men jag mådde inte bra av hela skådespelet. Till slut köpte vi var sin kalamboki och var sin souvlaki och satte oss på bron över en liten flod och åt till alla andras åskådan.<br />Jag tror bane mig att vi till slut köpt souvlaki från den sämsta stället. Vi samlade fort barnen och åkte därifrån men var ändå glad att vi kom dit därför att min syster anfötrode sig för mig att hon inte hade varit på någon annan panigiri än den som var i hennes by.<br />I hennes by kunde hon inte förbjudas att vara med därför att allting pågick framför hennes hus och hon har aldrig betalat för att ta del för underhållningen.<br /><br />Vi kom hem till henne och tystnaden och jag kände mig väldigt lättad över att denna mardröm tog slut. Jag satte mig på hennes veranda och njöt av skymningen då jag helt plötsligt började höra spelas pontisk musik.<br />Det lät jätte vackert, äkta och rörde min själ i djupet. Tänkte att det kanske var någon förlovning eller någon fest eller något tillfälligt bara men det bara fortsatte.<br />Musiken blev bättre och bättre. Adrenalinet i min kropp började höjas och jag frågade vad det var som hände. Om någon visste vem och var det spelades så vackert. Jag gick ner till min syster och sa till henne att vi måste gå och gratulera dessa personer vilka de var att de spelade väldigt bra.<br /><br />För att avsluta storyn lite snabbt vi gick hem till en familj vars de tre söner var musiker 13-20 år gamla men den yngsta som bäst och de bara övade tillsammans med några andra vänner musiker också.<br />På samma sätt som oss kom flera bybor förbi och vi satt ute på deras gård i en halvcirkel tillsammans med barnens mor och farföräldrar och njöt av den mest fantastiska pontiska musiken som jag någonsin hade hört i mitt liv med stjärnhimmel och Belles bergen som vittne.<br /><br />Vi uppmuntrades att gå upp och dansa och det gjorde vi.<br />På så sätt arrangerade Gud för oss detta underbara arrangemang som har etsats sig som en oförglömlig upplevelse från min semester förra året.<br /><br />Denna sanna historia är en liten present till dig simela.<br />Tack för att du skriver så bra och berör våran hjärtan.<br />maria a.<br /> </span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;"></span><br /><span style="color:#663333;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1068855310871730046?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-6022709827078878212007-05-20T07:23:00.000+02:002007-05-20T09:00:11.904+02:00Στο προηγούμενο κείμενο, στο πρώτο του νέου αυτού blog που αφορά το χωριό μου, έγραψα για μια βόλτα που θα είχα κάνει εάν ήμουν εκεί.<br />Θα επισκεπτόμουν μερικούς, έγραψα, μα αργότερα αντιλήφθηκα ότι οι πέντε από αυτούς, που θα είχα επισκεφτεί, έχουν χάσει τα ταίρια τους.<br /><br />Η Σοφία του Χάμπου, η Μελπού του Στάθη, ο Ναζλού του Παναή, η Πέπη του Σούκα και ο Τίγκης (Ναστάσης) με την νταρντανογυναίκα την Φούλα που πριν πολλά χρόνια την έχει φαει ο άπονος ο καρκίνος!<br />Τους άλλους δεν ξέρω τι τους έχει φαει - δεν γίνεται να τα θυμάσαι όλα - αλλά γι αυτήν ξέρω ότι όγκος στον μαστό της είχε μεγαλώσει τόσο που δε σωζόταν με τίποτα.<br />Και γι αυτό ενοχοποιώ τον Θεό που έχει κάνει την γυναίκα, κυρίως αυτήν, να ντρέπεται και από τον ίδιο τον εαυτό της με αποτέλεσμα να μην τολμά να ψάχνει αυτό που όφειλε να της ανήκει ολότελα - το ίδιο της το κορμί... άσε, με πονά αυτό το θέμα κυρίως τώρα που κι εγώ έχω προσβληθεί από την ίδια αυτή βάρβαρη ασθένεια.<br /><br />Πάμε στους πέντε χωριανούς μου, στις τέσσερις και έναν, που αυτό και μόνο κάτι, ίσως, θέλει να μας πει.<br />Εγώ, τουλάχιστον, αναρωτιέμαι γιατί οι άντρες φεύγουν πιο γρήγορα από τις γυναίκες!<br />Ωστόσο, κάτι άλλο εμένα μου κάνει την μεγάλη εντύπωση.<br /><br />Γιατί οι τέσσερις γυναίκες έκτοτε έχουν μείνει άνευ συντροφιάς ενώ ο ένας άντρας την «σπίτωσε» την ρωσίδα!<br />Γιατί ρε;<br />Γιατί, ρε άντρα, πίστεψες ότι δεν ΜΠΟΡΕΙΣ;<br />Τι είναι αυτό που δεν μπορείς, βρε άμοιρε;<br />Γιατί, μωρέ, αυτοθεωρήθηκες ανήμπορος, ανίκανος, άπορος και ΜΙΣΟΣ και ότι πρέπει κάποιος να σε συμπληρώσει;<br />Γιατί, δηλαδή, η Μελπού στα 30-35 της, μέσα στο άνθος και στην τρέλα της νεότητας, με τέσσερα παιδιά για μεγάλωμα, μπόρεσε κι εσύ, δίχως καν παιδιά και φασαρίες, δεν μπόρεσες;<br /><br />Αλλά τι με νοιάζει, μωρέ, εμένα...<br />Δεν πα να κάνετε ότι θέλετε...<br />Το αστείο, ωστόσο, είναι ότι τα πρότυπα είναι ακριβώς τα ίδια ακόμα και εδώ, στην εξελιγμένη και μοντέρνα Σουηδία.<br />Ουδεμία διαφορά, δηλαδή!<br /><br />Αυτό κι αν δεν είναι ειρωνεία και χωρατό: Να μπορεί η γυναίκα και να μη μπορεί ο άντρας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-602270982707887821?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3835189598416636801.post-17726088655592808792007-05-18T07:18:00.000+02:002007-05-18T16:30:28.804+02:00Μου ‘ρθε μια επιθυμία, σήμερα το πρωί, να βρισκόμουν στο χωριό μου, στο Καλοχώρι Σερρών. Να καθόμουν καμιά εβδομάδα, υπολόγιζα στο μυαλό μου, που αλλιώς καμιά μέρα μόνο αράζω εκεί.<br />Και περίπου έτσι σκέφτηκα πως θα περνούσα την πρώτη μου μέρα:<br /><br />Θα κατέβαινα προς τα νότια, πρωί - πρωί, για το απαραίτητο μου βάδην. Αν θυμάμαι καλά Αρμουτλούα τα λέγαμε εκείνα τα χωράφια.<br />Κι αν έβλεπα και κανένα φίδι, που τα άτιμα πολύ με φόβισαν σαν μικρό, ε, θα την πάλευα την κατάσταση.<br /><br />Επιστρέφοντας από εκεί ίσως έπαιρνα τον καφέ - τσάι μου με καμιά φέτα, σαν πρωινό, στην αδελφή μου, την Κερεκή, που μένει ακριβώς κάτω από το πατρικό μου σπίτι το οποίο σήμερα είναι ισοπεδωμένο...<br />"100 άτομα είστε, δεν μπορεί κάποιος σας να το γρεμίσει μη πέσει από μόνο του και σκοτώσει κανέναν περαστικό...;", μας είπαν από τις υπηρεσίες και ο Χρίστος, ο αδελφός μου από την Γερμανία, το γκρέμισε!<br /><br />Και αφού η ώρα θα έχει γίνει περίπου 10 θα ξεκινούσα τις επισκέψεις μου ξεκινώντας, ας πούμε, από την Σοφία του σχωρεμένου του Χάμπου, στον κάτω μαχαλά.<br />Είμαι παιδί του κάτω μαχαλά γι αυτό και τον νοιώθω πιο δικό μου...<br /><br />Αφού, λοιπόν, θα τα λέγαμε με την Σοφία και αφού θα έπαιρνα το τρατάρισμά της, κατά προτίμηση κανένα φρούτο από τον κήπο της, θα έκανα και το visit μου στην Μελπού, ακριβώς δίπλα της, για να πάρω προφανώς άλλο ένα φρούτο ή ένα κομμάτι λαχανικό – ζαρζαβάτι, επίσης από τον κήπο της.<br /><br />Στη συνέχεια έχουμε τον πρόεδρο του χωριού μας, τον Λάκη, με την χαριτωμένη του γυναίκα, που δεν θυμάμαι το όνομά της.<br />Αν μη τι άλλο θα έπαιρνα από εκεί ένα νούμερο που ποτέ δεν έχω μάθει.<br />Τον αριθμό κατοίκων του χωριού μας.<br />Αλήθεια πόσοι μένουν στο Καλοχώρι Σερρών;<br /><br />Από εκεί θα συνέχιζα στην Χρυσούλα του Παντελή, την κοντούλα και ευγενική, που μετά τον χαμό του γιου της έτσι, αόριστα, πάντα την πονώ.<br /><br />Επιστρέφοντας προς το κέντρο του χωριού, διότι σχεδόν θα είχα φτάσει... στην Ροδόπολη, α ναι, ίσως έκανα κι άλλα 50 μέτρα να πω την καλημέρα μου και στον μέγα Χίτλερ με την Θυμία του, θα περνούσα από την Πεπέκα του Γούρτσαλη, με την ευκαιρία να έπαιρνα και καμιά μπριζόλα. Εκεί είναι το super-mini market του χωριού.<br />Και αυτό σε περίπτωση που στην "γύρα" μου δεν θα είχα μαζέψει λαχανικά ή ζαρζαβάτια που ασφαλώς και θα τα προτιμούσα από το κρέας όσο χωριάτικο κι αν είναι αυτό.<br /><br />Θα έφτανα λοιπόν στο σπίτι διότι θα είχε μεσημεριάσει και θα έκανα το μεσημεριανό μου φαγητό καθώς και την πνευματική μου κούρα με διάβασμα κλπ.<br /><br />Το απόγευμα θα έκανα τις απαραίτητες μου επισκέψεις στην γειτονιά, στην Πέπη του σχωρεμένου του Σούκα, στην Ναζλού του σχωρεμένου του Παναή (πολλοί οι σχωρεμένοι) και φυσικά στην αδελφή μου την Κερεκή.<br />Απαραίτητη, ασφαλώς, και η επίσκεψή μου στον ωραίο της γειτονιάς και στον σοφιστικέ του χωριού μας, στον Στάθη του Λάμπου με την Σταματία του!<br /><br />Και πολύ μα πάρα πολύ θα ήθελα να δω την γειτόνισσά μου, την σχωρεμένη την Φούλα, την γυναίκα του Τίγκη, του Αναστάση του Χάτσου, δηλαδή.<br /><br />Άκουγα από μικρή ότι ο όγκος στο στήθος της είχε μεγαλώσει τόσο που ο κόσμος αναρωτιόταν γιατί δεν το είχε δει και γιατί δεν είχε κάνει κάτι νωρίτερα... θαρρείς και αυτές, που φοβούνται ή ντρέπονται να δείξουν τα γυναικεία τους κομμάτια, όχι μόνο στον άντρα τους αλλά και στον ίδιο τον εαυτό τους, κάτι θα έκαναν...<br /><br />Κάπως έτσι υπολογίζω να περνούσα την πρώτη μου μέρα στο χωριό.<br />Καλό;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3835189598416636801-1772608865559280879?l=kaloxoriserron.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΥΜΕΛΑ ΜΕΛΕΤΛΙΔΟΥnoreply@blogger.com21